Οικογένεια Δεληγιάννη
Η οικογένεια Δεληγιάννη κατάγεται από τα Λαγκάδια Αρκαδίας και υπήρξε μια εκ των σημαντικότερων της Πελοποννήσου. Τα μέλη της διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο κατά την εποχή της τουρκοκρατίας, της επανάστασης του ΄21 καθώς και στα ύστερα χρόνια της απελευθέρωσης.
Πίνακας περιεχομένων |
[Επεξεργασία] Καταγωγή
Υπάρχουν διάφορες εκδοχές για τις απώτερες ρίζες των Δεληγιανναίων. Σύμφωνα με μία άποψη η ονομασία Δεληγιάννης προέρχεται από το ντε Λιάννε ( de Lianne), του Φράγκου Βαρόνου Ιππότη Jean de Lianne [εκκρεμεί παραπομπή] πεσόντος σε μάχη στους Αγίους Τόπους, του οποίου οι απόγονοι ίσως να παντρευτήκαν με τους Λιτιναίους.[εκκρεμεί παραπομπή] Για αυτήν την εκδοχή από τα «Χρονικά» της εποχής της Εθνικής Βιβλιοθήκης Γαλλίας, έχουμε τα ακόλουθα : 1)Το οικόσημα των εξαφανισμένων στη Γαλλία από το 15 αιώνα de Lianne είναι το λιοντάρι, και το όνομα που έδωσαν οι Τούρκοι στο Νορμανδικό κάστρο της Καρύτενας που κρατούσαν οι Δεληγιανναίοι μέχρι το 1821 ήταν Το Κάστρο του Λιονταριού.[εκκρεμεί παραπομπή] 2)Ο τρόπος είσπραξης των φόρων των de Lianne ήταν το ίδιο με το δικό τους στη Νορμανδία , και μοναδικός στην Ελλάδα Φόρος στους μύλους, που τη νύχτα έφτιαναν το μπαρούτι για την Επανάσταση του 21.[εκκρεμεί παραπομπή]
Σύμφωνα με άλλη άποψη περισσότερο πιθανή, οι ρίζες των Δεληγιανναίων ανάγονται στους βυζαντινούς χρόνους και συγκεκριμένα στην αρχοντική οικογένεια των Λιτίνων, οι οποίοι, σύμφωνα με τον Κωστή Παπαγιώργη εγκατέλειψαν την Κρήτη το 824 για να επιστrέψουν επι Νικηφόρου Φωκά, το 960 μαζί με άλλες 11 αρχοντικές οικογένειες (Μουσούρους, Φωκάδες κ.α.).[1] [2].
Σύμφωνα με μία άλλη άποψη βασισμένη σε ένα χειρόγραφο, αντίγραφο βυζαντινού χρυσόβουλου, η άφιξη των οικογενειών στην Κρήτη συντελέστηκε με διαταγή του αυτοκράτορα Αλεξίου του Β’ του Κομνηνού, όταν τους έστειλε εκεί υπό τον Ισαάκιο Β' Άγγελο το 1183. Ο αυτοκράτορας, για να ελέγξει την Κρήτη καλύτερα, διαμοίρασε στις οικογένειες των ευγενών το νησί υπό την μορφή φέουδων. Η αυθεντικότητα, βέβαια του χρυσόβουλου αμφισβητείται καθώς θεωρείται ότι κατασκευάστηκε από τις 12 οικογένειες για να επισφραγίσουν την εξουσία τους. Η παράδοση αυτή αναφέρεται και από τον Ιταλό περιηγητή των αρχών του 15ου αι. Cristoforo Buondelmonti.
