Βολιβία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: 16°42′43″S 64°39′58″W / 16.7119°S 64.6661°W / -16.7119; -64.6661

Πολυεθνοτικό Κράτος της Βολιβίας
Estado Plurinacional de Bolivia
Σημαία Εθνόσημο
Σημαία της Βολιβίας Εθνόσημο της Βολιβίας
Εθνικό σύνθημα: "¡La unión es la fuerza!"
«Η ενότητα είναι δύναμη!»
Εθνικός ύμνος: Bolivianos, el hado propicio
«Βολιβιανοί, ένα Ευνοϊκό Μέλλον»
 
Τοποθεσία της χώρας στον κόσμο
 
Πρωτεύουσα Σούκρε (συνταγματική)
Λα Πας (διοικητική)
Μεγαλύτερη πόλη Σάντα Κρους ντε λα Σιέρρα
Επίσημες γλώσσες Ισπανικά και άλλες 36 ακόμα γλώσσες[1]
Πολίτευμα Προεδρική Δημοκρατία
Έβο Μοράλες
Άλβαρο Γκαρσία

Ανεξαρτησία
Από την Ισπανία
Ισχύον Σύνταγμα


6 Αυγούστου 1825
7 Φεβρουαρίου 2009

Έκταση
 • Σύνολο
 • % Νερό
 • Σύνορα

1.098.581 km2 (28η)
1,29%
6.940 km
Πληθυσμός
 • Εκτίμηση 2009 
 • Απογραφή 2001 
 • Πυκνότητα 

9.775.246[2] (86η) 
26.709.495  
8,9 κατ./km2 (217η) 
Α.Ε.Π. (PPP)
 • Ολικό  (2009)
 • Κατά κεφαλή 

45,488 δισ. $[3] (88η)  
4.448 $[3] (117η) 
Α.Ε.Π. (Ονομαστικό)
 • Ολικό  (2009)
 • Κατά κεφαλή 

17,549 δισ. $[3] (100η)  
1.716 $[3] (123η) 
ΔΑΑ (2013) Green Arrow Up Darker.svg 0,675 (108η) – μεσαία
Νόμισμα Μπολιβιάνο (BOB)
Ζώνη ώρας (UTC -4)
Internet TLD .bo

Κωδικός κλήσης

+58

Η Βολιβία (με την επίσημη ονομασία «Πολυεθνοτικό Κράτος της Βολιβίας» από τις 4 Μαΐου του 2009[4]) είναι χώρα στην κεντρική Νότια Αμερική. Συνορεύει με τη Βραζιλία βόρεια και ανατολικά, την Παραγουάη νότια και ανατολικά, την Αργεντινή νότια, τη Χιλή νότια και δυτικά και το Περού δυτικά. Έχει έκταση 1.098.580 km² και πληθυσμό 9.775.246, με βάση εκτιμήσεις του 2009[2]. Πρόεδρος της χώρας είναι, από το 2006, ο Έβο Μοράλες και Αντιπρόεδρος από την ίδια χρονιά ο Άλβαρο Γκαρσία.

Πριν από τον Ευρωπαϊκό αποικισμό της, η περιοχή της σημερινής Βολιβίας αποτελούσε τμήμα της αυτοκρατορίας των Ίνκας. Κατακτήθηκε από τους Ισπανούς τον 16ο αιώνα και για το μεγαλύτερο διάστημα της ισπανικής κατάκτησης ονομαζόταν ως Άνω Περού ή Τσάρκας, ενώ διοικητικά υπαγόταν στην Αντιβασιλεία του Περού, κάτω από την κυριαρχία της οποίας βρισκόταν και οι περισσότερες ισπανικές κτήσεις της Νότιας Αμερικής. Μετά τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας της το 1809, ακολούθησαν 16 έτη συνεχών πολέμων μέχρι την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας από τον Σιμόν Μπολίβαρ, στις 6 Αυγούστου του 1825.

