CANT Z.506

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
CANT Z.506 Airone
Cant Z506 on Sicily beach side 1943.jpg
Το CANT Z.506
Τύπος Υδροπλάνο μεταφορικό/αναγνωριστικό/βομβαρδιστικό
Κατασκευαστής CANT
Σχεδιασμός Filippo Zappata
Κύριος χειριστής Regia Aeronautica
Άλλοι χειριστές Ala Littoria
Aeronautica Nazionale Repubblicana
Aeronautica Cobelligerante del Sud
Luftwaffe
Αναπτύχθηκε από CANT Z.505
Εξελίχθηκε σε CANT Z.509

Το CANT Z.506 Airone (ιταλ. ερωδιός) ήταν ιταλικό τρικινητήριο υδροπλάνο που σχεδιάστηκε από τον Filippo Zappata για την CANT και παραγόταν από το 1935 μέχρι και τα μέσα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου Χρησιμοποιήθηκε σαν μεταφορικό και ταχυδρομικό από τις ιταλικές αερογραμμές (Ala Littoria). Επίσης κέρδισε δέκα παγκόσμια ρεκόρ το 1936 και άλλα τόσα το 1937.[1] Κατά τη διάρκεια του πολέμου χρησιμοποιήθηκε σαν αναγνωριστικό, βομβαρδιστικό και αεροσκάφος διάσωσης από την ιταλική αεροπορία (Regia Aeronautica) και το ιταλικό ναυτικό (Regia Marina). Μετά την συνθηκολόγηση της φασιστικής Ιταλίας το 1943, ενέταξαν σε υπηρεσία τα εναπομείναντα Z.506 η Luftwaffe καθώς και οι Aeronautica Nazionale Repubblicana (ιταλική αεροπορία που πολέμησε στον πλευρό των Ναζί μετά το 1943) και Aeronautica Cobelligerante del Sud (ιταλική αεροπορία που πολέμησε στο πλευρό των Συμμάχων μετά το 1943). Αν και ήταν κατά κύριο λόγο ξύλινης κατασκευής, το Z.506 μπορούσε να επιχειρεί και με δυσμενείς καιρικές συνθήκες στην θάλασσα. Μερικά παρέμειναν σε υπηρεσία σαν διασωστικά μέχρι το 1959.[2]

Σχεδίαση και ανάπτυξη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Z.506 ήταν ένα μεταφορικό υδροπλάνο που μπορούσε να μεταφέρει 12 με 14 επιβάτες. Βασιζόταν στο Z.505 που ήταν βαρύτερο και μεγαλύτερων διαστάσεων.[3] και προωθούνταν αρχικά από τρεις αστεροειδείς κινητήρες Piaggio Stella IX των 610 hp. Η πρώτη έκδοση παραγωγής ήταν το πολιτικό Ζ.506Α που προωθούνταν από τους ισχυρότερους Alfa Romeo 126 RC.34 των 750 hp.

Το αεροσκάφος κατασκευάζονταν στο εργοστάσιο της "Cantieri Riuniti dell 'Adriatico" στο Μονφαλκόνε καθώς και στο εργοστάσιο της Cantieri Aeronautici e Navali Triestini στο Finale Ligure. Ήταν τόσο μεγάλη η ζήτηση που ξεκίνησε κατόπιν αδείας η παραγωγή του αεροσκάφους και από την Piaggio.[4] Τα Ζ.506 μπήκαν σε υπηρεσία με την Ala Littoria σε πτήσεις σε όλη την Μεσόγειο. Έχοντας τις περισσότερες φορές χειριστή τον Mario Stoppani, το Ζ.506Α έθεσε ρεκόρ μέγιστου ύψους πτήσης, ταχύτητας, μεταφοράς φορτίου και απόστασης για την κλάση του την περίοδο 1936-38.[3]

Ενώ είχαν ήδη κατασκευαστεί 15 μονάδες της πολιτικής έκδοσης για την Ala Littoria, παρουσιάστηκε η έκδοση για την πολεμική αεροπορία, το Ζ.506Β.[1] Προωθούνταν από τρεις Alfa Romeo 127 RC 55 των 750 hp και μπήκε σε υπηρεσία το 1939. Είχε πενταμελές πλήρωμα[5] και ο οπλισμός που αποτελούνταν από ένα πολυβόλο Breda-SAFAT των 12,7 mm στην ράχη και από τρία πολυβόλα των 7.7 mm, ένα στο κάτω μέρος και δύο στα πλάγια της ατράκτου. Και αυτό έσπασε ρεκόρ.[6] Η παραγωγή του Ζ.506Β συνεχίστηκε από την Piaggio μέχρι και τον Ιανουάριο του 1943 και ανήλθε στις 320 μονάδες.[4]

Επιχειρησιακή ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Airone παρέμεινε για περισσότερα από 20 χρόνια σε ενεργό υπηρεσία.[4] Χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά κατά την διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου σαν αναγνωριστικά και τορπιλοπλάνα. Όταν η Ιταλία μπήκε στον πόλεμο στις 10 Ιουνίου 1940 ήταν διαθέσιμα 97 Ζ.506Β με δύο πτέρυγες ναυτικού βομβαρδισμού και μερικές σμηναρχίες ναυτικής αναγνώρισης. Το 31°Stormo B.M. autonomo (31η (αυτόνομη) Πτέρυγα Ναυτικού Βομβαρδισμού) στην Σαρδηνία είχε δύναμη 22 αεροσκαφών και το 35° Stormo B.M στο Μπρίντεζι 25. Το Ζ.506Β χρησιμοποιήθηκε εκτενώς στις επιχειρήσεις εναντίον της Γαλλίας και της Ελλάδας.[7] Όταν ξέσπασε ο πόλεμος, σχηματίστηκαν τέσσερις μοίρες έρευνας και διάσωσης εξοπλισμένες με Ζ.506.[8]