Ένας από αυτούς τους ευγενείς ήταν και ο Λουκάς Λίτινος ο οποίος θεωρείται πρόγονος των Δεληγιανναίων. Ο Λουκάς Λίτινος με τους γιους του εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Ρεθύμνου και του Χάνδακα. Πολύ αργότερα και λόγω των συνεχών διώξεων από τους Βενετούς η οικογένεια αναγκάστηκε να καταφύγει στη Θεσσαλονίκη.[3]
[Επεξεργασία] Ο Γενάρχης Πέτρος Λίτινος
Ως γενάρχης των Δεληγιανναίων, φαίνεται να είναι ο Πέτρος Λίτινος (μέσα 15ου - αρχές 16ου αιώνα). Από την Θεσσαλονίκη όπου είχε εγκατασταθεί νωρίτερα η οικογένειά του ακολούθησε την εκστρατεία του Μωάμεθ Β΄ στην Πελοπόννησο στο διάστημα 1458–1460 ώς γραμματέας και διερμηνέας του Αλαήμπεη (αρχηγός ιππικού) Αχμέτ Αϊδίν Αγά. Με το τέλος της εκστρατείας και την κατάληψη της Πελοποννήσου ο Μωάμεθ δίνει ως φέουδο στον Αϊδίν Αγά την περιοχή της Άκοβας στην Γορτυνία Αρκαδίας. Ο Αϊδίν ιδρύει και εγκαθίσταται με τους στρατιώτες του τον συνοικισμό της Ντραΐνας (ή Δραΐνας) που βρίσκεται σήμερα μέσα στα όρια των Λαγκαδίων Αρκαδίας. Ο Πέτρος Λίτινος έλαβε γαίες από τον Αϊντίν και παντρεύτηκε την Νεράντζω Γρίβα, μέλος πανίσχυρης οικογένειας από τη Βερβίτσα (Τρόπαια). Εγκαταστάθηκαν στο χωριό Κρέσπη όπου και παρέμειναν μέχρι τον θάνατό τους. [4] [5]
Ο Πέτρος Λίτινος απέκτησε δύο γιους, τον Σοφιανό και τον Ιωάννη, από τους οποίους προέρχονται οι δύο κλάδοι της οικογένειας Δεληγιάννη.
[Επεξεργασία] Δεληγιανναίοι της Τσάρνης
Ο Ιωάννης εγκαταστάθηκε στην γειτονική των Λαγκαδίων Τσάρνη (σήμερα Πτεριά). Στον εγγονό του, Γιάννη δόθηκε για πρώτη φορά το προσωνύμιο "Δεληγιάννης" το οποίο υιοθέτησαν οι απόγονοί του και πολύ αργότερα ο άλλος κλάδος της οικογένειας.
Ο γιος του Ιωάννη Δεληγιάννη, Πέτρος Δεληγιάννης υπήρξε ισχυρός προεστός της Πελοποννήσου. Απέκτησε τεράστια δύναμη ως ένας εκ τεσσάρων αρχηγών της Πελοποννήσου ματαιώνοντας μέχρι και την μετάθεση του βεζίρη του Μοριά, Τοπάλ Ουσουμάν. Οι 4 γιοι του πήραν μέρος στα Ορλωφικά και οι τρεις (Σταύρος, Γεώργιος, Ιωάννης) εκτελέστηκαν το 1769, ενώ ο τέταρτος(Νεόφυτος)που ήταν επίσκοπος Ζαρνάτας διέφυγε στην Ρωσίαόπου πέθανε το 1798. [6][4] [7]
Απόγονος των Δεληγιανναίων της Τσάρνης ήταν και η Άννα Δεληγιάννη που προτίμησε να πέσει με τα 5 παιδιά της στο ποτάμι για να μη τα αρπάξουν οι Τούρκοι που είχαν εισβάλει αιφνιδιαστικά στο χωριό. Πνίγηκαν όλα πλην ένός αρσενικού μωρού που κρατούσε στην αγκαλιά της και διέφυγε κολυμπώντας με τη ροή του ποταμού.[εκκρεμεί παραπομπή]
[Επεξεργασία] Δεληγιανναίοι των Λαγκαδίων
Ο αδερφός του Ιωάννη Λίτινου, Σοφιανός Λίτινος εγκαταστάθηκε στη Δραΐνα και έγινε γραμματέας του γιου του Αϊδίν Αγά, Ισμαήλαγα. Ο γιος του, Αντώνιος Λίτινος παρέμεινε στην υπηρεσία των Τούρκων αγάδων και τιμήθηκε με τον τίτλο του "Μεγάλου Γραμματικού". Στη συνέχεια, ο γιος του, ιερέας Ιωάννης Λίτινος, έλαβε το οφίκιο του οικονόμου και ήταν από τους πρώτους συνοικιστές της άνω γειτονιάς (Πάνω Μαχαλάς) των Λαγκαδίων. Εκεί υπήρξε ιδρυτής ναού (1680) και υποτυπώδους σχολείου. [8][4]
Ο Ιωάννης απέκτησε τρεις γιους τους: Κανέλλο, Γεώργιο και Πανάγιο που πήραν το επίθετο Παπαγιαννόπουλος, κατά τη συνήθειαν της εποχής. Γιος του Κανέλλου ήταν ο Ιωάννης Παπαγιαννόπουλος, που απέκτησε και αυτός το προσωνύμιο Δεληγιάννης.