Η Βολιβία σήμερα είναι ένα δημοκρατικό κράτος, το οποίο διαιρείται διοικητικά σε 9 διαμερίσματα. Η γεωγραφία της ποικίλλει καθώς περιλαμβάνει την οροσειρά των Άνδεων στα δυτικά, και πεδινές εκτάσεις στα ανατολικά, μέρος της λεκάνης του Αμαζονίου. Κύριες οικονομικές δραστηριότητες είναι η γεωργία, η δασοκομία, η αλιεία, τα ορυχεία και η μεταποίηση σε υφάσματα, ρουχισμό, επεξεργασμένα μέταλλα και η άντληση και διύλιση πετρελαίου.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το κράτος του Τιγουανάκου στη μέγιστη επικράτειά του το 950 (μΧ).
Η επέκταση των Ίνκας (1438–1527).

Προαποικιακή ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η περιοχή της σημερινής Βολιβίας κατοικείται συνεχώς τις τελευταίες δύο χιλιετηρίδες, με πρώτους κατοίκους τους ιθαγενείς Αϊμάρα, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στη δυτική Βολιβία, το νότιο (σημερινό) Περού και τη βόρεια (σημερινή) Χιλή. Οι Αϊμάρα σχετίζονται με έναν προηγμένο πολιτισμό της περιοχής, γνωστό με την ονομασία Τιγουανάκου, ο οποίος αναπτύχθηκε στα δυτικά τμήματα της χώρας. Η ομώνυμη πρωτεύουσα του κράτους του Τιγουανάκου πρέπει να ιδρύθηκε γύρω στο 1500 πΧ, ως ένας μικρός γεωργικός οικισμός. Η κοινότητά του αναπτύχθηκε και εξελίχθηκε σε πόλη μεταξύ του 5ου και 7ου αιώνα μΧ, αποτελώντας παράλληλα μία σημαντική δύναμη στην περιοχή των νότιων Άνδεων. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, η πόλη στην ακμή της εκτείνονταν σε 6,5 τετρ. χλμ. και είχε πληθυσμό μεταξύ 15.000 και 30.000 κατοίκων.

Γύρω στο 400 μΧ, το κράτος του Τιγουανάκου εξελίχθηκε από τοπική δύναμη σε ολοκληρωμένη πολιτεία και επεκτάθηκε στη γειτονική φυλή των Γιούνγκας, καθώς και σε άλλες τοπικές κοινότητες του Περού, της Βολιβίας και της Χιλής, διαδίδοντας και επιβάλλοντος την πολιτιστική δομή του. Η επέκταση έγινε κατά βάση με την ίδρυση αποικιών, εμπορικές συμφωνίες και διάδοση της γλώσσας και της κουλτούρας, ενώ η χρήση των όπλων δεν φαίνεται να ήταν διαδεδομένη.

Το κράτος του Τιγουανάκου επεκτείνονταν συνεχώς, αφομοιώνοντας γειτονικούς πολιτισμούς και φυλές, χωρίς να έχει να αντιμετωπίσει κάποιον σημαντικό ανταγωνιστή στην ευρύτερη περιοχή. Η αφθονία της τροφής από καλλιέργειες και την κτηνοτροφία των λάμα, χρησιμοποιούταν για να ανατροφοδοτήσει φτωχότερες περιοχές μέσω ενός δικτύου συνεχούς εμπορίου. Η ανάπτυξη συνεχίστηκε με αυτό τον τρόπο απρόσκοπτα μέχρι και το 950 μΧ, περίοδος που το κράτος του Τιγουανάκου είχε φτάσει στη μέγιστη επικράτειά του.

