Άγγελος Σ. Βλάχος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Άγγελος Βλάχος (1915-2003))
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Άγγελος Βλάχος
Γέννηση 4 Φεβρουαρίου 1915
Flag of Greece.svgΑθήνα Αττική Ελλάδα
Θάνατος 8 Φεβρουαρίου 2003 (88 ετών)
Flag of Greece.svgΑθήνα Αττική Ελλάδα
Εθνικότητα Έλληνας
Υπηκοότητα Ελληνική
Σπουδές Τμήμα Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών
Ιδιότητα συγγραφέας και διπλωμάτης
Είδος τέχνης συγγραφέας, ακαδημαϊκός, διπλωμάτης
Καλλιτεχνικά ρεύματα Ελληνική πεζογραφία
Σημαντικά έργα Ο κύριός μου Αλκιβιάδης
Βραβεύσεις Έπαθλο Ουράνη

Ο Άγγελος Βλάχος του Σταύρου (4 Φεβρουαρίου 19158 Φεβρουαρίου 2003) ήταν Έλληνας διπλωμάτης, συγγραφέας, πολιτικός και ακαδημαϊκός.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε το 1915 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και καταγόταν από πλούσια οικογένεια. Ο πατέρας του, Σταύρος Βλάχος, ήταν ανώτατος δικαστικός στην Αίγυπτο, παππούς του ήταν ο λόγιος Άγγελος Βλάχος, θείος του ο εκδότης της Καθημερινής, Γεώργιος Βλάχος και ξαδέλφη του η Ελένη Βλάχου. Σπούδασε στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και εισήλθε στο διπλωματικό σώμα το 1939.[1]

Ως διπλωμάτης διατέλεσε, μεταξύ άλλων, γραμματέας της ελληνικής πρεσβείας στην Ρώμη και στην Άγκυρα, γενικός πρόξενος στα Ιεροσόλυμα και την Λευκωσία (την κρίσιμη περίοδο του αγώνα της ΕΟΚΑ και της υπογραφής των Συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου), πρέσβης στην Μόσχα καθώς και γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εξωτερικών.[1]

Χρημάτισε επίσης υφυπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως στην κυβέρνηση Πιπινέλη από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο του 1963, υπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του 1974 και γενικός διευθυντής της ΕΡΤ.

Το 1985 εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Πέθανε στην Αθήνα το 2003, σε ηλικία 88 ετών.

Ο ρόλος του στο Κυπριακό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Βλάχος έγινε στόχος έντονων επικρίσεων για την στάση του στο Κυπριακό. Κατηγορήθηκε για εθνική αναξιότητα και θυσία της Κύπρου στον βωμό του κατευνασμού του ΝΑΤΟ και της Τουρκίας.[2][3] Αντιπαθούσε τόσο τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο όσο και τον Γεώργιο Γρίβα, ενώ έβλεπε αρνητικά και τον αγώνα της ΕΟΚΑ.[4] Η στάση του Βλάχου, ως επίσημου εκπροσώπου στου ελληνικού κράτους στην Λευκωσία και η αμοιβαία εχθρότητά του με τους Μακάριο και Γρίβα, συνέβαλε στην έντονα αρνητική εικόνα του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην πλειοψηφία των Κυπρίων.[5]


Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πεζογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Το μνήμα της γρηάς (Δημητράκος 1945, Γαλαξίας 1966)
  • Ο κύριός μου Αλκιβιάδης (Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1953), Βραβείο Ουράνη
  • Ώρες ζωής (Ίκαρος 1956, Γαλαξίας 1966)
  • Οι τελευταίοι Γαληνότατοι (Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1963)
  • Ντάιμας ο Τυχερός (διηγήματα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1965), βραβείο Υπουργείου Εθνικής Παιδείας
  • PARTIALITES CHEZ THUCYDIDE (Γαλλικό Ινστιτούτον 1970)
  • Ηρόδοτος ο αδικημένος (Εστία 1971)
  • Ένας Φιλέλλην για το 1821 (Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1972)
  • Ξέρξης, χαρτιά προσωπικά
  • Η 14 Νιζάν, 1972
  • Μεροληψίες του Θουκυδίδη, (Βιβλιοπωλείο της Εστίας,1974)
  • Η πράσινη Μόσχα, 1976
  • Μια φορά κι ένα καιρό διπλωμάτης (έξι τόμοι)
  • Δέκα χρόνια Κυπριακού
  • Πυθίας παραληλήματα, Εκδ. Εστία, 1981
  • Βίος και Πολιτεία του Ανδρέα Ρουσάνου (Ωκεανίδα, 2000)
  • Οδοιπόροι για τα Σούσα (Βιβλιοπωλείον της Εστίας), 1995 ISBN 960-05-0645-0
  • Πεισίστρατος ο φιλόπρωτος, Βιβλιοπωλείο της Εστίας, 1998 ISBN 960-05-0769-4
  • Μονόφω- Τέχνη, Τραγωδία, Ιστορία, Εκδ.Εστία, 1999 ISBN 969-05-0856-9

Θέατρο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ο καμπανόπυργος (Δωδώνη, 1972)
  • Καλλιγούλας, 1975
  • Μια αποτυχημένη Ανάσταση, 1980
  • Ο Προβατοκάπηλος, 1980

Μεταφράσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ηροδότου Ιστορίαι (Γαλαξίας, 1971)
  • Θουκυδίδου Ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου (Γαλαξίας, 1965)
  • Αισχύλου Προμηθεύς Δεσμώτης (Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1973)
  • Αριστοτέλους Αθηναίων Πολιτεία (Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1980)
  • Τα Ευαγγέλια, Ίκαρος, 1977

Μελοποιημένα ποιήματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, Άγγελος Σ. Βλάχος
  2. Γιάννης Π. Καψής, Το τελευταίο σταυροδροόμι, σελ. 294-303, Εκδόσεις Λιβάνη, Αθήνα 1996
  3. Σπύρος Παπαγεωργίου, Καραμανλής και «Φάκελος», σελ. 9-30, Αθήνα 1987, Εκδόσεις Νέα Θέσις
  4. Όταν η Λευκωσία έγινε Σεράγεβο, Ελευθεροτυπία
  5. Γιάννης Π. Καψής, Το τελευταίο σταυροδροόμι, σελ. 294-303, Εκδόσεις Λιβάνη, Αθήνα 1996
  6. Το ποήμα αυτό το μελοποίησε και το έκανε παιδικό τραογύδι ο συνθέτης Δήμος Μούτσης την άνοιξη του έτους 1969.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Άγγελος Βλάχος (Νυχτερινός Επισκέπτης [1]
  • Στο Ευγενίδειο Ίδρυμα διεξάγεται η Διεθνής Σύνοδος Τεχνικής Επιτροπής Ευρωπαϊκής Ενώσεως Ραδιοφώνου. Οι ομιλίες γίνονται στη γαλλική γλώσσα. Προεδρεύει ο Πρόεδρος του Δ. Σ. του ΕΙΡΤ ΑΓΓΕΛΟΣ ΒΛΑΧΟΣ.[2]