Έτσι, το επώνυμο Δεληγιάννης εμφανίζεται για πρώτη φορά σε αυτόν τον κλάδο. Επίσημα όμως χρησιμοποιείται το 1826 όταν ο Αναγνώστης Δεληγιάννης, γιος του Ιωάννη, άρχισε να υπογράφει με αυτό.
[Επεξεργασία] Εξέλιξη
Κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, η οικογένεια των Δεληγιαννέων είχε συνάψει στενές σχέσεις με τους Τούρκους ενισχύοντας έτσι την δύναμή τους. Ο Ιωάννης Παπαγιαννόπουλος (Δεληγιάννης), κατάφερε να γίνει μορογιάννης αυξάνοντας παράλληλα την οικογενειακή περιουσία. Συνεργάστηκε με την τουρκική διοίκηση για την εξόντωση των ληστών και συνέβαλε στον αποκεφαλισμό του πανίσχυρου αντιπάλου του Σωτηράκη Λόντου το 1812. Με απόφαση όμως του Σουλτάνου εκτελέστηκε το 1816 χωρίς όμως να δημευτεί εξ'ολοκλήρου η περιουσία του, η οποία κληρονομήθηκε από τους γιούς του.
Την αρχηγία της οικογένειας ανέλαβε ο γιος του Θεοδωράκης Δεληγιάννης, που απέκτησε ο ίδιος μεγάλη περιουσία. Λίγο πριν την έναρξη της επανάστασης στάλθηκε ως εγγύηση μαζί με άλλους προκρίτους στην Τρίπολη όπου θανατώθηκε ύστερα από αρκετά βασανιστήρια. Τα αδέρφια του Νικόλαος και Αναγνώστης ήταν την ίδια εποχή βεκίληδες του Μοριά στην Κωνσταντινούπολη. Η οικογένεια των Δεληγιανναίων προκειμένου να επιβληθεί στη νέα τάξη πραγμάτων που είχε αρχίσει να διαμορφώνεται μετά την έκρηξη της επανάστασης οργάνωσε ιδιωτικό στρατό κατά τις συνήθειες των αρχοντικών οικογενειών. Τα έξοδα όμως της συντήρησης την αποδυνάμωσαν οικονομικά με αποτέλεσμα να αρχίσει να πουλάει γαίες. Αποκορύφωμα της κάμψης που παρουσίαζαν ήταν η κίνηση του Κανέλλου Δεληγιάννη, κατόπιν συνεννοήσεως με τα αδέρφια του, να αρραβωνιάσει την κόρη του με τον Κολίνο Κολοκοτρώνη, γιο του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Η απόφαση αυτή του Κολοκοτρώνη εξόργισε τους συναγωνιστές του και ιδιαίτερα τον Δημήτριο Πλαπούτα. Με τον αρραβώνα αυτό οι Δεληγιανναίοι πετύχαιναν δύο στόχους. Αφενός να αποδυναμώσουν την αντίπαλη παράταξη συνάπτοντας οικογενειακές σχέσεις με τον Κολοκοτρώνη και αφετέρου να ενισχύσουν την θέση τους, αφού ο Κολοκοτρώνης αποτελούσε υπολογίσιμη δύναμη. Για την ιστορία, ο αρραβώνας δεν έγινε ποτέ καθώς ο Κολίνος πέθανε νωρίς.
