Παναγιώτης Γιαννάκης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Παναγιώτης Γιαννάκης
Ο Παναγιώτης Γιαννάκης με τη φανέλα της Εθνικής
Προσωπικά στοιχεία
Πλ. ΌνομαΠαναγιώτης Γιαννάκης
ΠροσωνύμιοΔράκος
ΕθνικότηταΕλληνική
Γέννηση1 Ιανουαρίου 1959 (1959-01-01) (62 ετών)
Νίκαια Αττικής, Ελλάδα
Ύψος1,92 μ.
Στοιχεία καριέρας
Ντραφτ1982 / Γύρος: 9 / Επιλογή: 205η Μπόστον Σέλτικς
Αθλ. καριέρα1972 - 1996
ΘέσηΠόιντ γκαρντ
Καριέρα σε συλλόγους
Ως παίκτης:0
1972 - 1984Flag of Greece.svg 0 Ιωνικός Νίκαιας
1984 - 1993Flag of Greece.svg 0 Άρης Θεσσαλονίκης
1993 - 1994Flag of Greece.svg 0 Πανιώνιος
1994 - 1996Flag of Greece.svg 0 Παναθηναϊκός
Ως προπονητής:0
1997 - 1998Flag of Greece.svg 0 Εθνική Ελλάδος
2001 - 2002Flag of Greece.svg 0 Πανιώνιος
2002 - 2006Flag of Greece.svg 0 Μαρούσι
2004 - 2008Flag of Greece.svg 0 Εθνική Ελλάδος
2008 - 2010Flag of Greece.svg 0 Ολυμπιακός
2012 - 2013Flag of France.svg 0 Λιμόζ
2013 - 2014Flag of the People's Republic of China.svg 0 Εθνική Κίνας
2017 - 2018Flag of Greece.svg 0 Άρης Θεσσαλονίκης
Εθνικές ομάδες
Ως παίκτης:0
- 1975Flag of Greece.svg 0 Εθνική Ελλάδας U16
1975 - 1978Flag of Greece.svg 0 Εθνική Ελλάδας U18
1976 - 1996Flag of Greece.svg 0 Εθνική Ελλάδας

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης (Νίκαια Αττικής, 1 Ιανουαρίου 1959) είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής. Πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες που έχει αναδείξει η ελληνική καλαθοσφαίριση. Είναι γνωστός με το ψευδώνυμο «Δράκος» και αποτέλεσε κορυφαίο πλέι μέικερ και μαζί με τον Νίκο Γκάλη, τους πιο γνωστούς Έλληνες παίκτες της εποχής. Ως αθλητής έχει κατακτήσει τίτλους και ατομικές διακρίσεις σε επίπεδο συλλόγων αλλά και εθνικών ομάδων, ενώ είναι ο μόνος στο ευρωπαϊκό μπάσκετ που έχει κατακτήσει Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και ως παίκτης και ως προπονητής.[1] Το 2021 εισήχθη στο Hall of Fame της Διεθνoύς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης.[2][3]

Γεννημένος την πρωτοχρονιά του 1959 από φτωχή οικογένεια έγραψε μία από τις μεγαλύτερες ιστορίες στον κόσμο του αθλητισμού στην Ελλάδα. Κατέκτησε διαδοχικά πρωταθλήματα και κύπελλα με τον Άρη Θεσσαλονίκης, έγινε πρωταθλητής Ευρώπης στην τελευταία χρονιά της καριέρας του σε συλλογικό επίπεδο με τον Παναθηναϊκό, ενώ ήταν ο αρχηγός της Εθνικής Ελλάδας που εκτοξεύτηκε στην κορυφή της Ευρώπης με την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1987 και του αργυρού μεταλλίου στην επόμενη διοργάνωση. Η καριέρα του ως προπονητή είναι ανάλογα επιτυχημένη οδηγώντας την εθνική ομάδα στην κατάκτηση ενός ακόμα ευρωπαϊκού τίτλου το 2005 και της δεύτερης θέσης ένα χρόνο αργότερα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.[4]

Καριέρα σε συλλόγους[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο πατέρας του, ονόματι Δημήτρης, επιδιόρθωνε ποδήλατα και η μητέρα του, Καλλιόπη, δούλευε υφάντρια στις βιοτεχνίες της Κοκκινιάς και του Μπαρουτάδικου και ταυτόχρονα φρόντιζε να φάνε και να ντυθούν τα πέντε αγόρια της με τελευταίο τον Παναγιώτη. Στο σχολείο τού άρεσαν τα μαθηματικά και ήθελε να περάσει στο Πολυτεχνείο και να γίνει πολιτικός μηχανικός, αλλά το πεπρωμένο του ήταν διέφερε. Παράλληλα με το μπάσκετ, κατάφερε να σπουδάσει στην τότε ΕΑΣΑ και να πάρει το πτυχίο του καθηγητή σωματικής αγωγής. Μέχρι τα δώδεκα χρόνια του στεκόταν αμήχανος μπροστά στην ασπρόμαυρη και την πορτοκαλί μπάλα, που ακόμα απείχε ως δέλεαρ.

Στο πρόσωπο του τότε προπονητή του Ιωνικού, Βύρωνα Κρίθαρη και πρώην μπασκετμπολίστα της ΧΑΝ Νίκαιας ο Γιαννάκης βρήκε τον προπονητή, το δάσκαλο, τον καθοδηγητή, έχοντας μπει στην ομάδα χωρίς τη συναίνεση των γονιών του. Όταν τον αντίκρισε για πρώτη φορά ο Κρίθαρης και συνειδητοποίησε περί τίνος πρόκειται, προέβλεψε ότι «κάποτε αυτός θα είναι η ιστορία του ελληνικού μπάσκετ από το άλφα έως το ταυ».[5]

1972–1984: Ηγέτης του Ιωνικού Νικαίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρώτη ομάδα της καριέρας του Παναγιώτη Γιαννάκη υπήρξε ο Ιωνικός Νικαίας από το 1972. Σε ηλικία 13 χρονών εντάχθηκε στην πρώτη ομάδα και συμπεριλαμβανόταν στην δεκάδα του Ιωνικού για τους αγώνες του πρωταθλήματος της Β' Εθνικής. Σύμπτωση, η οποία έμελλε να αποκαλυφθεί σε όλο το μεγαλείο αργότερα: προπονητής του Ιωνικού εκείνη την εποχή ήταν ο Γιώργος Βασιλακόπουλος. Ελλείψει χρημάτων, τον πρώτο καιρό ο Γιαννάκης έπαιζε με παπούτσια που τα πήγαινε στον τσαγκάρη για να του τα μπαλώσει. Η φήμη του ξεπέρασε πολύ γρήγορα τα στενά όρια της Νίκαιας και απλώθηκε σε ολόκληρη την Αττική αυξάνοντας τους φιλάθλους της ομάδας.[5][6] Με ηγέτη τον Γιαννάκη το 1976 ο Ιωνικός Νικαίας κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας εφήβων στη Λάρισα με αντίπαλο τον Ηρακλή.[7] Στις 12 Σεπτεμβρίου 1976, στο Τουρνουά της ΔΕΘ, ο Γιαννάκης αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την Εθνική ανδρών.[8]

