Αλφόνσο Φαδρίκ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Αλφόνσο Φαδρίκ
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση1294
Κατάνια
Θάνατος1338 (αμφισβητούμενο)[1][2] ή Δεκαετία του 1330
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταγενικός βικάριος
Οικογένεια
ΣύζυγοςΜαρούλα της Βερόνα
ΤέκναΠέδρο Φαδρίκ
Ιάκωβος Φαδρίκ
Βονιφάτιος Φαδρίκ
Ιωάννης Φαδρίκ
Σιμόνα Φαδρίκ
ΓονείςΦρειδερίκος Β΄ της Σικελίας και Σιβίλλα Σομέλλα
ΑδέλφιαΜαργαρίτα της Σικελίας
Ελισάβετ της Σικελίας, δούκισσα της Βαυαρίας
Κωνσταντία της Σικελίας, βασίλισσα της Κύπρου
Γουλιέλμος Β΄ της Αραγωνίας
Μανφρέδος της Αραγωνίας
Πέτρος Β΄ της Σικελίας
Ορλάνδος της Αραγωνίας
Σαντσιόλο της Αραγωνίας
Ιωάννης του Ραντάτσο
ΟικογένειαΟίκος της Αραγωνίας
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΤριτημόριος/α της Καρύστου
Θυρεός
Arms of the Aragonese Kings of Sicily.svg

Ο Αλφόνσο Φαδρίκ ή Αλφόνσος Φρειδερίκος της Σικελίας ή Αλφόνσος Φρειδερίκος της Αραγώνας (Ισπανικά : Alfonso Fadrique, μεταξύ 1290 και 1294 - 1338) μέλος του Οίκου της Βαρκελώνης ήταν κόμης των Σαλώνων (1318 - 1338) και Γενικός βικάριος στο Δουκάτο των Αθηνών (1317 - 1330) και στο Δουκάτο Νέων Πατρών (1319 - 1330). Γεννημένος στην Κατάνια, ο Αλφόνσο Φαδρίκ ήταν νόθος γιος του Φρειδερίκου Β΄ της Σικελίας και της ερωμένης του Σιβίλλας Σομέλλα. Ο Ραμόν Μουντανέ στο Χρονικό του καταγράφει ότι η Καταλανική Εταιρεία μετά τη μάχη του Αλμυρού, είχε επιλέξει για αρχηγό της τον Ροζέ Ντελόρ, ο οποίος όμως σύντομα έθεσε την εταιρία και τις κτήσεις της στην Ελλάδα υπό το στέμμα του βασιλιά της Σικελίας, Φρειδερίκου Β'. Ο Φρειδερίκος όρισε επικεφαλής τον οκτάχρονο γιο του, Μανφρέδο, στέλνοντας όμως στην Ελλάδα αρχικά έναν επίτροπο, τον Βερεγγάριο Εστανιόλ, και μετά το θάνατο του τελευταίου τον Αλφόνσο Φεδρίκε, νόθο γιο του που είχε ανατραφεί στην Καταλονία και την Αραγώνα.[3]

Βικάριος των Αθηνών και των Νέων Πατρών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όταν πέθανε ο Βερεγγάριος Εστανιόλ (1317) ο πατέρας του επέλεξε τον Αλφόνσο για Γενικό βικάριο του Δουκάτου των Αθηνών με τον πλήρη τίτλο "Πρόεδρος του τυχερού στρατού των Φράγκων στο Δουκάτο των Αθηνών".[4] Σχεδόν ταυτόχρονα ο Αλφόνσο παντρεύτηκε τη Μαρούλα, κόρη του Βονιφάτιου της Βερόνα, που κατείχε το ένα τρίτο της Εύβοιας (βλ. Οικογένεια). Όταν πέθανε ο πεθερός του (1317) ο Αλφόνσο κατέκτησε την Εύβοια αλλά ο πατέρας του ζήτησε να αποχωρήσει επειδή δεχόταν πιέσεις από τους Ανδεγαυούς, κράτησε μόνο την Κάρυστο και τα Λάρμενα και έγινε Τριτημόριος της Εύβοιας στην Τριτημορία της Καρύστου (1318). Ακολούθησε ειρηνική συνθήκη με την Δημοκρατία της Βενετίας στην οποία συμμετείχαν οι Τριτημόριοι της Εύβοιας (1319).[5] Όταν πέθανε ο Κυβερνήτης της Θεσσαλίας Ιωάννης Β΄ Δούκας (1318) ο Αλφόνσο Φαδρίκ εισέβαλε στην Θεσσαλία και κατέκτησε το Λιδωρίκι Φωκίδας, το Σιδηρόκαστρο, το Ζητούνι, το Γαρδίκι Τρικάλων και το Γαλαξίδι. Ο Αλφόνσο Φαδρίκ ανακηρύχτηκε "Γενικός Βικάριος των Δουκάτων της Αθήνας και των Νέων Πατρών".[6]