Κατά τη διάρκεια του δεύτερου μέρους του ελληνικού εμφυλίου πολέμου, οι Δεληγιανναίοι εναντιώθηκαν στις προθέσεις της οικογένειας Κουντουριώτη με αποτέλεσμα η γή τους να λεηλατηθεί από τον κυβερνητικό στρατό και αυτοί να καταφύγουν στην Μάνη, στο σπίτι του Γιατράκου. Τελικά παραδόθηκαν και φυλακίστηκαν στην Ύδρα, από όπου στη συνέχεια απελευθερώθηκαν. Μετά το τέλος της επανάστασης, η οικογένεια εξήλθε οικονομικά και ηθικά κατεστραμμένη. Αν και τα μέλη της κατέλαβαν κάποιες θέσεις εξουσίας, η καταλυτική επιρροή της οικογένειας, τουλάχιστον μέχρι τα 1880, στα πολιτικά πράγματα είχε χαθεί.
Στο τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα δυο μέλη της οικογένειας έγιναν πρωθυπουργοί: ο Θεόδωρος και ο Νικόλαος Δηλιγιάννης. Ο πρώτος μάλιστα κυριάρχησε σε όλο το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου αποτελώντας έναν εκ των σημαντικότερων πρωθυπουργών της Ελλάδας.
Σήμερα κλάδοι της οικογενείας διαμένουν κυρίως, και όχι μόνο, στην Αρκαδία (Τρίπολη και περιοχή Γορτυνίας), την Αχαϊα (Πάτρα και περιοχή Νεζεροχωρίων) και την Αττική, όπου και τα καταγόμενα μέσω αρρενογονίας μέλη φέρουν ως επώνυμο μεταξύ των κατωτέρω: Δεληγιάννης, Δηλιγιάννης και Παπαγιαννόπουλος.
[Επεξεργασία] Απομνημονεύματα Κανέλλου Δεληγιάννη
Σημαντική ιστορική αξία έχουν τα απομνημονεύματα του Κανέλλου Δεληγιάννη, τα οποία γράφτηκαν το 1854. Η ολοκλήρωση της γραφής σε καθαρή μορφή των Απομνημονευμάτων από τον Γ. Τσουκαλά, τελείωσε την 31η Αυγούστου 1954.
Με την αρχή του κειμένου του, κύριο μέλημά του Κανέλλου είναι να παρουσιάσει την φιλοτουρκική στάση του πατέρα του ως ευεργετική για τον ελληνικό πληθυσμό και την διατήρηση της ειρήνης στον Μοριά. Το τρίτομο έργο του σκοπό έχει να αποκαταστήσει την τιμή της οικογένειας, η οποία μετά την επανάσταση του 1821 είχε χάσει το κύρος της. Ενοχλείται με την ανάδειξη των ταπεινής καταγωγής αγωνιστών σε σημαίνοντα πρόσωπα και τον υποβιβασμό των προκρίτων. Μέσα στα κείμενά του είναι εμφανής η αντιπάθεια και ο φθόνος που είχε για πολλούς αγωνιστές και κυρίως για τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.
Τα απομνημονεύματα καθυστέρησαν να εκδοθούν καθώς η οικογένειά του δεν ήθελε να εκδοθούν, λόγω των ονομάτων που επικρίνει ο Κανέλλος και δηλώνει ότι δεν θέλει να δημοσιευθούν πριν περάσουν πολλά χρόνια.
[Επεξεργασία] Οι Δεληγιανναίοι στην λαϊκή παράδοση
Η ισχύς των Δεληγιανναίων πέρασε και στην τοπική δημοτική ποίηση με το παρακάτω τραγούδι:
"Ένας πασάς ροβόλαγε από τον Άγιο Πέτρο
γυρεύοντας τους προεστούς και τους κοτζαμπάσηδες.
Κι ο Ντεληγιάννης τ' άκουσε, πιάνει του παραγγέλνει,
πιάνει και του γράφει μια γραφή, του στέλνει πεζοδρόμο.