Με τη βοήθειά του ο Ιωνικός προβιβάστηκε στην πρώτη κατηγορία και αποτέλεσε μια αξιόλογη ομάδα καθώς τερμάτισε στην 5η θέση το 1978 και την 6η θέση το 1979 κερδίζοντας τη συμμετοχή στο Κύπελλο Κόρατς. Στον πρώτο γύρο αντιμετώπισε την ελβετική Σιόν με νίκη 113—104 στην Αθήνα με 32 πόντους του Γιαννάκη, χάνοντας την πρόκριση στη ρεβάνς μετά το 95—83 των Ελβετών με τους 42 πόντους του μεγάλου ταλέντου της Νίκαιας να μην αποδεικνύονται αρκετοί.[9] Αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος για την περίοδο 1979—80 με 766 πόντους.[10] Το 1981 σε αγώνα Ιωνικού-ΑΕΚ έπαιξε 40 λεπτά με κάταγμα του σκαφοειδούς και μετά διαπιστώθηκε ότι δεν έχει πρόσθιους χιαστούς στα γόνατά του και όταν το έμαθε συνέχισε να αγωνίζεται για άλλα 15 χρόνια.[11]

Την περίοδο 1980—81 στις 24 Ιανουαρίου 1981 με αντίπαλο τον Άρη Θεσσαλονίκης σημείωσε 73 πόντους σε έναν αγώνα που έληξε με σκορ 113—114 στην παράταση (κανονική διάρκεια 101—101) υπέρ του Άρη με το Γκάλη να σημειώνει 62 πόντους. Ο Γιαννάκης μέτρησε 29 στα 40 δίποντα (72,5 %) και 15/16 βολές, ενώ μάζεψε και 9 ριμπάουντ.[7][12][13][14] Το 1982 επιλέχθηκε στο νούμερο 205 του NBA Ντραφτ από τους Μπόστον Σέλτικς. Υπήρξε ο πρώτος Έλληνας καλαθοσφαιριστής που επιλέχθηκε από ομάδα του ΝΒΑ δίχως να έχει παράλληλα την αμερικανική υπηκοότητα, αλλά και ο πρώτος το κατάφερε έχοντας διδαχθεί το μπάσκετ στην Ελλάδα. Πολέμησε για μία θέση και κόπηκε από τον Μπιλ Φιτς την τελευταία στιγμή, θύμα μιας συνωμοσίας ατυχών συμπτώσεων: ο Ντάνι Έιντζ, ο οποίος είχε εγγυημένο συμβόλαιο από το 1980, παράτησε το μπέιζμπολ και αποφάσισε να παίξει μπάσκετ. Την επόμενη μέρα, επέστρεψε στην ενεργό δράση ο σέντερ Ντέιβ Κάουενς, ο οποίος είχε σταματήσει για ένα χρόνο να παίζει. Τότε οι Σέλτικς προχώρησαν σε μία ανταλλαγή, στέλνοντας τον Κάουενς στο Μιλγουόκι απ' όπου πήραν έναν από τους καλύτερους αμυντικούς γκαρντ, τον Κουίν Μπάκνερ. Έτσι επέστρεψε στην Ελλάδα, αλλά οι Σέλτικς, που δεν ήθελαν να τον χάσουν, του πρότειναν να παίξει στο CBA και να παραμείνει υπό την παρακολούθησή τους, αλλά ο Γιαννάκης φοβήθηκε ότι θα χαρακτηριζόταν επαγγελματίας και δεν θα είχε δικαίωμα συμμετοχής στην Εθνική ομάδα.[5][6] Επιπλέον, τον Οκτώβριο του 1981 έχοντας παραμείνει στις Ηνωμένες Πολιτείες υπέστη σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο για τον οποίο χειρουργήθηκε με αφαίρεση χιαστών συνδέσμων, κάτι που δεν έγινε ευρέως γνωστό. Επανήλθε τον Φεβρουάριο του επόμενου έτους.[15]

1984–1987: Κυρίαρχος στην Ελλάδα με τον Άρη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το καλοκαίρι του 1984 αποκτήθηκε από τον Άρη, ο οποίος δεν είχε καταφέρει να επικυρώσει με τίτλους την ανωτερότητά του καθώς στα 4 χρόνια που βρισκόταν ο Νίκος Γκάλης στη σύνθεσή του είχε κατακτήσει μόνο το πρωτάθλημα το 1983. Η συμφωνία επιβεβαιώθηκε στις 3 Αυγούστου.[16][17] Το 1984 η ομάδα έχασε το πρωτάθλημα από τον Παναθηναϊκό σε αγώνα μπαράζ και το Κύπελλο από τον συμπολίτη ΠΑΟΚ. Ο προπονητής Γιάννης Ιωαννίδης επέμενε στην απόκτησή του με τις αθηναϊκές ομάδες να είναι σε ετοιμότητα, χωρίς όμως να καταφέρουν να αποτρέψουν την άνοδο του Γιαννάκη στη Θεσσαλονίκη. Η συνεργασία του με το Γκάλη έκανε τον Άρη κυρίαρχη δύναμη στο ελληνικό πρωτάθλημα. Ο Γιαννάκης συχνά θυσίασε το «εγώ» του για να φτιάξει μαζί με τον Γκάλη το κορυφαίο ντουέτο στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Συνεννοούνταν με κλειστά μάτια στο παρκέ -κι ας μην είχαν πάντα τις καλύτερες σχέσεις εκτός αυτού- κι ήταν το πρώτο ζευγάρι κοντών που πετύχαινε μπακ ντορ συνεργασίες, στην πλάτη της άμυνας.[18] Με την πρώτη χρονιά της συνύπαρξης των δύο κορυφαίων παικτών ήρθε και το πρώτο νταμπλ με τη νίκη επί του Παναθηναϊκού στον τελικό με 86—70 με 37 πόντους του Γιαννάκη (με 8 τρίποντα) και 33 του Γκάλη.[19][20] Στις 3 Νοεμβρίου 1986 οι κιτρινόμαυροι της Θεσσαλονίκης αντιμετωπίζουν τον ΠΑΟΚ στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο (κοινή έδρα τότε των δύο ομάδων) για την 3η αγωνιστική του πρωταθλήματος και νικούν με 76—66 με 23 πόντους του Γιαννάκη και 25 του Γκάλη. Μάλιστα ο ΠΑΟΚ θα έπρεπε να περιμένει 4 χρόνια για να ξανακερδίσει τον Άρη σε επίσημο αγώνα (τον Νοέμβριο του 1988).[21] Ο Άρης πέτυχε επίσης ένα ασύλληπτο ρεκόρ με αήττητο σερί 80 αγώνων, με το Γιαννάκη να κάνει αποχή, διεκδικώντας καλύτερο συμβόλαιο και αποδοχές που να πλησιάζουν αυτές του Γκάλη.[22] Κατά την πρώτη χρονιά ο 1984—85, Άρης κατέκτησε το νταμπλ και συμμετείχε στην τετράδα του Κυπέλλου Κόρατς σημειώνοντας την πιο επιτυχημένη χρονιά της έως τότε ιστορίας του.[23][24] Ακολούθησε ένα ακόμη πρωτάθλημα το 1986 και κατά τη συμμετοχή του με την εθνική Ελλάδας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ισπανίας κατέκτησε την 10η θέση στην πρώτη εμφάνιση της Ελλάδας στο θεσμό. Την περίοδο 1986—87 ο Γιαννάκης αναδείχθηκε πρωταθλητής και κυπελλούχος Ελλάδας.

