Αμύνταιο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Αμύνταιο Φλώρινας)
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Συντεταγμένες: 40°41′24″N 21°40′44″E / 40.69000°N 21.67889°E / 40.69000; 21.67889

Αμύνταιο
Τοποθεσία στον χάρτη
Τοποθεσία στον χάρτη
Αμύνταιο
Διοίκηση
ΧώραΕλλάδα
ΠεριφέρειαΔυτικής Μακεδονίας
Περιφερειακή ΕνότηταΦλώρινας
ΔήμοςΑμυνταίου
Δημοτική ΕνότηταΑμυνταίου
Γεωγραφία και στατιστική
Γεωγραφικό διαμέρισμαΜακεδονία
ΝομόςΦλώρινας
Υψόμετρο590
Πληθυσμός3.671 (2011)
Άλλα
ΠολιούχοςΆγιος Κωνσταντίνος και Άγια Ελένη
Παλαιά ονομασίαΣουροβίτσεβο, Συροβίτσεβο, Σούροβιτς και Σόροβιτς
Ονομασία κατοίκωνΑμυνταιώτες
Ταχ. κωδ.53200
Τηλ. κωδ.+30 23860
Επίσημος ιστότοπος

Το Αμύνταιο είναι κωμόπολη του νομού Φλώρινας, σε απόσταση 33 χιλιομέτρων από την πόλη της Φλώρινας.

Είναι έδρα του ομώνυμου δήμου Αμυνταίου και, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, διαθέτει πληθυσμό 3.671 κατοίκων. Σημαντικότερα μνημεία ο προϊστορικός οικισμός Αγίου Παντελεήμονα, η ελληνιστική πόλη των Πετρών, τα βυζαντινά και μεταβυζαντινά μνημεία. Οι λίμνες Βεγορίτιδα και Πετρών αποτελούν σημαντικούς υδροβιότοπους, ενώ έχουν αναπτυχθεί σημαντικές υποδομές εναλλακτικού τουρισμού. Η περιοχή χαρακτηρίζεται επίσης από τα επισκέψιμα οινοποιεία της, ενώ στο ομώνυμο Δημοτικό Διαμέρισμα εμφιαλώνεται το μεταλλικό νερό Ξινό Νερό.

Όνομα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ονομασία της κωμόπολης, από τον 15ο αιώνα, ήταν Συροβίτσεβο. Η ονομασία αυτή με διάφορες παραλλαγές απαντάται έως την απελευθέρωση από τους Τούρκους. Εμφανίζεται και ως Σουροβίτσεβο, Σούροβιτς και τελικά Σόροβιτς. Μετονομάστηκε το 1928[1] σε Αμύνταιο, προς τιμήν του τοπικού άρχοντα της Λυγκηστίδας, Αμύντα, παππού του Μεγάλου Αλεξάνδρου.[2]

Ιστορική αναδρομή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δεν έχει καταστεί ακριβές πότε κατοικήθηκε για πρώτη φορά η περιοχή. Η αρχαιολογική σκαπάνη επιβεβαιώνει ύπαρξη οικισμού στα βόρεια της λίμνης των Πετρών που ανάγεται στην εποχή του σιδήρου, ενώ στη νοτιοδυτική πλευρά της ίδιας λίμνης και σε λόφο με την επωνυμία «Γκραντίστα» άνθισε πόλη κατά τους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους[3]. Η πόλη ήλεγχε το πέρασμα από τη Λυγκιστίδα στην Εορδαία, δηλαδή τη δίοδο από την άνω στην κάτω Μακεδονία. Πάντως στα μέσα του 18ου αιώνα δημιουργείται ο πρώτος οργανωμένος οικιστικός πυρήνας του Αμυνταίου, όταν οικογένειες από τις γύρω ορεινές περιοχές κατέβηκαν στην εύφορη κοιλάδα δίπλα στις λίμνες.

Κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, ανθούσε στην περιοχή πόλη με την επωνυμία Κέλλα[4] χωρίς να έχει προσδιορισθεί η θέση της. Στα τέλη του 18ου αιώνα, ο Αλή πασάς των Ιωαννίνων έγινε κύριος της περιοχής. Μετά το θάνατό του, πέρασε στα χέρια ενός υπασπιστή του σουλτάνου και προς το τέλος του 19ου αιώνα έγινε τσιφλίκι του Ρεούφ πασά. Οι κάτοικοί της περιοχής έλαβαν μέρος στον Μακεδονικό αγώνα και την είδαν να ελευθερώνεται από την προέλαση του Ελληνικού στρατού προς το Μοναστήρι το Νοέμβριο του 1912. Σπουδαίος Μακεδονομάχος από το Αμύνταιο ήταν ο Αλέξανδρος Χατζής[5][6]. Ο δημογραφικός χάρτης της περιοχής άλλαξε στα τέλη της δεκαετίας του 1910 οπότε οι Τούρκοι κάτοικοι αποχωρούν και αντικαθίστανται από Έλληνες του Πόντου.

Η μοίρα της περιοχής άλλαξε με την έλευση του σιδηροδρόμου. Το 1892 ο σουλτάνος αποφάσισε την επέκταση της σιδηροδρομικής γραμμής Κωνσταντινούπολης - Θεσσαλονίκης μέχρι το Μοναστήρι. Η γαλλική εταιρεία που ανέλαβε το έργο χάραξε την γραμμή να περνά από το Αμύνταιο. Ο σιδηρόδρομος κατέστησε την πόλη ως ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά κέντρα της Δυτικής Μακεδονίας. Η άνθηση αυτή κράτησε μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα.

Γνωστοί Αμυνταιώτες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Τσίρι-Βάρβαρα τοπικό έθιμο στο Αμύνταιο που διεξάγεται κάθε χρόνο στις 3 Δεκεμβρίου
  • Εμποροπανήγυρη:Τοπικό έθιμο που διεξάγεται εντός της πόλης του Αμυνταίου το πρώτο Σαββατοκύριακο του Οκτωβρίου

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Πανδέκτης, Μετονομασίες οικισμών της Ελλάδας
  2. Δημήτριος Λιθοξόου, Πληθυσμός και οικισμοί της περιοχής Φλώρινας, "Σ"
  3. [1] Αρχειοθετήθηκε 2017-04-24 στο Wayback Machine. Δημ. Κ. Σαμσάρης, Ιστορική γεωγραφία της ρωμαϊκής επαρχίας Μακεδονίας (Το τμήμα της σημερινής Δυτικής Μακεδονίας), Θεσσαλονίκη 1989 (έκδοση Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών), σ. 170. ISBN 960-7265-01-7.
  4. Δημ. Κ. Σαμσάρης, ό.π., σ. 170-171. ISBN 960-7265-01-7.
  5. ΓΕΣ, Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού, Ο Μακεδονικός Αγών και τα εις Θράκην Γεγονότα, Αθήνα 1979, σσ. 115
  6. Αφανείς, γηγενείς Μακεδονομάχοι, επιστημονική επιμέλεια Ιωάννης Σ. Κολιόπουλος, Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, University Studio Press, Θεσσαλονίκη, 2008, σ. 163

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]