-Δε σε φοβάμαι βρε πασά, στο νου μου δε σε βάζω,
τι έχω παιδί στο Βασιλιά, παιδί στη δωδεκάδα.
Έχω και στην Καρύταινα το γυιο μου τον Πανάγο,
κι εγώ είμαι στον τόπο μου με τ' άλλα τα παιδιά μου.
Πρέπει να κάτσεις φρόνιμα, να μη με ενοχλήσεις
τι γράφω και σε στέλνουμε σεργούνι στο Μπαγδάτι."
[Επεξεργασία] Γενεαλογικό Δέντρο Οικογένειας Δεληγιάννη
- Πέτρος Λίτινος (τέλη 15ου - μέσα 16ου αιώνα), σύζυγος: Νεράντζω Γρίβα
-
-
- Ιωάννης Λίτινος
-
- Πέτρος Λίτινος
-
- Ιωάννης Λίτινος, Ο πρώτος που πήρε το προσωνύμιο Δεληγιάννης
-
- Πέτρος Δεληγιάννης (-1764)
-
- Σταύρος Δεληγιάννης (-1769)
- Γεώργιος Δεληγιάννης (-1769)
- Ιωάννης Δεληγιάννης (-1769)
- Νεόφυτος Δεληγιάννης (-1798), επίσκοπος Ζαρνάτας
- Σοφιανός Λίτινος (~1595-;), σύζυγος: Αικατερίνη
-
- Αντώνιος Λίτινος, σύζυγος Καλή Μαμωνά
-
- ιερέας Ιωάννης Λίτινος (β' μισό 17ου αι.), σύζυγος: Ρήγω Συμωτά
-
-
- Δημήτριος Παπαγιαννόπουλος είχε αναλάβει τα "σπαϊλίκια" της Τριπόλεως.
-
- Γεώργιος Παπαγιαννόπουλος (Γιωργούλης) είχε αναλάβει τα "σπαϊλίκια" της Τριπόλεως, σύζυγος : Δέσποινα Βρατίμου (κάτοικοι Τριπόλεως) (-1909)
-
- Δημήτριος Παπαγιαννόπουλος (ιατρός), μετά τον θάνατο του πατέρα του ανέλαβε τα ηνία της οικογένειας, ανύπανδρος,
- Βίκτωρ Παπαγιαννόπουλος, Δικηγόρος - Έμπορος (1859-1949),σύζυγος : Κωνσταντίνα Καρζή (-1962) (Κάτοικοι Τρίπολης)
-
- Δέσποινα Παπαγιαννοπούλου, σύζυγος : Βασίλειος Κατσαμπάνης, Ταγματάρχης Χωροφυλακής
-
- Ευφροσύνη Κατσαμπάνη, Χημικός, σύζυγος : Κων/νος Γερμανός
- Παναγιώτης Κατσαμπάνης, Ηλεκτρολόγος Μηχανολόγος - Επιχειρηματίας,
- Γεώργιος Παπαγιαννόπουλος, Υποστράτηγος Πεζικού, διετέλεσε διευθυντής γραφείου υπουργού Υ.Ε.Θ.Α. (1925-... ), σύζυγος : Κωνσταντίνα Ιωαν. Ορφανού,
-
- Βίκτωρ Παπαγιαννόπουλος, Φαρμακοποιός, Διδάκτωρ Φαρμακευτικής Πανεπιστημίου Αθηνών,
- Επαμεινώνδας Παπαγιαννόπουλος
-
- Γεώργιος Παπαγιαννόπουλος, Ιατρός Καθηγητής Πανεπιστημίου
- Δημήτριος Παπαγιαννόπουλος Ταξίαρχος Πυροβολικού
-
- Επαμεινώνδας Παπαγιαννόπουλος, Δικαστής
