Διόνυσος Βοιωτίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Συντεταγμένες: 38°30′53″N 22°57′0″E / 38.51472°N 22.95000°E / 38.51472; 22.95000

Διόνυσος
Τοποθεσία στον χάρτη
Τοποθεσία στον χάρτη
Διόνυσος
Διοίκηση
ΧώραΕλλάδα
ΔήμοςΟρχομενού
Γεωγραφία και στατιστική
Περιφερειακή ενότηταΒοιωτίας
Υψόμετρο130
Πληθυσμός572 (2011)
Άλλα
Παλαιά ονομασίαΤσαμάλι

Ο Διόνυσος είναι πεδινό χωριό του ομώνυμου Δημοτικού διαμερίσματος του δήμου Ορχομενού στο νομό Βοιωτίας. Βρίσκεται στα βόρεια της πεδιάδας της Κωπαΐδας και της πόλης του Ορχομενού. Έχει πληθυσμό 572 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Το χωριό πανηγυρίζει στις 6 Μαΐου, στη μνήμη του Οσίου Σεραφείμ.

Ονομασία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Τσαμάλι ή Τζαμάλιον μετονομάστηκε το 1955 σε Διόνυσο[1] επειδή οι κάτοικοι του, θεώρησαν ότι τα απομεινάρια των βάθρων των αγαλμάτων που βρέθηκαν νότια του οικισμού, σκαλισμένα στους πρόποδες του βράχου, ανήκαν σε ναό του Διονύσου. Σήμερα βέβαια έχει αποδειχθεί ότι ο ναός ήταν αφιερωμένος στον Ηρακλή.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο οικισμός Τζαμάλι εμφανίζεται επίσημα για πρώτη φορά να ανήκει στο δήμο Ορχομενού στο τέλος του 19ου αιώνα. Ιδρύθηκε και κατοικείται από Σαρακατσάνους (Ελληνική φυλή νομάδων κτηνοτρόφων), οι οποίοι για πολλά χρόνια ξεχειμώνιαζαν σ΄ αυτόν εδώ τον τόπο, μέχρι να ΄ρθει η άνοιξη και να ξαναπάρουν το δρόμο για τα ορεινά βοσκοτόπια τους ( Άγραφα, Καλλίδρομο, Όλυμπο, Οίτη, Όθρυ ). Όταν σιγά - σιγά άρχισαν να ασχολούνται με την γεωργία, εγκαταστάθηκαν μόνιμα, και δημιούργησαν έναν σύγχρονο οικισμό Το 1912 καταργείται ο δήμος και το Τζαμάλι αποτελεί κοινότητα.

Μνημεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Πέντε χιλιόμετρα δυτικά από το χωριό στην περιοχή Καμπιά, είναι [Μονή του Οσίου Μάρτυρα Νικολάου του Νέου] , που χρονολογείται στις αρχές του 11ου αιώνα και θεωρείται σύγχρονη αυτής του Οσίου Λουκά Κατά την παράδοση ο ναός κατασκευάσθηκε με τα υλικά που μετέφεραν τα βυζαντινά αυτοκρατορικά καράβια στην Αταλάντη, με τελικό προορισμό τη μονή του Οσίου Λουκά του Στειριώτη.
  • Στο λόφο Δήλο, λειτουργούσε το φημισμένο Τεγυραίο μαντείο του θεού Απόλλωνα μέχρι τα χρόνια των Περσικών πολέμων και του Πελοποννησιακού πολέμου και μόνο ύστερα απ' αυτούς έμεινε άφωνο.Όπως γράφει ο Πλούταρχος, ενώ το μαντείο των Δελφών πανικοβλήθηκε στους Περσικούς πολέμους και συμβούλεψε τους Αθηναίους να εγκαταλείψουν τα υπάρχοντά τους και την πόλη τους και να φύγουν, ενώ αντίθετα το Τεγυραίο μαντείο έδωσε χρησμό υπέρ των Ελλήνων. Κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο (πάντα κατά τον Πλούταρχο) το Τεγυραίο μαντείο αποδείχτηκε ανώτερο του Δελφικού.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πηγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]