Φλαβιανός Α΄ Αντιοχείας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Φλαβιανός Α΄ Αντιοχείας
Γέννηση
Θάνατος
Ιδιότητα ιερέας

Ο Φλαβιανός Α΄ (320 - Φεβρουάριος 404) ήταν Πατριάρχης Αντιοχείας την περίοδο 381-404. Από πρεσβύτερος ακόμη είχε διακριθεί ιδιαίτερα στον αγώνα κατά του Αρειανισμού και μαζί με τον Διόδωρο τον αργότερα επίσκοπο Ταρσού, ανέλαβαν τη διοίκηση της Εκκλησίας της Αντιοχείας, όταν εξορίσθηκε ο Μελέτιος Α΄ Αντιοχείας.

Μετά το θάνατο του Μελετίου στη Β΄ Οικουμενική Σύνοδο (381) ο Φλαβιανός προτάθηκε από τον πανίσχυρο τότε Διόδωρο της Ταρσού ως αρχιεπίσκοπος Αντιοχείας παρά την αντίθετη γνώμη του Γρηγορίου του Θεολόγου που προωθούσε τον Παυλίνο. Ο Φλαβιανός αναλαμβάνοντας αρχιεπίσκοπος και σ΄όλη την περίοδο της αρχιερατείας του ενίσχυσε το κύρος της Εκκλησίας του παρά την εναντίον του πολεμική των Εβραίων της πόλης του. Στη καταστροφή που συνέβη, των ανδριάντων του Αυτοκράτορα Θεοδοσίου Α΄, ο Φλαβιανός ασκώντας προσωπική επιρροή έπεισε τον Αυτοκράτορα να μη προβεί σε τιμωρία των Αντιοχειανών.

Αλλά και στους αγώνες του εναντίον των αιρετικών Απολλιναριστών και των Μεσαλιανών (για την αντιμετώπισή τους συγκάλεσε σύνοδο το 390)[1], και σε όλο το ποιμαντορικό του έργο, σπουδαιότερος συμπαραστάτης του ήταν ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο οποίος όταν ανέλαβε Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης διευκόλυνε την αναγνώριση του Φλαβιανού και από τον Πάπα της Ρώμης Σιρίκιο το 399.

Συγγραφικό έργο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δεν φαίνεται να ασχολήθηκε συστηματικά με τη συγγραφή λόγω της απορόφησής τους από τα ποιμαντικά καθήκοντα. Αν και κήρυττε συχνα στο εκκλησίασμα επειδή υπήρχαν άλλοι ικανότεροι αυτού εκκλησιαστικοί ρήτορες τα κηρύγματά του δεν καταγράφηκαν από στενογράφους. [2]Μας σώζονται ελάχιστα έργα του:

  • Περί του μη δειν αναθεματίζειν ζώντας ή τεθνηκότας
  • Αποσπάσματα οκτώ,διασωθέντα από τον Θεοδώρητο Κύρου(τα 7 εκ των 8) και τον Λεόντιο Βυζάντιο (το άλλο 1)
  • Αποσπάσματα τρία σε συριακή μετάφραση Εδώ έχουμε χρήση του όρου συνάφεια και όχι του όρουένωσις για την συνύπραξη των δύο φύσεων του Χριστού. Η θεία φύση του Λόγου οικοδόμησε ναό για τον εαυτό της και ενοίκησεν εις αυτόν Η ανθρώπινη φύση συνάπτεται με την θεότητα, αλλά και οι δύο φύσεις παραμένουν άτρεπτες[3]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία,τομ Δ, περίοδος θεολογικής ακμής Δ'και Ε' αιώνες, εκδ.Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2006,σελ.397
  2. Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία,τομ Δ, περίοδος θεολογικής ακμής Δ'και Ε' αιώνες, εκδ.Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2006,σελ.396
  3. Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.52-53

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα τ. 59ος, σ. 381
  • Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.52-53
  • Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία,τομ Δ, περίοδος θεολογικής ακμής Δ'και Ε' αιώνες, εκδ.Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2006,σελ.395-397