- Παναγιώτης Παπαγιαννόπουλος Δημοσιογράφος, Δ/ντης Σύνταξης εφημερίδος "Στρατιωτικά Νέα"
- Δέσποινα Παπαγιαννοπούλου
- Αικατερίνη Παπαγιαννοπούλου
- Θεοφανώ Παπαγιαννοπούλου, σύζυγος : Παναγιωτόπουλος
-
- Χαράλαμπος Παναγιωτόπουλος, Δικαστής - Σύμβουλος Επικρατείας
-
- Γεώργιος Παναγιωτόπουλος, Δικαστής - Πρόεδρος Συμβουλίου Επικρατείας,
- Χρύσα Παναγιωτοπούλου
- Πηνελόπη Παναγιωτοπούλου
- Ειρήνη Παπαγιαννοπούλου
- Ιωάννης Παπαγιαννόπουλος, Φαρμακοποιός & Καθηγητής Φυσικομαθηματικός
-
- Δέσποινα Παπαγιαννοπούλου
- Αφροδίτη Παπαγιαννοπούλου, σύζυγος : Μιχαήλ Σπυρίδωνος
-
- Δημήτριος Σπυρίδωνος, Μαθηματικός
- Παναγής Παπαγιαννόπουλος
- Κανέλλος Παπαγιαννόπουλος, σύζυγος: Γκόλφω Συντύχου
-
- ιερέας Μιχάλης Παπαγιαννόπουλος
- Ιωάννης Παπαγιαννόπουλος (Δεληγιάννης) (1738-1816), σύζυγος: Μαρία Πετροπούλου
-
- Αναγνώστης Δεληγιάννης ή Σοφιανός (1771-1857), σύζυγος: Σμαράγδα Ταμπακοπούλου
-
- Πόπη Δεληγιάννη
- Δημήτριος Δεληγιάννη
- Χαράλαμπος Δεληγιάννης (1798-1864), σύζυγος: Ελένη Κ. Καραϊσκάκη
-
- Σμαραγδίτσα + α΄: Λογιωτατίδης, β': Στρέφης
-
- Βενέτα Στρέφη
-
- Νικόλαος Δηλιγιάννης, διπλωμάτης και πρωθυπουργός
- Ντουντου Δεληγιάννη (1814-;), σύζυγος: Δημήτριος Μελετόπουλος
-
- Λεωνίδας Μελετόπουλος
- Άγγελος Μελετόπουλος
- Χαρίλαος Μελετόπουλος
- Γεώργιος Δεληγιάννης (1773-πριν το 1820)
- Ανάστος Δεληγιάννης (1775-1823), σύζυγος Αικατερίνη
-
- Ιωάννης Δεληγιάννης
- Βασίλης Α. Δεληγιάννης
- Ανδρέας Δεληγιάννης
- Ευθύμιος Δεληγιάννης
- Θεοδωράκης Δεληγιάννης (1774-1821), σύζυγος: Ελένη Σ. Κουγιά
-
- Βασίλειος Δεληγιάννης
- Κανέλλος Δεληγιάννης (1780-1862), σύζυγος: Αθανασία Α. Παπατσώνη
-
- Μαρία Δεληγιάννη (-1854;), σύζυγος: Διονύσιος Χρυσπσπάθης
-
- Όλιγκα Χρυσοσπάθη (-1901), Όταν έμεινε ορφανή ανατράφηκε από τον θείο της Θεόδωρο Δηλιγιάννη
- Θανάσω Δεληγιάννη (1781-;), σύζυγος: Αθανάσιος Αντωνόπουλος
- Δημητράκης Δεληγιάννης (1783-1848), σύζυγος: Σταθούλα
-
- Ιωάννης Κ. Δεληγιάννης, διετέλεσε νομάρχης σε πολλά σημεία της Ελλάδας.