Στις 17 Ιουνίου 1940, επτά ημέρες μετά την είσοδο της Ιταλίας στον πόλεμο, τέσσερα Ζ.506 του 31° Stormo επιτέθηκαν σε στόχους στην Γαλλική Βόρειο Αφρική.[7] Ήταν το βάπτισμα του πυρός για το Airone στην σύρραξη. Μερικά Ζ.506 ενεπλάκησαν στην ναυμαχία του Punta Stilo. Ο τύπος γνώρισε σημαντική δράση στην ιταλική επίθεση εναντίον της Ελλάδας, κατά την διάρκεια της οποίας χρησιμοποιήθηκε για να πλήξει παράκτιους στόχους καθώς και την διώρυγα της Κορίνθου. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην κατάληψη πολλών ελληνικών νησιών, όπως η Κέρκυρα, η Κεφαλλονιά και η Ζάκυνθος. Ήταν ευάλωτο στα εχθρικά μαχητικά και για αυτό το λόγο η χρήση του περιορίστηκε σταδιακά στον ρόλο της αναγνώρισης.[6] Σημαντική δράση γνώρισε και σαν αεροσκάφος διάσωσης. Μάλιστα κατασκευάστηκε μικρός αριθμός μονάδων μιας εξειδικευμένης έκδοση έρευνας και διάσωσης, του Z.506S Soccorso που χρησιμοποιήθηκε σε μικρούς αριθμούς και από την Luftwaffe.

Όταν η φασιστική Ιταλία συνθηκολόγησε στις 8 Σεπτεμβρίου 1943, υπήρχαν ακόμη περίπου 70 Ζ.506 στις τάξεις της πολεμικής αεροπορίας.[9] Περίπου 30 διασωστικά Ζ.506S συνέχισαν να υπηρετούν στο πλευρό των Συμμάχων πλέον[4] με την Italian Co-Belligerent Air Force. Οι Γερμανοί αιχμαλώτισαν αρκετά Ζ.506 και τα αξιοποίησαν σε διάφορα θέατρα επιχειρήσεων, μεταξύ των οποίων η Ιταλία, η Γαλλία, η Γιουγκοσλαβία, τα ελληνικά νησιά και η Βαλτική θάλασσα.[9] Μερικά από τα υδροπλάνα επιβίωσαν και παρέμειναν σε υπηρεσία μέχρι και το 1959, πολύ μετά το τέλος του πολέμου.

Εκδόσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Z.506
Πρωτότυπο, κατασκευάστηκε μόνο ένα.
Z.506A
Έκδοση για την πολιτική αεροπορία.
Z.506B
Έκδοση για την πολεμική αεροπορία, παρήχθησαν 324 μονάδες.
Z.506S
Αεροσκάφος διάσωσης.
Z.509
Μεγαλύτερη και βαρύτερη έκδοση του Ζ.506Β, κατασκευάστηκαν τρεις μονάδες.

Χρήστες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γερμανία
  • Luftwaffe (αιχμαλωτισμένα, μετά την ιταλική συνθηκολόγηση του 1943)
Βασίλειο της Ιταλίας
Πολωνία
Εθνικιστική Ισπανία
Ηνωμένο Βασίλειο
  • Η RAF χρησιμοποίησε για σύντομο χρονικό διάστημα ένα αιχμαλωτισμένο Ζ.506. Επιχειρούσε από την Μάλτα.
Μεταπολεμικά
Ιταλία

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αεροσκάφη που σχετίζονται με την ανάπτυξη του Ζ.506[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παρόμοια αεορσκάφη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Angelucci and Matricardi 1978, p. 194.
  2. Mondey 1996 pp. 21-32.
  3. 3,0 3,1 Mondey 1996, p. 31.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Angelucci and Matricardi 1978, p. 195.
  5. De Marchi 1994, p. 25.
  6. 6,0 6,1 Bignozzi, p. 9.
  7. 7,0 7,1 De Marchi 1994, p. 13.
  8. De Marchi 1994, p. 18.
  9. 9,0 9,1 De Marchi 1994, p. 20.
  10. Green 1962, p. 102.

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Angelucci, Enzo and Paolo Matricardi. World Aircraft: World War II, Volume I (Sampson Low Guides). Maidenhead, UK: Sampson Low, 1978. ISBN 0-562-00096-8.
  • Bignozzi, Giorgio. Aerei d'Italia (Ιταλικά). Milano, Edizioni E.C.A, 2000.
  • Cull, Brian with Frederick Galea. 249 at Malta: Malta top-scoring Fighter Squadron 1941-1943. Malta: Wise Owl Publications, 2004. ISBN 978-99932-32-52-0.
  • De Marchi, Italo and Pietro Tonizzo. CANT. Z. 506 "airone"- CANT. Z. 1007 "alcione" (Ιταλικά) . Modena, Mucchi Editorr, 1997. NO ISBN.
  • Green, William. War Planes of the Second World War: Volume Six - Floatplanes. London:Macdonald, 1962.
  • Gunston, Bill. Gli aerei della seconda guerra mondiale (Ιταλικά). Milano, Alberto Peruzzo Editore, 1984.
  • Mondey, David. The Hamlyn Concise Guide to Axis Aircraft of World War II. London: Bounty Books, 2006. ISBN 0-7537-1460-4.
  • The Illustrated Encyclopedia of Aircraft (Part Work 1982-1985), 1985, Orbis Publishing

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα CANT Z.506 της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).