Την περίοδο εκείνη σημειώθηκε όμως μία έντονη αλλαγή στο κλίμα της περιοχής, καθώς η βροχόπτωση στη λεκάνη της λίμνης Τιτικάκα έπεσε σημαντικά. Ορισμένοι ερευνητές πιστεύουν ότι επήλθε μία ξαφνική περίοδος ξηρασίας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι πόλεις της περιοχής της Τιτικάκα να παράγουν όλο και λιγότερη τροφή, με συνέπεια την έλλειψη πλεονάσματος, το οποίο διαχειριζόταν η αριστοκρατία του κράτους. Με τη σειρά της, η αριστοκρατία έχασε τη δημοτικότητά της καθώς ήταν υπεύθυνη για την αναδιανομή του πλεονάσματος. Η πρωτεύουσα παρέμεινε η μόνη σημαντική παραγωγική περιοχή, αλλά ακόμα και ο τεχνικά έξυπνος σχεδιασμός των καλλιεργειών της, δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει την ξηρασία. Το κράτος του Τιγουανάκου εξαλείφθηκε σταδιακά μέσα σε 50 χρόνια μέχρι το 1000 μΧ, με βασική αιτία την έλλειψη τροφής, που ήταν και η δύναμή του. Η ευρύτερη περιοχή παρέμεινε ερημωμένη με όλο και λιγότερους κατοίκους σε μικρούς αγροτικούς οικισμούς, χωρίς καμία πλέον κρατική δομή ή κεντρική διοίκηση και πολιτισμό.

Μεταξύ του 1438 και του 1527, η αυτοκρατορία των Ίνκας προσάρτησε το μεγαλύτερο δυτικό τμήμα της Βολιβίας. Οι εσωτερικές αδυναμίες όμως της αυτοκρατορίας δεν επέτρεψαν τη συνέχιση της κυριαρχίας, και ακολούθησε η κατάκτηση από τους Ισπανούς, παράλληλα με την πτώση των Ίνκας.

Αποικιακή περίοδος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η κατάκτηση των περιοχών της Βολιβίας ξεκίνησε το 1524 με τη σταδιακή αποδυνάμωση και τελική πτώση του πολιτισμού των Ίνκας από τους Ισπανούς, ενώ μέχρι το 1533 η κυριαρχία του Ισπανικού στέμματος στην περιοχή είχε εδραιωθεί. Η Βολιβία, με τα σημερινά της όρια, αποκαλούταν ως Άνω Περoύ και βρισκόταν κάτω από την εξουσία της Αντιβασιλείας του Περού με έδρα τη Λίμα. Η τοπική διακυβέρνηση της περιοχής, γνωστή με την ονομασία Αουδιένσια ντε Τσάρκας (Audiencia de Charcas - Κοινό των Τσάρκας), είχε έδρα την Τσουκισάκα, που ταυτίζεται με τη σύγχρονη πρωτεύουσα Σούκρε στην περιοχή Λα Πλάτα.

Μέχρι το τέλος του 16ου αιώνα, σημαντική πηγή πλούτου για τους αποικιοκράτες ήταν τα τοπικά κοιτάσματα αργύρου, τα οποία θεωρούταν φημισμένα στο σύνολο της Ισπανικής αυτοκρατορίας. Για την εξόρυξη, αλλά και για σχεδόν το σύνολο των εργατικών δραστηριοτήτων, οι Ισπανοί χρησιμοποιούσαν ιθαγενείς, υιοθετώντας ένα προκολομβιανό τοπικό σύστημα εργασίας με την ονομασία μίτα. Το Άνω Περού, ως ευρύτερη περιοχή, μετατέθηκε στην επικράτεια της Αντιβασιλείας του Ρίο ντε λα Πλάτα στη σημερινή Αργεντινή το 1776. Στη συνέχεια, με τη σταδιακή εξασθένηση της ισχύος του Ισπανικού θρόνου κατά τους Ναπολεόντειους πολέμους, ενισχύθηκαν οι αντιδράσεις και η δυσμένεια απέναντι στην αποικιοκρατία σε όλη την περιοχή, αλλά και γενικότερα σε όλες τις κτήσεις του στέμματος στη Νότια Αμερική.