- Αναστασία Δεληγιάννη, σύζυγος: Δημήτριος Σαράβας
-
- Λεωνίδας Σαράβας, Δικηγόρος εγκατεστημένος στην Καλαμάτα
-
- Κωνσταντίνος Σαράβας (-1913)
- Ιωάννης Σαράβας (1884-1913), Τα δύο αυτά αδέρφια σκοτώθηκαν στους Βαλκανικούς Πολέμους
- ; Σαράβας
- Πανάγος Δεληγιάννης (1788-1839), σύζυγος: Ελένη Θεοδοσ. Μιχαλοπούλου
-
- Μαρία Δεληγιάννη (1822-;)
- Θεόδωρος Δηλιγιάννης (1823-1905), Πρωθυπουργός της Ελλάδας
- Νικόλαος Δεληγιάννης (1831-1890), νομικός, πρόεδρος του Αρείου Πάγου, σύζυγος: Σοφία Γεωργαντοπούλου
- Κωνσταντίνος Δεληγιάννης (1833-1898), Ιατρός, καθηγητής Ιατρικής και πρόεδρος της Πανεπιστημιακής κλινικής
- Καλλιρρόη Δεληγιάννη (1834-;)
- Ελένη Δεληγιάννη (1792-;), σύζυγος: Ανδρέας Ζαΐμης
-
- Κατίνα Ζαΐμη (1816-;), σύζυγος: Ανδρέας Χαραλάμπους
- Αντιόπη Ζαΐμη (1817-;)
- Ανδρομάχη Ζαΐμη (1819-;)
- Ιωάννης-Θρασύβουλος Ζαΐμης (1820-;)
- Θρασύβουλος Ζαΐμης (1822-1880), Πρωθυπουργός, σύζυγος: Ελίζα Μουρούζη
-
- Ανδρέας Ζαΐμης (1853-1858)
- Αλέξανδρος Ζαΐμης (1855-1936), Πρωθυπουργός
- Ανδρέας Ζαΐμης (1853-1876)
- Παναγιώτης Ζαΐμης (1863-1937)
- Ασημάκης Ζαΐμης (1868-1951)
-
- Φωκίων Ζαΐμης, υπουργός
-
- Ανδρέας Φ. Ζαΐμης, υπουργός
-
- Κωνσταντίνος Ζαΐμης, πολιτευτής και οικονομολόγος
- Νικολάκης Δεληγιάννης (1795-1877), σύζυγος: Αικατερίνη Νοταρά
-
- Ιωάννης Ν. Δεληγιάννης, Βουλευτής και πρόεδρος βουλής
- Χαρίκλεια Δεληγιάννη, σύζυγος: Δημήτριος Μπότσαρης
-
- Αικατερίνη - Ρόζα Μπότσαρη, σύζυγος Γεώργιου Καρατζά και κόρη της Χαρίκλειας
-
- Αλέξανδρος Καρατζάς, σύζυγος Μαρίας Μπουντούρη και γιος της Αικατερίνης
-
- Ρόζα Καρατζά, σύζυγος Ιωάννη Καλαμάρη και κόρη του Αλέξανδρου
-
- Νικόλας Κάλας, ποιητής και γιος της Ρόζας
-
-
[Επεξεργασία] Παραπομπές
- ↑ Τσαφάρας Βασίλειος,Λαογραφικά Γορτυνίας, κτίσις Λαγκαδίων, Αθήνα 1962 σελ. 14-16
- ↑ Κωστής Παπαγιώργης, Κανέλλος Δεληγιάννης - Αθήνα, Καστανιώτης, 2002
- ↑ Τσαφάρας Βασίλειος,Λαογραφικά Γορτυνίας, κτίσις Λαγκαδίων, Αθήνα 1962, σελ. 15
- ↑ 4,0 4,1 4,2 Φωτόπουλος, Αθανάσιος Θ.,Οι Κοτζαμπάσηδες της Πελοποννήσου κατά τη δεύτερη Τουρκοκρατία (1715-1821),εκδ.Ηρόδοτος, Αθήνα 2005
- ↑ Τσαφάρας Βασίλειος,Λαογραφικά Γορτυνίας, κτίσις Λαγκαδίων, Αθήνα 1962
- ↑ Λιάτα Ευτυχία, Αρχείο της Οικογένειας Δεληγιάννη -Εταιρεία των Φίλων του Λαού-Ιστορικόν Αρχείον, Αθήνα 1992
- ↑ Δεληγιάννης Κανέλλος, Απομνημονεύματα, εκδ. Πελεκάνος, Αθήνα 2005, σελ 182-183, 225, 229-230
- ↑ Λιάτα Ευτυχία, Αρχείο της Οικογένειας Δεληγιάννη -Εταιρεία των Φίλων του Λαού-Ιστορικόν Αρχείον, Αθήνα 1992