Εθνική Πινακοθήκη της Ουάσιγκτον

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης
National Gallery of Art
National gallery art logo.png
National Gallery of Art - West Building.JPG
Είδοςμουσείο τέχνης[1]
Γεωγραφικές συντεταγμένες38°53′29″N 77°1′12″W
Διοικητική υπαγωγήΟυάσινγκτον, Π.Κ.
ΧώραΗνωμένες Πολιτείες Αμερικής[1][2]
Έναρξη κατασκευής1937
Ολοκλήρωση1937
ΑρχιτέκτοναςΤζον Ράσελ Πόουπ
Ιστότοπος
Επίσημος ιστότοπος
Commons page Πολυμέσα

Η Εθνική Πινακοθήκη της Ουάσιγκτον, που βρίσκεται δυο βήματα από τον Λόφο του Καπιτωλίου, ξεχωρίζει πρώτα απ' όλα για τον πολύ πρωτότυπο τρόπο που εκθέτει τα 141.000 σχέδια ,πίνακες, φωτογραφίες αλλά και γλυπτά τα οποία δείχνουν την εξέλιξη απο τον μεσαίωνα έως σήμερα. Εμπνευσμένος από την ιαπωνική αισθητική, ο τρόπος έκθεσης στοχεύει στην παρουσίαση του κάθε έργου όσο το δυνατόν πιο αποδεσμευμένου από ιστορικές και πολιτιστικές αναφορές, ώστε ο επισκέπτης να μπορέσει να το ατενίσει χωρίς περισπασμούς, καθαρά ως πηγή ευχαρίστησης. Στους μεγάλους χώρους των δύο κτιρίων της Πινακοθήκης μπορεί κανείς να θαυμάσει τη μεγαλύτερη και πληρέστερη συλλογή παλαιότερης ζωγραφικής σε αμερικανικό έδαφος, που περιλαμβάνει δημιουργίες των Τζότο, Ντίρερ, Ραφαήλ, Λεονάρντο, Τζορτζόνε. Πολύ σημαντικά είναι και τα τμήματα της γαλλικής, της φλαμανδικής και της ισπανικής ζωγραφικής, που εκπροσωπούνται από καλλιτέχνες όπως ο Βαττώ, ο Φραγκονάρ, ο Ρούμπενς, ο Ελ Γκρέκο. Αλλά η πανοραμική συλλογή του μουσείου περιλαμβάνει και σημαντικά έργα των ιμπρεσιονιστών και μια σημαντική σειρά έργων των καλλιτεχνών της αβάν-γκαρντ, από τον Μοντιλιάνι έως τον Νταλί. Πλέον έχουμε πρόσβαση στο να δούμε διαδυκτιακά όλα τα έργα μέσω του καταλόγου έργων της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουάσινγκτον.

Iστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις αρχές του περασμένου αιώνα, ο τραπεζίτης[3] και πολιτικός Άντριου Μέλον άρχισε να πραγματοποιεί συλλογή μοναδικών έργων τέχνης. Ο ίδιος προτιμούσε τα έργα των δασκάλων του πρώιμου Μεσαίωνα, αλλά ως πραγματικός συλλέκτης αναγνώρισε την αξία και τα έργα των συγχρόνων του.

Ένα εντυπωσιακό κομμάτι της συλλογής περιελάμβανε αριστουργήματα από το Ρωσικό Ερμιτάζ, τα οποία τέθηκαν σε δημοπρασία από την κυβέρνηση της ΕΣΣΔ. Ο Μέλον αναζητούσε αριστουργήματα όχι για χάρη του, ονειρευόταν να δημιουργήσει μια πλήρη Εθνική Πινακοθήκη στη χώρα, επιτρέποντας σε κάθε πολίτη να εξοικειωθεί με τα έργα μεγαλοφυΐας.

Οι διαπραγματεύσεις για τη δημιουργία της πινακοθήκης ξεκίνησαν το 1934. Και μετά το θάνατο του προστάτη, το 1937, το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών αποφάσισε να δημιουργήσει μια Εθνική Πινακοθήκη τέχνης. Ο πυρήνας της έκθεσης ήταν γλυπτά και πίνακες, δωρεά του Μέλον ως δώρο στη χώρα του.