Ανεξαρτησία και επακόλουθες συρράξεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο αγώνας της Βολιβίας για πλήρη ανεξαρτησία από την Ισπανία ξεκίνησε ουσιαστικά το 1809 και διήρκεσε σχεδόν 16 χρόνια. Το ανεξάρτητο κράτος της δημοκρατίας της Βολιβίας ιδρύθηκε στις 6 Αυγούστου του 1825 από τον Σιμόν Μπολίβαρ.

Το 1836, η Βολιβία, με την ηγεσία του στρατηγού Αντρές ντε Σάντα Κρούς, εισέβαλε στο Περού για να υποστηρίξει τον απερχόμενο πρόεδρο της χώρας στρατηγό Λουίς Ορμπεγκόσο. Με την επαναφορά του στην εξουσία, οι δύο χώρες συνενώθηκαν στο σχήμα της Βολιβιοπερουβιανής Συνομοσπονδίας, με προκαθήμενο τον Σάντα Κρους με τον τίτλο του Ανώτατου Προστάτη. Μετά από διαδοχικές εντάσεις μεταξύ της Συνομοσπονδίας και της Χιλής, η Χιλή κήρυξε πόλεμο στις δύο χώρες το 1836. Η Αργεντινή, σύμμαχος της Χιλής, κήρυξε με τη σειρά της πόλεμο στη Συνομοσπονδία μερικούς μήνες αργότερα. Οι δυνάμεις του Περού και της Βολιβίας κατάφεραν σημαντικές και αρκετές νίκες κατά τη διάρκεια αυτής της σύρραξης, η οποία είναι πλέον γνωστή ως ο Πόλεμος της Συνομοσπονδίας. Η ήττα των Αργεντινών και στη συνέχεια των Χιλιανών εκστρατευτικών σωμάτων στην περιοχή της Παουκαρπάτα και την πόλη της Αρεκίπα, είναι τα σημαντικά ορόσημα του πολέμου αυτού. Η συνθήκη της Παουκαρπάτα επιβεβαίωσε την άνευ όρων παράδοση των στρατευμάτων της Χιλής και των Περουβιανών επαναστατών που ήταν αντίθετοι στη Συνομοσπονδία και τον πρόεδρο Ορμπεγόσο. Με βάση τη συνθήκη αυτή, η Χιλή ήταν υποχρεωμένη να αποσύρει τις δυνάμεις της από τα εδάφη της Συνομοσπονδίας, να επιστρέψει πολεμικά σκάφη που είχε συλλάβει, και να δεχθεί την εξισορρόπηση των οικονομικών σχέσεων μεταξύ των χωρών αυτών με την πληρωμή του Περουβιανού χρέους στη Χιλή από τη Συνομοσπονδία. Η λαϊκή βούληση όμως δεν δέχθηκε τους όρους της συνθήκης και η Χιλιανή κυβέρνηση την απέρριψε. Τα χιλιανά στρατεύματα οργάνωσαν μία δεύτερη επίθεση και νίκησαν τις δυνάμεις της Συνομοσπονδίας στη μάχη του Γιουνγκάι. Μετά από αυτή την ήττα, ο Σάντα Κρους διέφυγε στο Εκουαδόρ και η Συνομοσπονδία οδηγήθηκε σε διάλυση.

Μετά τη διάλυση και με την ηγεσία του νέου πρόεδρου στρατηγού Αγουστίν Γκαμάρρα, το Περού εισέβαλε στη Βολιβία. Ο Περουβιανός στρατός ηττήθηκε στην αποφασιστική μάχη του Ινγκαβί το 1841, όπου και σκοτώθηκε ο Γκαμάρρα. Αυτό είχε ως συνέπεια, το Περού να μην μπορέσει να αντισταθεί στην Βολιβιανή αντεπίθεση και οι δυνάμεις της Βολιβίας κατέλαβαν το Περουβιανό λιμάνι της Αρίκα. Το 1842, οι δύο χώρες υπέγραψαν την οριστική συνθήκη ειρήνης μεταξύ τους, η οποία και έβαλε τέλος στη σύρραξη.