1987–1993: Η ευρωπαϊκή καταξίωση με τον Άρη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι επόμενες τρεις σεζόν αποτέλεσαν περίοδο που ο Άρης ήταν κυρίαρχος του αθλήματος στην Ελλάδα αλλά και μια από τις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης. Το 1988, 1989, 1990 ο Άρης κατέκτησε το νταπλ στην Ελλάδα και συμμετείχε σε τρία διαδοχικά φάιναλ φορ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης με το Γιαννάκη και το Γκάλη να ηγούνται της ομάδας, χωρίς όμως να καταφέρει να φτάσει σε κανένα τελικό. Το 1988 στον ημιτελικό της 5ης Απριλίου ο Άρης αντιμετώπισε την πρωταθλήτρια Ευρώπης Τρέισερ Μιλάνο όπου οι 28 πόντοι του Γκάλη δεν ήταν αρκετοί τη στιγμή που ο Μπομπ Μάκαντου σημείωσε 39 στο τελικό 87—82.[25][26][27] Το 1989 στο φάιναλ φορ του Μονάχου ο Άρης κατέκτησε την 3η θέση χάνοντας στον ημιτελικό από την Μακάμπι Τελ Αβίβ με 99—86 έχοντας ως πρώτο σκόρερ το Γιαννάκη με 25 πόντους. Ήταν ίσως η πιο μεγάλη ευκαιρία της ομάδας της Θεσσαλονίκης για την κατάκτηση του τροπαίου, μιας και στον ημιτελικό ο Άρης προηγούνταν μέχρι το 30ό λεπτό, αλλά ο Παναγιώτης Γιαννάκης παρασύρθηκε από το παροιμιώδες πάθος του κι έπεσε στην παγίδα του Κέβιν Μαγκί λόγω του καβγά του Αμερικανού με τον Φιλίππου, στον οποίο ο «δράκος» μπήκε στη μέση για να ζητήσει το λόγο και ο Άρης έχασε το ρυθμό του με την Μακάμπι να ανακάμπτει και να επικρατεί.[25][28][29] Η νίκη στο μικρό τελικό επί της Μπαρτσελόνα με 88—71 έδωσε στον Άρη την τρίτη θέση, η καλύτερη επίδοση στην ιστορία του συλλόγου στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση.[30]

Το 1990 μετά από το τρίτο του φάιναλ φορ με τον Άρη στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, αναδείχθηκε νταμπλούχος Ελλάδας. Το τρίτο φάιναλ φορ της ιστορίας του συλλόγου (η πρώτη ομάδα που κατάφερε κάτι τέτοιο) ήταν αυτό με τις λιγότερες προσδοκίες καθώς στη διοργάνωση της Σαραγόσα της Ισπανίας αντιμέτωπισε το φαβορί της διοργάνωσης Μπαρτσελόνα και έχασε με 104-83 με 26 πόντους του Γκάλη. Στο μικρό τελικό απόντος του Γιαννάκη έχασε φυσιολογικά από τη γαλλική Λιμόζ με 103—91 με 43 πόντους του Γκάλη.[25][31][32] Το 1991 κατέκτησε για τελευταία φορά το πρωτάθλημα Ελλάδας στην καριέρα του και το 1992 αναδείχθηκε κυπελλούχος Ελλάδας. Η περίοδος 1992—93 υπήρξε η τελευταία του με τον Άρη ενώ ήδη είχε αποχωρήσει από το σύλλογο ο Νίκος Γκάλης. Αρχηγός πλέον και του Άρη ο Παναγιώτης Γιαννάκης, οδήγησε την ομάδα στην κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων το οποίο ήταν και το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο στην ιστορία του Άρη. Ήταν η 5η φορά που με τον Άρη βρέθηκε στα ημιτελικά ευρωπαϊκής διοργάνωσης όμως εκείνη τη χρονιά ο Γιαννάκης ευτύχησε να φτάσει στον τελικό και με τη νίκη επί της Εφές Πίλσεν.

Με τη φανέλα του Άρη

1993–1994: Ηγέτης του Πανιωνίου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1993 μεταγράφηκε στον Πανιώνιο, ακολουθώντας το παράδειγμα του Γκάλη που είχε πάει σε αθηναϊκό σύλλογο και μαζί με την μετακίνηση του Φασούλα την ίδια χρονιά μετέφεραν την μπασκετική πρωτεύουσα στην στην αθηναϊκή μεγαλούπολη.[33] Εκεί έχοντας ως συμπαίκτες το Φάνη Χριστοδούλου και τον Χένρι Τέρνερ δημιούργησαν μια αξιόλογη ομάδα που έφτασε έως τα ημιτελικά του Κυπέλλου Κόρατς όπου αποκλείστηκε από τον ΠΑΟΚ, ο οποίος στη συνέχεια κατέκτησε και το τρόπαιο.[6][34]

1994–1996: Στην κορυφή της Ευρώπης με τον Παναθηναϊκό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 15 Ιουνίου του 1994 ο Γιαννάκης, σε ηλικία 35 ετών, αφήνει στην άκρη τα κυανέρυθρα του Πανιώνιου για τα πράσινα του Παναθηναϊκού. Βρήκε ξανά ως συμπαίκτη το Νίκο Γκάλη και πρόλαβαν να αγωνιστούν μαζί έως την αποχώρηση του Γκάλη λίγο μετά το ξεκίνημα της περιόδου, ενώ στη συνέχεια ανέλαβε το ρόλο του αρχηγού της ομάδας.[35] Το 1995 αγωνίστηκε με τον Παναθηναϊκό για 7η φορά στην καριέρα του σε ημιτελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης με αντίπαλο τον Ολυμπιακό στο φάιναλ φορ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στη Σαραγόσα. Ο τραυματισμός του λίγο πριν το ημίχρονο αποδείχθηκε καθοριστικός για την εξέλιξη του αγώνα καθώς ο Παναθηναϊκός που προηγούνταν σε όλη τη διάρκεια που ο Γιαννάκης αγωνιζόταν δεν κατάφερε να αναδειχθεί νικητής (νίκη του Ολυμπιακού με 58–52). Κατέκτησε ωστόσο την 3η θέση, διάκριση που σημείωσε ο Γιαννάκης για δεύτερη φορά στην καριέρα του στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση.[36][37][38]

Την επόμενη σεζόν ο Γιαννάκης έκλεισε με τον καλύτερο τρόπο την αθλητική του καριέρα. Αρχικά κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας με τον Παναθηναϊκό με συμπαίκτη το Ντομινίκ Ουΐλκινς. Στη συνέχεια ως αρχηγός του Παναθηναϊκού κατέκτησε και σήκωσε το τρόπαιο του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος και πλέον εκτός από πρωταθλητής Ευρώπης σε εθνικό επίπεδο, αναδείχθηκε πρωταθλητής Ευρώπης και σε συλλογικό,[39] μετά από 5 φάιναλ φορ στο θεσμό και τεράστια προσπάθεια και επιμονή από τον ίδιο. Μία διαδρομή 21 χρόνων στην Α' Εθνική, στην Α1 και στην Basket League μέσα από την οποία σημείωσε 9.291 πόντους, αριθμός που τον έχει τοποθετήσει στην 3η θέση των σκόρερ όλων των εποχών, πίσω από το Γκάλη (12.864 πόντοι) και το Βασίλη Γκούμα (11.030 πόντοι), θέση την οποία εξακολουθεί να κατέχει.[10][24][40]

