Άρειος Πάγος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: 37°58′20″N 23°43′25″E / 37.9722°N 23.7236°E / 37.9722; 23.7236

Ο Άρειος Πάγος είναι το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο της πολιτικής και ποινικής δικαιοσύνης της Ελλάδας.

Ιστορικά στοιχεία & οργάνωση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Άρειος Πάγος ιδρύθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1834 με βασιλικό διάταγμα και λειτούργησε ως το ανώτατο δικαστήριο του κράτους. Το όνομα προήλθε από το ομώνυμο δικαστήριο στην Αρχαία Αθήνα. Η πρώτη απόφαση του Αρείου Πάγου (1/1835) κρίθηκε και αποφασίσθηκε στις 30 Απριλίου 1835 και δημοσιεύθηκε την 1η Μαΐου 1835. Μέχρι το 1981 ο Άρειος Πάγος στεγαζόταν στο "Ιλίου Μέλαθρον" επί της Πανεπιστημίου, (όπου σήμερα στεγάζεται το νομισματικό μουσείο) ενώ μέχρι σήμερα στεγάζεται στο δικαστικό μέγαρο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.

Τα μέλη του Αρείου Πάγου έχουν ισόβια θητεία, αποχωρούν δηλαδή μετά τα 67. Στον Άρειο Πάγο σήμερα υπηρετούν ο Πρόεδρος, ο Εισαγγελέας, δέκα Αντιπρόεδροι, εξήντα Αρεοπαγίτες και δεκαοχτώ Αντεισαγγελείς του Αρείου Πάγου. Τα μέλη του εξετάζουν την ορθότητα της κάθε δικαστικής απόφασης εξασφαλίζοντας με τις αποφάσεις του την ενότητα της νομολογίας. Σε περίπτωση μη σχηματισμού κυβέρνησης, κατά το σύνταγμα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει τη διακριτική ευχέρεια να επιλέξει ανάμεσα στον Πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας ή του Αρείου Πάγου ή του Ελεγκτικού Συνεδρίου για την ανάθεση σχηματισμού οικουμενικής κυβέρνησης όσο το δυνατόν ευρύτερης αποδοχής για να διενεργήσει εκλογές και να διαλύσει τη βουλή.

Διατελέσαντες πρόεδροι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρόεδρος Απο Μέχρι Σημειώσεις
Χριστόδουλος Κλωνάρης 1835 1847 Ήταν ο πρώτος πρόεδρος του Αρείου Πάγου.
Ιωάννης Σωμάκης 1847 1848
Χριστόδουλος Κλωνάρης 1848 1849 Δεύτερη θητεία
Γεώργιος Α. Ράλλης 1849 1861 Επιφανής νομικός και πολιτικός της εποχής. Ένας από τους πρώτους καθηγητές της νομικής σχολής Αθηνών.
Αριστείδης Μοραϊτίνης 1861 1872 Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του ανέλαβε δύο φορές την πρωθυπουργία.
Δημήτριος Βάλβης 1872 1885 Ως οικουμενική προσωπικότητα βοήθησε πολύ στην εκτόνωση της πολιτικής κατάστασης που επικρατούσε το 1875 με την παραπομπή της κυβέρνησης Βούλγαρη στα δικαστήρια.
Νικόλαος Δεληγιάννης 1885 1891 Αδερφός του Θεόδωρου Δηλιγιάννη. Ήταν εκ των ιδρυτών, και πρόεδρος, της Εταιρείας των φίλων του λαού. Γιος του ήταν ο πολιτικός Επαμεινώνδας Δεληγιάννης.
Κωνσταντίνος Σημαντήρας 1891 1911 Το 1902 ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ πρότεινε στον Σημαντήρα να αναλάβει την προεδρία υπηρεσιακής κυβέρνησης προκειμένου να αποφύγει να δώσει εντολή σχηματισμού στον Θεόδωρο Δηλιγιάννη αλλά εκείνος αρνήθηκε. (βλ. Σανιδικά).
Χρήστος Καψάλης 1911 1921
Σπυρίδων Τσαγρής 1921 1922
Αντώνιος Ζηλήμων 1922 1933
Γεώργιος Πανόπουλος 1933 1941
Κωνσταντίνος Κυριλλόπουλος 1941 1945
Ιωάννης Σακκέτας 1945 1948
Ηλίας Παπαηλιού 1948 1953
Χρήστος Σταυρόπουλος 1953 1953
Ιωάννης Αποστολόπουλος 1953 1959
Κωνσταντίνος Καυκάς 1959 1963
Στυλιανός Μαυρομιχάλης 1963 1968 Στις 28 Σεπτεμβρίου του 1963 σχημάτισε υπηρεσιακή κυβέρνηση, η οποία παρέμεινε μέχρι τις 8 Νοεμβρίου, με σκοπό να οδηγήσει την χώρα στις εκλογές
Θεόδωρος Καμπέρης 1968 1969
Αθανάσιος Γεωργίου 1969 1970
Βασίλειος Πατσουράκος 1970 1973
Λύσανδρος Κανελλάκος 1973 1974
Δημήτριος Μαργέλλος 1974 1975
Κωνσταντίνος Ζαχαρής 1975 1976
Σπυρίδων Γαγγάς 1976 1977
Γεώργιος Καραμάνος 1977 1978
Σπυρίδων Κόλλας 1978 1979
Δημήτριος Σκουμπής 1979 1982
Γεώργιος Κώνστας 1982 1985
Αντώνιος Στασινός 1985 1989
Ιωάννης Γρίβας 1989 1990 Την περίοδο από 11 Οκτωβρίου 1989 έως 23 Νοεμβρίου 1989 διετέλεσε υπηρεσιακός πρωθυπουργός ως πρόεδρος του Αρείου Πάγου (βλ.Υπηρεσιακή κυβέρνηση Ιωάννη Γρίβα 1989).
Βασίλειος Κόκκινος 1990 1996 Ήταν πρόεδρος του ειδικού δικαστηρίου που δίκασε και αθώωσε τον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, που αρνήθηκε να εμφανιστεί στη δίκη, την οποία κατήγγειλε ως γελοίο πολιτικό θέατρο.
Στέφανος Ματθίας 1996 2002
Γεώργιος Κάπος 2002 2005
Ρωμύλος Κεδίκογλου 2005 2007
Βασίλειος Νικόπουλος 2007 2009
Γεώργιος Καλαμίδας 2009 2011
Ρένα Ασημακοπούλου 2011 2013 Η πρώτη γυναίκα που ανήλθε στην προεδρία του Αρείου Πάγου
Μιχαήλ Θεοχαρίδης 2013

Εξωτερικές συνδέσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]