Ακολούθησε μία περίοδος πολιτικής και οικονομικής αστάθειας, η οποία μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα κατέβαλε τη Βολιβία. Ο επακόλουθος Πόλεμος του Ειρηνικού από το 1879 ως το 1883 ενάντια στη Χιλή, είχε ως συνέπεια την απώλεια της πρόσβασης της χώρας στον Ειρηνικό ωκεανό, αλλά και την παραχώρηση στη Χιλή των περιοχών Σαλίτρε και των λιμανιών της Αντοφαγάστα και της Αρίκα.

Από την ανεξαρτησία της και στη συνέχεια, η Βολιβία έχασε σχεδόν τη μισή έκτασή της σε πολέμους με τις γειτονικές χώρες. Η πολιτεία του Άκρε, γνωστή για την παραγωγή γομαλάκας, προσχώρησε το 1903 με τη σειρά της στη Βραζιλία, αποχωρώντας από το Βολιβιανό κράτος.

Με το τέλος του 19ου αιώνα και την άνοδο των παγκόσμιων τιμών αργύρου, η Βολιβία πέρασε σε μία περίοδο σχετικής οικονομικής ευμάρειας και πολιτικής σταθερότητας. Με την αλλαγή του αιώνα, σταδιακά ο βωξίτης αντικατέστησε τον άργυρο ως πρώτη πλουτοπαραγωγική πηγή της χώρας, ενώ μέχρι το 1930 οι κυβερνήσεις ακολούθησαν τα καπιταλιστικά πρότυπα, καθώς ελέγχονταν από την κοινωνική και οικονομική ελίτ. Οι συνθήκες διαβίωσης των ιθαγενών, που αποτελούσαν και το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού, παρέμειναν ιδιαίτερα δύσκολες. Με περιορισμένες δυνατότητες εργασίας και πρωτόγονες συνθήκες στα ορυχεία και σε μεγάλα αγροκτήματα που θύμιζαν Ευρωπαϊκή φεουδαρχία, οι ιθαγενείς δεν είχαν πρόσβαση στην εκπαίδευση, σε οικονομικές ευκαιρίες και σε συμμετοχή στα πολιτικά δρώμενα. Αυτή η κατάσταση, παράλληλα με την ήττα της Βολιβίας από την Παραγουάη στον Πόλεμο του Τσάκο (1932-35), οδήγησαν σε ένα κρίσιμο σημείο καμπής τη χώρα.

Σύγχρονη ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Εθνικιστικό Επαναστατικό Κίνημα (MNR) ξεκίνησε ως ένα πολιτικό κόμμα με ευρεία βάση. Αν και ακυρώθηκε η νίκη του στις εκλογές του 1951, το MNR πρωτοστάτησε σε μία επιτυχημένη επανάσταση το 1952. Με πρόεδρο τον Βίκτορ Παζ Εστενσόρο και με ισχυρό λαϊκό έρεισμα, το κίνημα καθιέρωσε την καθολική ψήφο και πραγματοποίησε ριζικές αλλαγές προωθώντας την αγροτική εκπαίδευση και την εθνικοποίηση των μεγαλύτερων ορυχείων βωξίτη της χώρας.

Μετά από 12 χρόνια στην εξουσία, το κίνημα παρουσίασε τις πρώτες εσωτερικές εντάσεις, με συνέπεια το 1964 να ανατραπεί ο πρόεδρος Εστενσόρο από μία στρατιωτική δικτατορία. Το 1969, ο θάνατος του προέδρου Ρενέ Μπαρριέντος Ορτούνιο, εκλεγμένου πρόεδρου του καθεστώτος το 1966, οδήγησε σε διαδοχικές αδύναμες κυβερνήσεις. Η αναρχία και η λαϊκή δυσμένεια, ο στρατός μαζί με το κίνημα εγκατέστησαν τον συνταγματάρχη (και μετέπειτα στρατηγό) Ούγο Μπανσέρ Σουάρες στη θέση του πρόεδρου το 1971. Ο Μπανσέρ κυβέρνησε με την υποστήριξη του MNR μέχρι το 1974, οπότε και με αυτόνομη απόφασή του αντικατέστησε τους αξιωματούχος με στρατιωτικό προσωπικό και ανέστειλε τις πολιτικές δραστηριότητες. Η οικονομία παρουσίασε έντονη ανάπτυξη σε όλη τη διακυβέρνηση του Μπανσέρ, αλλά υπήρχαν παράλληλα παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τελικά οικονομικές κρίσεις που ελάττωσαν την υποστήριξη στο πρόσωπό του. Εξαναγκάστηκε να προκηρύξει εκλογές το 1978, και η Βολιβία μπήκε σε μία περίοδο πολιτικών αναταραχών.

Δημογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ανάπτυξη του πληθυσμού (1961-2003) από στοιχεία του FAOSTAT (πληθυσμός σε χιλιάδες).

Ο πληθυσμός της χώρας είναι 9.775.246 (86η στον κόσμο). Ο ρυθμός αύξησης του πληθυσμού είναι 1,63% (εκτίμηση 2013)[2]. Ο ρυθμός γεννήσεων είναι 23,77 γεννήσεις/1000 πληθυσμού και θανάτου 6,67 θάνατοι/1000 πληθυσμού (εκτίμηση 2013). Πρωτεύουσα της Βολιβίας είναι η Λα Πας (La Paz). Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού ήταν σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2013 τα 68,22 χρόνια (65,47 χρόνια οι άνδρες και 71,11 οι γυναίκες).[2]

Διοικητική διαίρεση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Διαμερίσματα της Βολιβίας

Η χώρα διαιρείται σε 9 διαμερίσματα (στα Ισπανικά : departamentos). Αυτά μαζί με τις πρωτεύουσές τους σε παρένθεση, είναι τα εξής:

  • Beni (Trinidad)
  • Chuquisaca (Sucre)
  • Cochabamba (Cochabamba)
  • La Paz (La Paz)
  • Oruro (Oruro)
  • Pando (Cobija)
  • Potosí (Potosí)
  • Santa Cruz (Santa Cruz de la Sierra)
  • Tarija (Tarija)

Καθένα από τα διαμερίσματα υποδιαιρείται σε επαρχίες (provincias).

Οικονομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το ΑΕΠ της χώρας είναι 44,792 δις $ (εκτίμηση 2009). Ο ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ είναι 3,70% (εκτίμηση 2004). Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι 4.380 $ (εκτίμηση 2009).

Διακυβέρνηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αρχηγός Κράτους είναι ο Πρόεδρος Έβο Μοράλες. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι παντρεμένοι, ηλικίας 18 ετών και άνω, ενώ για τους ανύπαντρους το ηλικιακό όριο είναι τα 21 χρόνια. Η ψηφοφορία είναι υποχρεωτική για όλους.[2].

Γενικές εκλογές 2009[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι τελευταίες γενικές εκλογές με βάση το νέο Σύνταγμα διεξήχθησαν στις 6 Δεκεμβρίου του 2009. Ο Έβο Μοράλες εξελέγη πρόεδρος για μία ακόμη θητεία, με ποσοστό 62,5% των ψήφων έναντι 28,2% για τον Μάνφρεντ Ρέγιες, υποψήφιο του PPB.[5]. Το Κίνημα για τον Σοσιαλισμό του Μοράλες κέρδισε την πλειοψηφία στη Βουλή και στη Γερουσία. Στην τελευταία μάλιστα εξασφάλισε τον έλεγχο των 2/3.[6].