Εθνική Ελλάδας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1975 με την Εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης Παίδων Ελλάδας κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Αθήνας (το πρώτο στην ιστορία της διοργάνωσης) με τον ίδιο να σημειώνει 80 πόντους και να είναι από τους κορυφαίους της ομάδας. Τον Αύγουστο του 1976 συμμετείχε με την Εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης Εφήβων Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που διεξήχθη στην Ισπανία. Ήταν πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 153 πόντους, ενώ έπαιξε για 312 από τα 320 λεπτά των αγώνων, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο δείχνοντας την ανθεκτικότητά του από την αρχή της καριέρας του.[4]

Στις 12 Σεπτεμβρίου 1976, στο Τουρνουά της ΔΕΘ στη Θεσσαλονίκη, και με αντίπαλο την Τσεχοσλοβακία, ο Παναγιώτης Γιαννάκης σε ηλικία μόλις 17 ετών και 8 μηνών, φόρεσε για πρώτη φορά τη φανέλα της Εθνικής Ομάδας των ανδρών. Η Ελλάδα νίκησε με 82—71 χωρίς ο Γιαννάκης να σκοράρει στην ολιγόλεπτη συμμετοχή του.[41][42] Στις 2 Αυγούστου 1996, έπαιξε για τελευταία φορά με τη γαλανόλευκη φανέλα.[43]

Το 1979 με την Εθνική Ελλάδας ο Γιαννάκης συμμετείχε στην κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στους Μεσογειακούς Αγώνες από την εθνική Ελλάδας που είναι και το μοναδικό έως σήμερα νικώντας στον τελικό την Γιουγκοσλαβία με 85—74 με 34 πόντους από το Γιαννάκη. Αν και οι Γιουγκοσλάβοι δεν ήταν πλήρεις με τα μεγαλύτερα αστέρια τους (Τσόσιτς, Νταλιπάγκιτς και Κιτσάνοβιτς να απουσιάζουν) θεωρήθηκε μεγάλη επιτυχία για την ελληνική καλαθοσφαίριση λαμβάνοντας υπόψη ότι οι αγώνες διοργανώθηκαν στο Σπλιτ.[44] Ήταν η δεύτερη συνεχόμενη νίκη της Ελλάδας επί της Γιουγκοσλαβίας, με την προηγούμενη στους Βαλκανικούς Αγώνες, η οποία συνοδεύτηκε επίσης με την κατάκτηση του τίτλου. Στον τότε τελικό (18 Σεπτεμβρίου 1979) η Ελλάδα υπέταξε τη Γιουγκοσλαβία με 66-62 με 11 πόντους του Γιαννάκη. [45][46] Το 1979 συμμετείχε στην πρώτη μεγάλη διοργάνωση, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Ιταλίας, όπου η πορεία της εθνικής δεν ήταν ανάλογη των προσδοκιών, με το Γιαννάκη να έχει στη διοργάνωση μέσο όρο 7,4 πόντους.[47] Ανάλογη ήταν και η πορεία στην Ευρώπη το 1981 (10,6 πόντοι μέσο όρο),[48] ενώ παρά και την αποτυχημένη παρουσία του Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1983 με την 11η θέση της Ελλάδας, ο Γιαννάκης ήταν ο δεύτερος σκόρερ της με μέσο όρο 15,9 πόντων.[49]

Η περίοδος των επιτυχιών ξεκίνησε το 1986, όπου ως αρχηγός της Εθνικής Ελλάδας συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ισπανίας είχε σημαντική συμβολή στην κατάκτηση της 10ης θέσης με μέσο όρο 17,3 πόντων[50][51] και συνεχίστηκε την επόμενη χρονιά με την κατάκτηση το χρυσού μεταλλίου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Αθήνας το 1987, αποτελώντας έναν από τους κορυφαίους αθλητές της διοργάνωσης.[52] Η Ελλάδα βρέθηκε σε δύσκολο όμιλο με αντιπάλους στη φάση των ομίλων την πρωταθλήτρια Ευρώπης Σοβιετική Ένωση (από την οποία έχασε με 69—66), τη Γιουγκοσλαβία, την Ισπανία (από την οποία έχασε σχετικά εύκολα με 106—89), την Γαλλία και τη Ρουμανία, με τις δύο ήττες να την οδηγούν στην τέταρτη θέση του ομίλου με πρώτη τη σοβιετική ομάδα.[53] Το μεγάλο άλμα της ομάδας έγινε στον προημιτελικό με την Ιταλία με το Γιαννάκη να έχει αμυντικό στόχο τον περιορισμό του μεγάλου σκόρερ των αντιπάλων Αντονέλο Ρίβα, γεγονός που έστειλε τη φανέλα ομάδα στην τετράδα με τη νίκη με 90—78. Παράλληλα σημείωσε και 22 πόντους.[54] Ανάλογα αμυντικά καθήκοντα είχε και στον ημιτελικό με αντίπαλο τη Γιουγκοσλαβία και τον Ντράζεν Πέτροβιτς (σε εναλλαγή με το Φάνη Χριστοδούλου).[55][56][57] Στο μεγάλο τελικό της 14ης Ιουνίου με την Εθνική Σοβιετικής Ένωσης σημείωσε 10 πόντους με δύο τρίποντα.[58][59] Έκλεισε τη διοργάνωση με συγκομιδή 101 πόντων (μέσος όρος 12,6 ανά αγώνα, δεύτερος καλύτερος σκόρερ της Ελλάδας).[60] Το αποτέλεσμα θεωρήθηκε ως μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην παγκόσμια αθλητική ιστορία καθώς η Ελλάδα δεν είχε καν προκριθεί στην προηγούμενη διοργάνωση του 1985.[61][62] Δεν θα ήταν υπερβολή να πει κάποιος πως η μεγάλη επιτυχία έθεσε τις βάσεις για την ανάπτυξη, την εξέλιξη και την γιγάντωση του αθλήματος στην χώρα.[63]