Έκτοτε, δημιουργήθηκε μια παράδοση μεταξύ των ιδιωτών συλλεκτών για να δωρίσουν αντικείμενα από τις συλλογές τους στις συλλογές της Πινακοθήκης. Οι μόνιμοι χορηγοί περιλαμβάνουν ανθρώπους όπως ο Πολ Μέλον και πολλοί άλλοι διάσημοι άνθρωποι. Ορισμένα αριστουργήματα μεταδόθηκαν ανώνυμα.

Σήμερα, η Εθνική Πινακοθήκη αποτελείται με δύο μεγαλοπρεπή κτίρια, μεταξύ των οποίων υπάρχει ένα υπόγειο διάδρομο με ζεστά καφέ και καταστήματα με αναμνηστικά. Ένα από τα χαρακτηριστικά του εσωτερικού της γκαλερί ήταν η συσκευή μετάβασης: ένα ασυνήθιστο φως και παράξενες γραμμές διέλευσης.

Έκθεση Γκαλερί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατάλογος όλων των θησαυρών που παρουσιάζονται στη γκαλερί, είναι αδύνατο. Έτσι, στη δυτική πτέρυγα τοποθετούνται αριστουργήματα όπως ο «Άγιος Γεώργιος», η «Μαντόνα Άλμπα» του Ραφαήλ, και ακόμη το έργο «Αφροδίτη μπροστά στον καθρέφτη» του Τιτσιάνο. Στις γειτονικές αίθουσες, οι πίνακες του Ντονατέλο, του Ρούμπενς, και του Ελ Γκρέκο είναι εντυπωσιακές.

Επιστρέφοντας στη νέα ανατολική πτέρυγα της Εθνικής Πινακοθήκης, οι επισκέπτες μπορούν να εξοικειωθούν με τα έργα του Πάμπλο Πικάσο, και πολλών άλλων παγκοσμίου φήμης δημιουργών.

Δυτική Πτέρυγα Γκαλερί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η δυτική πτέρυγα, στο έργο του οποίου εργάστηκε ο αρχιτέκτονας Τζον Ράσελ Πόουπ, έγινε με το νεοκλασικό ύφος που ήταν μοντέρνο στα μέσα του περασμένου αιώνα. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1941 και για εκείνη την εποχή ήταν το πιο εκπληκτικό μαρμάρινο κτίριο στον κόσμο.

Η πρόσοψη του κτιρίου είναι διακοσμημένη με τεράστιες χιονάτες κίονες και κομψό τρούλο, που θυμίζει τα κτίρια της αρχαίας Ελλάδας.

Οι ευρύχωρες αίθουσες του κτιρίου περιλαμβάνουν μια εξαιρετική συλλογή έργων Ιταλών αναγεννησιακών πλοιάρχων[4], συμπεριλαμβανομένης της μοναδικής ζωγραφικής του Λεονάρντο Ντα Βίντσι σε ολόκληρη την αμερικανική ήπειρο.

Ανατολική Πτέρυγα Γκαλερί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Λίγες δεκαετίες μετά το άνοιγμα της Εθνικής Πινακοθήκης στην Ουάσινγκτον, η περιοχή του κτιρίου της έλειπε έντονα. Εκθέματα αριστουργημάτων ζωγραφικής και γλυπτικής αναπληρώνονται συνεχώς και δημιουργήθηκε το ερώτημα για την επέκταση του μουσείου.

Η κατασκευή του κτιρίου, που θα αποτελέσει εξαιρετικό παράδειγμα σύγχρονης αρχιτεκτονικής, ξεκίνησε το 1970. Και μετά από 8 χρόνια, 1 Ιουνίου 1978, η νέα πτέρυγα της Εθνικής Πινακοθήκης τέλεσε επίσημα ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. https://el.public-welfare.com/4019977-national-gallery-of-art-usa-the-history-of-creation-exposure-and-features
  2. https://washington.org/find-dc-listings/national-gallery-art#

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) archINFORM. 9996. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
  2. 4181.
  3. «τραπεζίτης - Βικιλεξικό». el.wiktionary.org. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2021. 
  4. «Αναγεννησιακοί καλλιτέχνες: μια λίστα των καλύτερων - Τέχνη 2021». Main street artisans. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2021.