Υποψήφιος Κόμμα Ψήφοι Ποσοστό Βουλευτές Γερουσιαστές
  Έβο Μοράλες Κίνημα για Σοσιαλισμό 2.943.209 64,22 88 26
  Μάνφρεντ Ρέγιες Σχέδιο Πρόοδος για τη Βολιβία – Εθνική Συσπείρωση 1.212.795 26,46 37 10
  Σαμουέλ Ντόρια Μέτωπο Εθνικής Ενότητας 258.971 5,65 3
  Ρενέ Χοακίνο Σοσιαλιστικός Συνασπισμός 106.027 2,31 2
  Άνα Μαρία Φλόρες Σοσιαλιστικό Πατριωτικό Κίνημα Ενότητας 23.257 0,51
  Ρομάν Λοάισα Λαός 15.627 0,34
  Αλέχο Βέλις Λαοί για Ελευθερία και Κυριαρχία 12.995 0,28
  Ρίμε Τσοκεουάνκα Σοσιαλιστική Δημοκρατική Βολιβία 9.905 0,22
  Έγκυρα ψηφοδέλτια 4.582.786 94,31
  Λευκά 156.290 3,22
  Άκυρα 120.364 2,48
  Σύνολο 4.859.440 100 130 36
Πηγή: Comisión Nacional Electoral

Δημοψήφισμα Αυγούστου 2008[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο δημοψήφισμα που διεξήχθη στις 10 Αυγούστου του 2008 τόσο ο πρόεδρος Μοράλες όσο και οι κεντροδεξιοί κυβερνήτες των τεσσάρων πλουσιότερων επαρχιών της χώρας αναδείχθηκαν νικητές. Το δημοψήφισμα είχε ζητηθεί από τον ίδιο τον πρόεδρο για να επιβεβαιωθεί η εμπιστοσύνη του εκλογικού σώματος στο πρόσωπό του. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, η υποστήριξη του εκλογικού σώματος προς το Μοράλες ξεπέρασε το 60%.[7].

Τον Οκτώβριο του 2008 η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση κατέληξαν σε συμφωνία για τον τερματισμό της πολιτικής κρίσης, καθορίζοντας τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για ένα νέο Σύνταγμα. Η κρίση είχε απειλήσει τη χώρα με εμφύλιο πόλεμο, καθώς το Σεπτέμβριο έχασαν τη ζωή τους 18 άτομα σε συγκρούσεις[8].

Συνταγματικό δημοψήφισμα 2009[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 25 Ιανουαρίου του 2009 οι κάτοικοι προσήλθαν στις κάλπες σε δημοψήφισμα για την έγκριση ενός νέου Συντάγματος. Με βάση το νέο Σύνταγμα, ανάμεσα στα άλλα, διευρύνεται ο ρόλος του κράτους και δίνεται έμφαση στην κοινωνική δικαιοσύνη με ανάδειξη των δικαιωμάτων για τους ιθαγενείς.[9] Η διεξαγωγή του δημοψηφίσματος συμφωνήθηκε έπειτα από συμφωνία με την αντιπολίτευση.[10] Το νέο Σύνταγμα εγκρίθηκε από τον λαό της χώρας με ποσοστό 58,3%, έναντι 41,7%, σύμφωνα με το τηλεοπτικό δίκτυο ΑΤΒ, ενώ ο ανταγωνιστικός του σταθμός Unitel εκτιμά το αντίστοιχο ποσοστό στο 60%, έναντι 40% του όχι.[11] Ο Μοράλες σε ομιλία του έκανε λόγο για "επανίδρυση του Κράτους". Θα διεξαχθούν πρόωρες εκλογές στις 6 Δεκεμβρίου του 2009.[12] Ο ίδιος ο Μοράλες υποσχέθηκε ότι δε θα διεκδικήσει ξανά το ύπατο αξίωμα το 2014 (αν και με το νέο Σύνταγμα επιτρέπεται κάτι τέτοιο) αν εκλεγεί ξανά το 2009. Το νέο Σύνταγμα τέθηκε σε ισχύ από τον ίδιο τον πρόεδρο Μοράλες, στις 7 Φεβρουαρίου του 2009.[13]

Αποτελέσματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Συνταγματικό δημοψήφισμα, 2009[14]
Ναι ή όχι Ψήφοι Ποσοστό
Yes check.svg Ναι 1.834.133 60,99%
Όχι 1.173.053 39,01%
Έγκυρα ψηφοδέλτια 3.007.186 95,79%
Άκυρα ή λευκά ψηφοδέλτια 132.150 4,21%
Σύνολα 3.139.336 100,00%
Συμμετοχή 90,55%

Μεταφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Σύνταγμα της Βολιβίας, άρθρο 5-I: Son idiomas oficiales del Estado el castellano y todos los idiomas de las naciones y pueblos indígena originario campesinos, que son el aymara, araona, baure, bésiro, canichana, cavineño, cayubaba, chácobo, chimán, ese ejja, guaraní, guarasu’we, guarayu, itonama, leco, machajuyai-kallawaya, machineri, maropa, mojeño-trinitario, mojeño-ignaciano, moré, mosetén, movima, pacawara, puquina, quechua, sirionó, tacana, tapiete, toromona, uru-chipaya, weenhayek, yaminawa, yuki, yuracaré y zamuco.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 CIA World Factbook
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 «World Economic Outlook Database». ΔΝΤ. Οκτώβριος 2009. http://www.imf.org/external/pubs/ft/weo/2009/02/weodata/weorept.aspx?sy=2009&ey=2009&scsm=1&ssd=1&sort=country&ds=%2C&br=1&pr1.x=35&pr1.y=10&c=218&s=NGDPD%2CNGDPDPC%2CPPPGDP%2CPPPPC%2CLP&grp=0&a=. Ανακτήθηκε στις 18-10-2009. 
  4. Διοργανικό εγχειρίδιο σύνταξης κειμένων — Παράρτημα A5 Υπηρεσία Επισήμων Εκδόσεων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
  5. "Evo Morales routs rivals to win second term in Bolivian elections". FT. 7 Δεκ 2009. http://www.guardian.co.uk/world/2009/dec/06/bolivia-evo-morales-presidential-elections. Ανακτήθηκε στις 06 Δεκ 2009. 
  6. "Evo Morales routs rivals to win second term in Bolivian elections". FT. 7 Δεκ 2009. http://www.guardian.co.uk/world/2009/dec/06/bolivia-evo-morales-presidential-elections. Ανακτήθηκε στις 06 Δεκεμβρίου 2009. 
  7. Καθημερινή, Αγεφύρωτο πολιτικό αδιέξοδο στη Βολιβία , 11 Αυγούστου 2008
  8. Καθημερινή, Συμφωνία στη Βολιβία για τερματισμό της πολιτικής κρίσης, 21 Οκτωβρίου 2008.
  9. Ελεύθερος Τύπος, Δημοψήφισμα για νέο Σύνταγμα διεξάγεται στη Βολιβία, 25 Ιανουαρίου 2009.
  10. AFP: Bolivia, opposition agree on referendum, Morales term limit
  11. "Un país dividido aprueba la nueva CPE con el 58,7%" (στα Ισπανικά). La Razón (La Paz). 26-01-2009. http://www.la-razon.com/versiones/20090126_006619/nota_249_752935.htm. Ανακτήθηκε στις 26-01-2009. 
  12. "Bolivien: Einigung über Verfassungsreferendum" (στα Γερμανικά). Die Presse. Austrian Press Agency. 21-10-2008. http://diepresse.com/home/politik/aussenpolitik/424062/index.do?_vl_backlink=/home/index.do. Ανακτήθηκε στις 25-01-2009. 
  13. BBC, 7 Φεβρουαρίου 2009.
  14. «Referéndum Nacional Constituyente 2009». Εθνικό Εκλογικό Δικαστήριο της Βολιβίας. 27-01-2009. http://www.cne.org.bo/ResultadosRNC2009/. Ανακτήθηκε στις 2009-01-27. 

Εξωτερικές συνδέσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Wiktionary logo
Το Βικιλεξικό έχει λήμμα που έχει σχέση με το λήμμα:
Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα

Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]