Το καλοκαίρι του 1989 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1989 ο Γιαννάκης κατέκτησε με την εθνική Ελλάδας το ασημένιο μετάλλιο. Η διάκριση θεωρήθηκε ανάλογης αξίας με την κατάκτηση της πρώτης θέση του 1987 καθώς οι αντίπαλοι υπήρξαν ακόμα πιο ισχυροί και το επίπεδο πιο υψηλό. Στον ημιτελικό απέναντι στη Σοβιετική Ένωση η αμυντική κυρίως παρουσία του Γιαννάκη υπήρξε καθοριστική καθώς κέρδισε το τελευταίο καθοριστικό φάουλ, εξασφαλίζοντας τη νίκη με 81—80 και το ασημένιο μετάλλιο και αποδεικνύοντας ότι η Εθνική Ελλάδας ανήκε πλέον στις κορυφαίες εθνικές ομάδες της Ευρώπης. Ο Γιαννάκης έκλεισε τη διοργάνωση με 13,4 πόντους μέσο όρο.[45][64][65] Το 1990 συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Αργεντινής και κατέκτησε την 6η θέση με την Εθνική Ελλάδας, που απόντος του Γκάλη βρήκε στο Γιαννάκη τον εκτελεστή με μέσο όρο 26,0 πόντους και τρίτο σκόρερ της διοργάνωσης.[66][67] Η εθνική είχε κληρωθεί στον όμιλο της πρώτης φάσης με αντιπάλους τις ΗΠΑ, την Ισπανία και την Κορέα. Για μία ακόμη διοργάνωση οι Ισπανοί αποτελούσαν το βασικό εμπόδιο αφού με βάση τα προγνωστικά για να προχωρήσουμε έπρεπε να νικήσουμε τους Ίβηρες. Στην πρεμιέρα του ομίλου οι αγώνες η εθνική παραλίγο να πετύχει ένα θαύμα. Κόντραρε στα ίσια τις ΗΠΑ (που αγωνιζόταν με κολεγιακή ομάδα) και έχασε τελικά στην παράταση με 103—95 με 23 πόντους του Γιαννάκη. Στον κρίσιμο αγώνα με την Ισπανία η ελληνική ομάδα νίκησε με 102—93 και επιβεβαίωσε την πρόκριση στον επόμενο γύρο με τον Γιαννάκη να σημειώνει 31 πόντους. Στον αγώνα του δεύτερου γύρου με αντίπαλο την εθνική Βραζιλίας (103—88) έκανε ένα από τα καλύτερα παιχνίδια του στην εθνική σημειώνοντας 38 πόντους, ενώ και πάλι στον αγώνα κατάταξης με την ίδια αντίπαλο σημείωσε 30 πόντους, οι οποίοι δεν ήταν αρκετοί για τη νίκη (αποτέλεσμα 94—97). Ο Γιαννάκης ήταν επίσης ο δεύτερος καλύτερος πασέρ της διοργάνωσης με μέσο όρο 5,4 ασίστ ανά αγώνα, χάνοντας την πρωτιά για μία μόλις ασίστ από τον Πορτορικάνο Φεντερίκο Λόπεζ.[68][69][70] Την επόμενη χρονιά στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Γερμανίας κατέκτησε την τέταρτη θέση, όπως και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1995 που διεξήχθη στην Ελλάδα. Ο αντικειμενικός στόχος της ομάδας στη διοργάνωση αυτή ήταν μια θέση στην πρώτη πεντάδα, ώστε να πάρει το εισιτήριο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα την επόμενη χρονιά. Θα ήταν ουσιαστικά ένα δώρο για τους βετεράνους που θα έκλειναν την καριέρα τους στην Εθνική με μια συμμετοχή σε Ολυμπιακούς. Επετεύχθη με τη νίκη επί της Ισπανίας στον προημιτελικό όπου ξεδιπλώθηκε όλο το ελληνικό ταλέντο με νίκη 66—64. Κατόπιν η εθνική έχασε από τη Γιουγκοσλαβία μετά από συγκλονιστικό αγώνα έχοντας μεγάλα παράπονα από τη διαιτησία. [71] Το καλοκαίρι του 1994 έφθασε στον ημιτελικό του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1994 στον Καναδά. Έχοντας συμμετάσχει σε τρεις διοργανώσεις του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος σημείωσε 468 πόντους, επίδοση που εξακολουθεί να τον διατηρεί στην κορυφή των σκόρερ της εθνικής στη διοργάνωση.[72] Επίσης με 769 πόντους σε 58 αγώνες τελικής φάσης Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος είναι 11ος σκόρερ όλων των εποχών.[73]

Με την Εθνική Ομάδα αγωνίστηκε συνολικά 351 φορές, περισσότερες από οποιονδήποτε άλλο Ευρωπαίο παίκτη,[εκκρεμεί παραπομπή] σημειώνοντας συνολικά 5.301 πόντους (μ.ο: 15,1). [42] Συμμετείχε συνολικά σε 8 Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα (δεύτερος στην ιστορία πίσω από τον Κρέζιμιρ Τσόσιτς που έχει 9), 3 Παγκόσμια πρωταθλήματα και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 στην Ατλάντα, έπειτα από τους οποίους αποσύρθηκε από την ενεργό δράση. Για πρώτη φορά στην καριέρα του, καθώς η Εθνική Ελλάδας μετά το 1952 συμμετείχε για 2η φορά στην ιστορία της σε Ολυμπιακούς Αγώνες, αγωνίστηκε στη διοργάνωση της Ατλάντα το 1996 και κατέκτησε την 5η θέση με την οποία ο Γιαννάκης ολοκλήρωσε την άκρως επιτυχημένη καριέρα του ως παίκτης. Στις 2 Αυγούστου, έχοντας απέναντί του τη Βραζιλία στον αγώνα κατάταξης, έπαιξε για τελευταία φορά με τη γαλανόλευκη φανέλα, στη νίκη με 91—72 που έδωσε την 5η θέση του τουρνουά. Ήταν η 351η εμφάνισή του με το εθνικό αντιπροσωπευτικό συγκρότημα.[74][75] Στην αποχώρησή του προκάλεσε συγκίνηση λέγοντας: «Θέλω να σας πω ότι ήρθε η ώρα να σταματήσω από την Εθνική. Είναι δύσκολο και το καταλαβαίνετε. Θα μου επιτρέψετε όμως να πω δύο λόγια. Φυλάξτε αυτή την ομάδα σαν κόρη οφθαλμού. Η Εθνική είχε, έχει και θα συνεχίσει να έχει επιτυχίες. Πρέπει να αισθάνεστε ότι αυτή η ομάδα είναι η υπερηφάνεια σας, η τιμή σας, ο ίδιος ο εαυτός σας. Πλέον η σκυτάλη περνάει σε εσάς. Να την προσέχετε σαν την ψυχή σας».[76][77]

Προπονητική σταδιοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1997–1998: Ημιτελικά Ευρωπαϊκού και Παγκοσμίου Πρωταθλήματος με την Εθνική Ελλάδος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1997 ο Γιαννάκης ανέλαβε το ρίσκο να γίνει προπονητής της Εθνικής Ανδρών μη έχοντας προηγούμενη εμπειρία από τη θέση του πάγκου. Οδήγησε την Εθνική Ελλάδας στην 4η θέση στο Ευρωμπάσκετ της Ισπανίας του 1997 με την ομάδα να έχει πλέον μόνο δύο παίκτες από την πρωταθλήτρια του 1987 (Παναγιώτη Φασούλα και Φάνη Χριστοδούλου)[78] και επίσης στην τέταρτη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Αθήνας το 1998 με την τελευταία εμφάνιση του Φασούλα σε μεγάλη διοργάνωση.[79] Στον ημιτελικό του Παγκοσμίου πρωταθλήματος της Αθήνας η πρόκριση για τον τελικό χάθηκε στην παράταση, ενώ και στις δυο περιπτώσεις η Ελλάδα αποκλείστηκε από την Εθνική Γιουγκοσλαβίας η οποία κατέκτησε και το Ευρωμπάσκετ και το Μουντομπάσκετ και υπήρξε σαφώς πιο ισχυρή. Η εθνική μπορεί να μην έπειθε με τις εμφανίσεις της στο παγκόσμιο, αλλά κατάφερε να φτάσει στον ημιτελικό γύρο και βρέθηκε απέναντι στους πλάβι σε ένα κατάμεστο ΟΑΚΑ. Έκανε ένα υπέροχο πρώτο ημίχρονο και προηγήθηκε 48—36 με 20.000 φιλάθλους στην εξέδρα. Οι Σέρβοι άρχισαν να πιέζουν σε όλο το γήπεδο και τελικά έστειλαν το παιχνίδι στην παράταση όπου επικράτησαν με 78—73. Η απογοήτευση του κόσμου αλλά και μεγάλης μερίδας του τύπου είχε ως αποδέκτη την ομοσπονδιακό προπονητή Παναγιώτη Γιαννάκη, ο οποίος κατηγορήθηκε γιατί απέναντι στην πίεση δεν έβαλε δεύτερο πλέι μέικερ να βοηθήσει τον Κορωνιό που είχε φτάσει στα όρια της εξάντλησης. Οι καθολικές επικρίσεις τον οδήγησαν στην παραίτηση μερικούς μήνες μετά το τέλος της διοργάνωσης.[80][81]

