Χρήστος Μυριούνης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Χρήστος Μυριούνης
Προσωπικά στοιχεία
Πλ. ΌνομαΧρήστος Μυριούνης
ΕθνικότηταΈλληνας
Γέννηση15 Ιουνίου 1971
Αθήνα, Ελλάδα
Ύψος2,05 μ.
Αθλ. καριέρα1985 - 2000
Καριέρα σε συλλόγους
1985 - 1991Flag of Greece.svg 0 Κρόνος Αγίου Δημητρίου
1991 - 1996Flag of Greece.svg 0 Παναθηναϊκός
1996 - 1997Flag of Greece.svg 0 Απόλλωνα Πατρών
1997 - 1998Flag of Greece.svg 0 Περιστέρι
1999 - 2000Flag of Greece.svg 0 Άρης Θεσσαλονίκης
Εθνικές ομάδες
Ως παίκτης:0
- 1987Flag of Greece.svg 0 Εθνική Ελλάδας U16
1989 - 1990Flag of Greece.svg 0 Εθνική Ελλάδας U18
1990 - 1997Flag of Greece.svg 0 Εθνική Ελλάδας

Ο Χρήστος Μυριούνης (Αθήνα, 15 Ιουνίου 1971), είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής καλαθοσφαίρισης. Με ύψος 2,05 μ. αγωνιζόταν στη θέση του σμολ φόργουορντ και ενίοτε του πάουερ φόργουορντ.

Σταδιοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ως αθλητής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Κρόνο Αγίου Δημητρίου το 1985.

Το 1991 ο Παναθηναϊκός τον απέκτησε μαζί με το Φραγκίσκο Αλβέρτη και το Νίκο Οικονόμου για να ανανεώσει την ομάδα του και να διεκδικήσει το πρωτάθλημα. Το 1993 κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδος με τον Παναθηναϊκό των Γκάλη, Κόμαζετς, Βράνκοβιτς, Τιτ Σοκ έχοντας θέση βασικού στην ομάδα. Οι αξιόλογες εμφανίσεις του συνεχίστηκαν και την επόμενη χρονιά όταν κατέκτησε την τρίτη θέση στην Ευρώπη στο φάιναλ φορ του Τελ Αβίβ. Η επιτυχία της τρίτης θέσης επαναλήφθηκε το 1995 στο φάιναλ φορ της Σαραγόσα. Το 1996 στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης στο φάιναλ φορ του Παρισίου, με τον Παναθηναϊκό να γίνεται η πρώτη Ελληνική ομάδα που κατακτά την Ευρωλίγκα νικώντας στον τελικό με 67-66 την Μπαρτσελόνα.[1] Επίσης κατέκτησε και το δεύτερο κύπελλο Ελλάδος της καριέρας του, νικώντας τον Ηρακλή 85-74. Τελικά το 1996, αποχώρησε από τους πράσινους μετά από εισήγηση του τότε προπονητή Μπόζινταρ Μάλκοβιτς.[2]

Το καλοκαίρι του 1996 μεταγράφηκε στον Απόλλωνα Πατρών. Με τον Απόλλωνα έφτασε μέχρι τον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας. Στον ημιτελικό ήταν από τους πρωταγωνιστές ενάντια στην πρώην του ομάδα, τον ΠΑΟ και στον τελικό σημείωσε 20 πόντους σε ένα αγώνα στον οποίο ο Απόλλων έχασε από τον Ολυμπιακό με 80-78.

Τη σεζόν 1997-1998 αγωνίστηκε στο Περιστέρι και την επόμενη χρονιά στο Ηράκλειο. Τη σεζόν 1999-2000 θα ανεβεί στην Θεσσαλονίκη για να αγωνιστεί στο Άρη. Μετά από αυτή τη σεζόν θα αποσυρθεί από την ενεργό δράση, σε ηλικία 30 ετών.

Ως προπονητής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από το 2001 ξεκίνησε η προπονητική καριέρα του. Εχε διατελέσει πρώτος προπονητής στους παρακάτω συλλόγους:[3]

  • Α.Ο ΤΡΙΤΩΝ (Γ΄ ΕΣΚΑ)
  • ΝΙΚΟΠΟΛΗ ΠΡΕΒΕΖΑΣ (Α΄ ΕΣΚΑΒΔΕ-Γ΄ ΕΘΝΙΚΗ)
  • Γ.Σ.ΝΙΚΗ ΒΟΛΟΥ (Γ΄ ΕΘΝΙΚΗ)
  • Γ.Σ.ΚΡΟΝΟΣ (Γ΄ ΕΘΝΙΚΗ)
  • ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΒΟΛΟΥ (Γ΄ ΕΘΝΙΚΗ)
  • ΟΙΟΝ ΑΓΙΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ (Γ΄ ΕΣΚΑ)
  • Α.Γ.Ε.ΧΑΛΚΙΔΑΣ (Β΄ΕΘΝΙΚΗ)
  • Α.Ο.ΣΠΟΡΤΙΓΚ (Α2 ΓΥΝΑΙΚΩΝ)
  • ΠΟΛΙΣ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ (Γ΄ΕΘΝΙΚΗ)
  • Α.Ο. ΑΓΡΙΝΙΟΥ (Β’ Εθνική)
  • ΝΙΚΟΠΟΛΗ ΠΡΕΒΕΖΑΣ (Γ’ Εθνική)
  • ΓΛΑΥΚΟΣ (Β' Εθνική)

Εθνική Ελλάδος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την εθνική Ελπίδων κατέκτησε το 1992 το αργυρό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ Ελπίδων. Μάλιστα αναδείχτηκε πολυτιμότερος παίκτης της Διοργάνωσης. Με την Ελπίδων αγωνίστηκε 21 φορές και σημείωσε 349 πόντους (μ.ο. 16,48). Συμμετείχε με την εθνική ανδρών στο Ευρωμπάσκετ 1997, στην Ισπανία όπου η Ελλάδα κατέκτησε την 4η θέση στην τελική κατάταξη. Επίσης έπαιξε στο Τουρνουά Ακρόπολις του 1997. Με την εθνική Ελλάδος αγωνίστηκε 21 φορές και σημείωσε 125 πόντους (μ.ο. 5,9).

Τίτλοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Συλλογικοί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παναθηναϊκός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Το πρώτο ευρωπαϊκό ο ΠΑΟ θα το πάρει... και το πήρε (vids & pics)». www.gazzetta.gr. Ανακτήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2020. 
  2. «Συνέντευξη Μυριούνη στο Contra.gr: 'Δεν μπορώ να κάνω τον μ@@@@@'». www.contra.gr. Ανακτήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2020. 
  3. «Χρήστος Μυριούνης: Το Ευρωπαϊκό στο Παρίσι, ο Γκάλης και ο Γουίλκινς...». in2sports. 28 Ιουλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2020. [νεκρός σύνδεσμος]