Κύριος των Σαλώνων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τυπικά ο Αλφόνσο διαδέχθηκε τον Ροζέ Ντελόρ, επικεφαλής της Εταιρίας, ως κύριος των Σαλώνων, εφόσον ο προκάτοχός του, που είχε νυμφευθεί την χήρα του Θωμά ντ' Ωτρεμενκούρ, πέθανε χωρίς να αφήσει απογόνους. Στα 1330 Νικόλαος Λάντσια τον αντικατέστησε στην θέση του Γενικού Βικάριου των Αθηνών και των Νέων Πατρών, αλλά ο Αλφόνσο παρέμεινε στην Ελλάδα και διατήρησε τα Σάλωνα μέχρι τον θάνατό του.[7] Την ίδια χρονιά που του αφαιρέθηκε η Βικαρία (1330) διορίστηκε κυβερνήτης στα νησιά Μάλτα και Γκόζο υπό την υψηλή κυριαρχία των βασιλέων της Σικελίας. Τα Φάρσαλα, ο Δομοκός και το Γαρδίκι κατακτήθηκαν από τους Αλβανούς (1337).[8]

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νυμφεύτηκε τη Μαρούλλα ντα Βερόνα (1317), κόρη του Βονιφάτιου της Βερόνας, Τριτήμορου της Εύβοιας στους Ωρεούς (στο βόρειο τμήμα της) και της Αγνής του Τσικόν. Το "Χρονικό του Ραμόν Μουντανέ" καταγράφει τον γάμο του "Αλφόνσου Φεδρίκε" με την "κόρη του άρχοντα Μπονιφάτσιο" το 1313.[9] Ένα διάταγμα (2 Σεπτεμβρίου 1318) καταγράφει ότι ο "Άρχοντας Αλφόνσο Φρειδερίκο" παντρεύτηκε την "Μαρούλλα κόρη του Άρχοντα Μπονιφάτσιο" με "προίκα τα κάστρα της Καρύστου και των Λαρμενών" τα οποία αφαίρεσε από τον "Τόμας, αδελφό της Μαρούλλας, έναν Βενετό πολίτη".[10] Με τον γάμο της η Μαρούλλα πήρε από τον αδελφό της την Κάρυστο, τα Λάρμενα, την Αίγινα, το Ζητούνι και το Γαρδίκι που κυβερνήθηκαν από το Δουκάτο των Αθηνών. Με την επέμβαση της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας επέτρεψε στον Τόμας να κρατήσει τα Λάρμενα (1324), αλλά τα διεκδίκησε μετά τον θάνατό του [11]. Ο Αλφόνσο Φαδρίκ και η Μαρούλλα ντα Βερόνα απέκτησαν επτά παιδιά:

Πρόγονοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Diccionario biográfico español» (Ισπανικά) Real Academia de la Historia. 2011. 9107/alfonso-federico-de-aragon.
  2. «Gran Enciclopèdia Catalana» (Καταλανικά) Grup Enciclopèdia Catalana. 0028176.
  3. Ramon Muntaner, Tome II, CCXLIII, σ. 258.
  4. Miller (1908), σ. 242.
  5. Miller (1908), σ. 244.
  6. Miller (1908), σ. 247.
  7. Miller (1908), σσ. 265-6.
  8. Sturdza (1999), σ. 503.
  9. Χρονικά του Ραμόν Μουντανέ, Τόμος Β΄, 243, σ. 259.
  10. George Martin Thomas, Diplomatarium Veneto-Levantinum (1880), Τόμος Α΄ (1300 - 1350), 64a, σ. 111.
  11. Miller (1908), σ. 246.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αλφόνσο Φαδρίκ
Γέννηση: 1294 Θάνατος: 1338
Προκάτοχος
Ροζέ Ντελόρ
Αφέντης των Σαλώνων
1318 - 1338
Διάδοχος
Πέδρο Φαδρίκ
Προκάτοχος
Βερεγγάριος Εστανιόλ
Βικάριος του Δουκάτου των Αθηνών
Blason fam fr La Roche (Ducs d'Athènes) (selon Gelre).svg

1317 - 1330
Διάδοχος
Νικόλαος Λάντσια
Προκάτοχος
Κατάκτηση του Δουκάτου των Νέων Πατρών
Βικάριος του Δουκάτου των Νέων Πατρών
Coat of Arms of the Duchy of Neopatria.svg

1319 - 1330