Panagiotis Giannakis.jpg

2001–2004: Τελικός FIBA Europe League με το Μαρούσι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2001 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Πανιωνίου και την επόμενη σεζόν ανέλαβε το Μαρούσι. Το 2004 οδήγησε τον αθηναϊκό σύλλογο στην κατάκτηση της δεύτερης θέσης στο πρωτάθλημα Ελλάδας που είναι και η πιο καλή επίδοση που είχε ποτέ η ομάδα. Στην Ευρώπη οδήγησε την ομάδα στον τελικό του FIBA Europe League όπου ηττήθηκε από την Ούνικς Καζάν. Ανέδειξε επίσης μεταξύ άλλων και το ταλέντου του Βασίλη Σπανούλη.[22] Το 2004, παράλληλα με τη θέση του στο Μαρούσι, ανέλαβε ξανά προπονητής της Εθνικής Ανδρών λίγο πριν από την Ολυμπιάδα του 2004 και οδήγησε την ομάδα στην 5η θέση της διοργάνωσης.

2005–2008: Πρώτος στην Ευρώπη και δεύτερος στον κόσμο με την Εθνική Ελλάδας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κρατώντας σταθερά το Μαρούσι στις πρώτες θέσεις του ελληνικού πρωταθλήματος συμμετείχε με την Εθνική Ελλάδας στο Ευρωμπάσκετ του Βελιγραδίου και 18 χρόνια μετά το Ευρωμπάσκετ του 1987 που κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο ως αρχηγός και παίκτης της εθνικής το κατέκτησε το 2005 και ως προπονητής, ο μόνος που έχει καταφέρει κάτι τέτοιο.[76][82] Διαδέχθηκε τον Γιάννη Ιωαννιδη και έβαλε στην ομάδα του 2004 τους Νίκο Ζήση, Βασίλη Σπανούλη, Κώστα Τσαρτσαρή. Δεν δίστασε να πάρει σκληρές αποφάσεις, όπως όταν ανακοίνωσε το κόψιμο του Ευθύμη Ρεντζιά από τη δωδεκάδα των Ολυμπιακών Αγώνων. Έναν χρόνο αργότερα, στο Βελιγράδι, ήταν ακόμη πιο δυναμικός καθώς δεν κάλεσε τους Φραγκίσκο Αλβέρτη και Δημήτρη Παπανικολάου. Η εθνική είχε μπει στη νέα εποχή, με τον προπονητή να κινεί να εκφράζει τις επιθυμίες του. Το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα επιβεβαίωσε με απόλυτο τρόπο ότι οι επιλογές Γιαννάκη ήταν οι σωστότερες.[83] Στον τελικό του Βελιγραδίου κέρδισε εύκολα τη Γερμανία με 78—62.[84][85] Το 2006 οδήγησε την Εθνική στη δεύτερη θέση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στη Σαϊτάμα, αποκλείοντας στον ημιτελικό της διοργάνωσης τις Ηνωμένες Πολιτείες σε μια ιστορική νίκη με 101—95. Είναι από τις σπουδαιότερες νίκες στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού και φέρει την υπογραφή του «Δράκου».[76][86] Το 2007 οδήγησε την Εθνική στην τέταρτη θέση του Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Ισπανίας.[87]

2008–2010: Ημιτελικός και τελικός Ευρωλίγκα με τον Ολυμπιακό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Φεβρουάριο του 2008 παράλληλα με την εθνική Ελλάδος ανέλαβε και την ομάδα του Ολυμπιακού. Το καλοκαίρι της ίδιας σεζόν συμμετείχε με την εθνική Ελλάδας στην Ολυμπιάδα του Πεκίνου και κατέκτησε την 5η θέση ενώ το Δεκέμβριο του 2008 απομακρύνθηκε από την εθνική. Το 2009 οδήγησε τον Ολυμπιακό μετά από 10 χρόνια σε φάιναλ φορ της Ευρωλίγκα όπου αποκλείστηκε στις λεπτομέρειες από τον Παναθηναϊκό. Την επόμενη χρονιά οδήγησε τον Ολυμπιακό στον τελικό της Ευρωλίγκα και κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος. Αποτέλεσε έτσι το μοναδικό Έλληνα που συμμετείχε σε τελικό Ευρωλίγκα ως παίκτης και προπονητής.[88][89]

Από το 2012 ως σήμερα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Ιούνιο 2012 ανέλαβε προπονητής της γαλλικής Λιμόζ έχοντας υπογράψει διετές συμβόλαιο, όπου παρέμεινε για μία σεζόν, μη έχοντας επιτυχίες με το σύλλογο.[90][91] Τον Απρίλιο του 2013 ανέλαβε την Εθνική μπάσκετ ανδρών της Κίνας, με συμβόλαιο τριετούς διαρκείας, αλλά αποχώρησε το 2014 από τον πάγκο της.[92] Στις 7 Ιουλίου 2017 υπέγραψε συμβόλαιο με τον Άρη.[93][94] Έτσι επανήλθε στην ομάδα που έδρασε και σημείωσε μεγάλη επιτυχία ως παίκτης. Ο Άρης είναι η πρώτη ομάδα που προπόνησε ο Γιαννάκης μετά από το 2014. Ο ίδιος δήλωσε ότι «γύρισε πίσω στο σπίτι του». Απομακρύνθηκε από τον Άρη, μετά από τα ανεπιτυχή αποτελέσματα της ομάδας, στις 21 Μαρτίου 2018.[95]

Τίτλοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τίτλοι ως αθλητής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • 7 Πρωταθλήματα Ελλάδας : 1985, 1986, 1987, 1988, 1989, 1990, 1991
  • 7 Κύπελλα Ελλάδας : 1985, 1987, 1988, 1989, 1990, 1992, 1996
  • Πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας : 1975
  • Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα : 1996
  • Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης : 1993
  • Χρυσό Μετάλλιο Ευρωμπάσκετ : 1987
  • Ασημένιο Μετάλλιο Ευρωμπάσκετ : 1989
  • Χρυσό Μετάλλιο Μεσογειακών Αγώνων : 1979
  • Ασημένιο Μετάλλιο Ευρωμπάσκετ Παίδων : 1975
  • Χρυσό Μετάλλιο Βαλκανικών Αγώνων (2) : 1979, 1986
  • Ασημένιο Μετάλλιο Βαλκανικών Αγώνων : 1983
  • Χάλκινο Μετάλλιο Βαλκανικών Αγώνων (4) : 1976 , 1977 , 1980 , 1981

Τίτλοι ως προπονητής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Χρυσό Μετάλλιο Ευρωμπάσκετ : 2005
  • Ασημένιο Μετάλλιο Μουντομπάσκετ : 2006
  • Κύπελλο Ελλάδας : 2010

Άλλες διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ως αθλητής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ευρωλίγκα 3η θέση (2) : 1989, 1995
  • Ευρωλίγκα 4η θέση (2) : 1988, 1990
  • Ημιτελικά Κυπέλλου Κόρατς (2) : 1985, 1994
  • Ευρωμπάσκετ 4η θέση (2) : 1993, 1995
  • Ευρωμπάσκετ 5η θέση : 1991
  • Μουντομπάσκετ 4η θέση : 1994
  • Ολυμπιάδα 5η θέση : 1996

Ως προπονητής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ευρωλίγκα Φιναλίστ : 2010
  • Ευρωλίγκα 4η θέση : 2009
  • FIBA Europe League Φιναλίστ : 2004
  • Ευρωμπάσκετ 4η θέση (2) : 1997, 2007
  • Μουντομπάσκετ 4η θέση : 1998
  • Ολυμπιάδα 5η θέση (2) : 2004, 2008
  • Πρωτάθλημα Ασίας 5η θέση : 2013

Ατομικές διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παίκτης

  • Συμμετοχές στο πρωτάθλημα της Α1 (493)
  • Συμμετοχές στους αγώνες των κυπέλλων Ευρώπης (163)
  • Τρίτος σκόρερ όλων των εποχών στο Ελληνικό πρωτάθλημα με 9.291 πόντους
  • Το προσωπικό του ρεκόρ σκοραρίσματος είναι 73 πόντοι στο παιχνίδι Ιωνικός Νίκαιας-Άρης το 1984 και είναι το δεύτερο καλύτερο όλων των εποχών στο ελληνικό πρωτάθλημα πρώτης κατηγορίας
  • Πρώτος σε συμμετοχές στην Εθνική ομάδα με 351 αγώνες. Η επίδοση είναι και ρεκόρ Ευρώπης[εκκρεμεί παραπομπή]
  • Πρώτος σκόρερ Εθνικής ομάδας με 5.301 πόντους. Η επίδοση είναι και ρεκόρ Ευρώπης[εκκρεμεί παραπομπή]
  • Πρώτος σε συμμετοχές όλων των εθνικών ομάδων με 402 αγώνες
  • Πρώτος σκόρερ όλων των εθνικών ομάδων με 6.202 πόντους
  • Κλήθηκε 4 φορές στη μικτή ομάδα Ευρώπης και το 1982 ήταν νούμερο 205 στο ντραφτ του ΝΒΑ με τους Μπόστον Σέλτικς.
  • Πρώτος σκόρερ στο Ελληνικό Πρωτάθλημα: 1980
  • Πολυτιμότερος Παίκτης (MVP) στο Ελληνικό Πρωτάθλημα: 1987
  • Πρώτος στις ασίστ το Ελληνικό Πρωτάθλημα: 1989
  • Δύο φορές Πρώτος σκόρερ του τελικού στο Κύπελλο Ελλάδος: 1985, 1988
  • 50 κορυφαίοι συντελεστές στην ιστορία της Ευρωλίγκα ανδρών: 2009
  • FIBA Hall of Fame: 2021

Ως προπονητής

  • Προπονητής της χρονιάς (2) : 2004 , 2006

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Μόνο εσύ Παναγιώτη Γιαννάκη! (photo)». Eurohoops. 17 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2021. 
  2. «Επίσημο: Ο Παναγιώτης Γιαννάκης στο Hall Of Fame της FIBA! (pic) | Gazzetta». www.gazzetta.gr. Ανακτήθηκε στις 31 Μαΐου 2021. 
  3. «Daly, Giannakis and Messina headline FIBA Hall of Fame Class of 2021». Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2021. 
  4. 4,0 4,1 «Το τουρνουά που ανέδειξε μια για πάντα τον Παναγιώτη Γιαννάκη και η πρώτη συνέντευξη». Ανακτήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2021. 
  5. 5,0 5,1 5,2 «Παναγιώτης Γιαννάκης: Σε γνωρίζω από την όψη». Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2021. 
  6. 6,0 6,1 6,2 «Παναγιώτης Γιαννάκης: Ο «Δράκος» Της Ελλάδας». Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2021. 
  7. 7,0 7,1 «Α.Ο. Ιωνικός Νικαίας: Προσφορά στο Ελληνικό Μπάσκετ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Νοεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2013. 
  8. «Πριν από 40 χρόνια το ντεμπούτο του Γιαννάκη στην Εθνική». Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2016. 
  9. «Ο έρωτας του Ιωνικού Νίκαιας με την Ευρώπη ήταν πλατωνικός». Ανακτήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2021. 
  10. 10,0 10,1 «Τα «κανόνια» του ελληνικού Πρωταθλήματος: Παναγιώτης Γιαννάκης». Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021. 
  11. «Αυτοί είναι οι ήρωες του αθλητισμού!». Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2021. 
  12. «24/1/1981: Η ιστορική κόντρα Γιαννάκη – Γκάλη !». Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2021. 
  13. «Η ιστορική μάχη Γιαννάκη-Γκάλη και το... 73-62!». Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2021. 
  14. «Yannakis-Gallis, un duelo de dioses (1981)». Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021. 
  15. «Όταν ο Παναγιώτης Γιαννάκης γκρέμισε τα 'δέντρα' της Σοβιετικής Ένωσης». Ανακτήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2021. 
  16. «Βασίλης Σκουντής Ένα Πάσχα στην Κέρκυρα». Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021. 
  17. «"Σεισμός στην Θεσσαλονίκη, ο Γιαννάκης στον Άρη"». Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2021. 
  18. «Νίκος Γκάλης – Ο θεός του ελληνικού μπάσκετ (Α΄ μέρος)». Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2021. 
  19. «Όλοι οι τελικοί Κυπέλλου Ελλάδας». Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2021. 
  20. «1985: Κύπελλο και το πρώτο ΝΤΑΜΠΛ στον Πύργο τον Λευκό». Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2021. 
  21. «1984: Νίκη επί του ΠΑΟΚ και ➡️αρχή εποχής!». Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2021. 
  22. 22,0 22,1 «Παναγιώτης Γιαννάκης – Ένα παραμύθι με δράκο». Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2021. 
  23. «1984: Η μεταγραφή του Παναγιώτη Γιαννάκη στον Άρη». Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2021. 
  24. 24,0 24,1 «Τα "κανόνια" του ελληνικού Πρωταθλήματος: Παναγιώτης Γιαννάκης». Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021. 
  25. 25,0 25,1 25,2 «Από τη Γάνδη ως τη Βαρκελώνη». Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2021. 
  26. «1988: Άγγιξε το όνειρο στη Γάνδη». Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2021. 
  27. «FINAL 4 1988: Το repeat της Τρέισερ Μιλάνο στη Γάνδη». Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021. 
  28. «FINAL 4 1989: Τα σκυλιά της… Δαλματίας και η δεύτερη απόπειρα του Άρη». Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2021. 
  29. «Μόναχο 1989: Ο Άρης... βεβαίως-βεβαίως». Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021. 
  30. «FIBA : 1989 Final Standings». Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021. 
  31. «FINAL 4 1990: Ο κίτρινος πάνθηρας και η τρίτη προσπάθεια του Άρη». Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2021. 
  32. «FINAL FOUR ZARAGOZA 1990». Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2021. 
  33. «Από «μητρόπολη»… φτωχομάνα». Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2021. 
  34. «Το Κύπελλο Korać του ΠΑΟΚ». Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2021. 
  35. «Παναγιώτης Γιαννάκης: Ένας «δράκος» με τριφύλλι στο στήθος». Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2021. 
  36. «FINAL 4 1995: Στα σαγόνια του Σαμπόνις». Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2021. 
  37. «Σαραγόσα 1995: Το θαύμα της φύσης». Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2021. 
  38. «Ολυμπιακός: Οι στιγμές των Final 4 που θέλει να ξεχάσει!». Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021. 
  39. Ρήγας, Γ. Κουβόπουλος - Δ. «Παναθηναϊκός: «Το πρώτο ευρωπαϊκό…» (videos+photos)». Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2016. 
  40. «Líderes estadísticos de la carrera del Campeonato Griego de Baloncesto». Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021. 
  41. «Το ντεμπούτο του Παναγιώτη Γιαννάκη στην Εθνική Ανδρών». Ανακτήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2021. 
  42. 42,0 42,1 «Παναγιώτης Γιαννάκης: Το πρώτο βήμα του «δράκου» στον δρόμο των... 5.301 γαλανόλευκων πόντων!». Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2021. 
  43. ««Παναγιώτης Γιαννάκης» είναι το «άλλο» όνομα του μπάσκετ στην Ελλάδα». Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2021. 
  44. «Μεσογειακοι αγωνες Σπλιτ 1979». Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021. 
  45. 45,0 45,1 «FIBA : Panagiotis GIANNAKIS (Greece)». Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021. 
  46. «Βαλκανικό 1979: Τον Γκάλη η Ελλάδα τον υποδέχθηκε με χρυσό μετάλλιο». Ανακτήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2021. 
  47. «1979 EUROPEAN CHAMPIONSHIP FOR MEN : Panagiotis Giannakis». Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2021. 
  48. «1981 EUROPEAN CHAMPIONSHIP FOR MEN : Panagiotis Giannakis». Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2021. 
  49. «1983 EUROPEAN CHAMPIONSHIP FOR MEN : Panagiotis Giannakis». Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2021. 
  50. «1986 WORLD CHAMPIONSHIP FOR MEN : Panagiotis Giannakis». Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2021. 
  51. «Η Εθνική των Παγκοσμίων: 33 χρόνια στο κυνήγι του χρυσού». Ανακτήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2021. 
  52. «Ποιοι ήταν οι δικοί μας 12 θεοί!». Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021. 
  53. «Ευρωμπάσκετ 1987: Η νύχτα που γεννήθηκε το μπάσκετ!». Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2021. 
  54. «Εθνική Ομάδα: Η μεγαλύτερη νίκη του 1987 μέχρι τις… επόμενες!». Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021. 
  55. «Όταν η Εθνική πήρε την πρόκριση στον τελικό». Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021. 
  56. «Παναγιώτης Γιαννάκης: Το πιο ιστορικό μακροβούτι του ελληνικού μπάσκετ!». Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021. 
  57. «Σαν Σήμερα: Η Ελλάδα περνάει στον τελικό του Eurobasket '87, 81-77 τη Γιουγκοσλαβία». Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021. 
  58. «Ευρωμπάσκετ 1987: 32 χρόνια από το έπος – Ο αξέχαστος τελικός της Εθνικής». Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021. 
  59. «Greatest FIBA Games: 1987 Eurobasket Final, Greece- U.S.S.R.». Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021. 
  60. «1987 EUROPEAN CHAMPIONSHIP FOR MEN : Panagiotis Giannakis». Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2021. 
  61. «Thirty years ago today...The triumph at Eurobasket 1987». Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021. 
  62. «Υπόκλιση-αφιέρωμα FIBA σε Γιαννάκη: «Η περηφάνια τη Ελλάδας»». Ανακτήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2021. 
  63. «Το ιστορικό Eurobasket του 1987 και η μεγάλη πρωτιά της Ελλάδας». Ανακτήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2021. 
  64. «1989 EUROPEAN CHAMPIONSHIP FOR MEN : Panagiotis Giannakis». Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2021. 
  65. «Η επική νίκη της Ελλάδας επί της Σοβιετικής Ένωσης το 1989». Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2021. 
  66. «1990 WORLD CHAMPIONSHIP FOR MEN : Player Leaders». Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2021. 
  67. «1990 WORLD CHAMPIONSHIP FOR MEN : Full Schedule». Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2021. 
  68. «1990 WORLD CHAMPIONSHIP FOR MEN : Panagiotis Giannakis». Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2021. 
  69. «Ο Δράκος στην Αργεντινή». Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2021. 
  70. «Ελλάδα-Βραζιλία: Ιστορία μας, αμαρτία του». Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2021. 
  71. «Όταν ο Νοσφεράτου πάτησε το ΟΑΚΑ». Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021. 
  72. «Παγκόσμιο Κύπελλο: Οι κορυφαίοι Έλληνες σκόρερ όλων των εποχών (πίνακες)». Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021. 
  73. «'EuroPau', el rey del Viejo Continente». Ανακτήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2021. 
  74. «Η νύχτα που... έφυγε το ίδιο το μπάσκετ!». Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2016. 
  75. «Εθνική Ελλάδας: Οι πρώτοι των… πρώτων σε συμμετοχές με τα γαλανόλευκα!». Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021. 
  76. 76,0 76,1 76,2 «Top 5: Γιατί ο Παναγιώτης Γιαννάκης μπήκε στο Hall of Fame». Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2021. 
  77. «Ελλάδα – Βραζιλία: Ο συγκινητικός αποχαιρετισμός του μεγάλου Παναγιώτη Γιαννάκη στην Εθνική!». Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2021. 
  78. «Eurobasket 1997: Με... φόρα από την Ολυμπιάδα». Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021. 
  79. «ΜΟΥΝΤΟΜΠΑΣΚΕΤ 1998: Ο θρίαμβος των "πλάβι"». Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2021. 
  80. «Η μεγάλη χαμένη ευκαιρία του 1998». Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021. 
  81. «Αθήνα 1998: H ελληνική αυτοκαταστροφή». Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2021. 
  82. «The most remarkable Eurobasket records». Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2021. 
  83. «Μουντομπάσκετ 2006: Η καλύτερη Εθνική ομάδα». Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2021. 
  84. «Ο Παναγιώτης Γιαννάκης στο FIBA Hall Of Fame!». Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2021. 
  85. «Εθνική Ομάδα: Όταν φόρεσε το δεύτερο ευρωπαϊκό στέμμα στο Βελιγράδι!». Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2021. 
  86. «Ελλάδα – ΗΠΑ: 101 – 95! Το μεγαλύτερο μεσημέρι της ζωής μας (pics & vids)». Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2021. 
  87. «Τέταρτη η Εθνική στο Ευρωμπάσκετ, η Ρωσία «έκλεισε» το σπίτι της Ισπανίας». Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2021. 
  88. «Οι 867 ημέρες του Γιαννάκη στον Ολυμπιακό». Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021. 
  89. «Σαν σήμερα: Ο θρίαμβος του Παναθηναϊκού στο Βερολίνο κόντρα στον Ολυμπιακό». Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021. 
  90. «Στο τιμόνι της Λιμόζ ο Γιαννάκης». Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021. 
  91. «Τέλος ο Γιαννάκης από Λιμόζ!». Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2016. 
  92. kskor. «Τέλος από την Κίνα ο Γιαννάκης!». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2016. 
  93. «Επίσημο: Στον πάγκο του Άρη ο Γιαννάκης! (pics)». http://www.sdna.gr/mpasket/basket-league/article/349133/episimo-ston-pagko-toy-ari-o-giannakis. Ανακτήθηκε στις 2017-07-07. 
  94. «Η στιγμή της υπογραφής του Γιαννάκη με τον Άρη». Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2017. 
  95. «Τέλος ο Γιαννάκης, αναλαμβάνει ο Αγγέλου!». Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2018. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]