Σικελγκάιτα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Σικελγκάιτα
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση1040
Λομβαρδία
Θάνατος16  Απριλίου 1090
Cetraro
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητααριστοκράτης
Οικογένεια
ΣύζυγοςΡοβέρτος Γυισκάρδος (από 1058)[1]
ΤέκναΡογήρος Α΄ της Απουλίας[2]
Γουίδων του Ωτβίλ[2]
Μωντ της Απουλίας
Σίβυλλα των Ωτβίλ[2]
Ροβέρτος Σκάλιο[3][2]
Héria de Hauteville[2]
Mabille de Hauteville[2]
Κωνσταντία της Ωτβίλ[2]
Hélène de Hauteville
ΓονείςΓουαϊμάρος Δ΄ του Σαλέρνο και Porpora de Tabellaria[2]
ΑδέλφιαΓισούλφος Β΄ του Σαλέρνο
Σέργιος Δ΄της Νάπολης
Γκαϊτελγκρίμα του Σαλέρνο
ΟικογένειαΟίκος του Ωτβίλ

Η Σικελγκάιτα (επίσης Σιχελγκάιτα ή Σιγκελγκάιτα) (1040 - 16 Απριλίου 1090) ήταν πριγκίπισσα της Λομβαρδίας, κόρη του Γουαϊμάρος Δ΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο και δεύτερη σύζυγος του Ροβέρτου Γυισκάρδου δούκα της Απουλίας. Διοικούσε στρατεύματα από μόνη της. [4]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παντρεύτηκε τον Ροβέρτο το 1058, αφού ο Ροβέρτος διαζεύχθηκε την πρώτη του σύζυγο Αλμπεράντα, λόγω υποτιθέμενης συγγένειας εξ αίματος. Η αδελφή της Γκαϊτελγκρίμα είχε νωρίτερα παντρευτεί τον ετεροθαλή αδελφό του Ροβέρτου, Ντρόγκο. Το διαζύγιο από την Αλμπεράντα και ο γάμος με τη Σικελγκάιτα ήταν πιθανώς μέρος μίας στρατηγικής συμμαχίας με τους εναπομείναντες πρίγκιπες της Λομβαρδίας, των οποίων ο Γουαϊμάρος Δ΄ ήταν επικεφαλής. Η Αλμπεράντα από την πλευρά της φαίνεται, ότι δεν είχε καμία διαφωνία για τη λύση του γάμου της.

Η Σικελγκάιτα προσπάθησε να μεσολαβήσει μεταξύ του αδελφού της Γισούλφος Β΄ του Σαλέρνο και του συζύγου της, όταν οι σχέσεις τους έγιναν άσχημες, αλλά οι παρακλήσεις της δεν έγιναν δεκτές και δέχτηκε την επιλογή του αδελφού της σε πόλεμο με τον Γυισκάρδο (1078).

Ο Σικελγκάιτα συνόδευε συχνά τον Ροβέρτο στις κατακτήσεις του. Διεξήγαγε την πολιορκία του Τράνι (1080), ενώ ο Ροβέρτος κινήθηκε εναντίον του Τάραντα. Αν και στην αρχή προσπάθησε να τον πείσει να μην επιτεθεί στη Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) Αυτοκρατορία, ωστόσο έφερε στρατεύματα και τον συνόδευσε στην εκστρατεία του εναντίον της. Στη μάχη του Δυρραχίου το 1081 βρισκόταν στο πεδίο με πλήρη πανοπλία, και συγκέντρωσε τα στρατεύματά της και του Ροβέρτου, όταν αρχικά αποκρούστηκαν από τον Βυζαντινό στρατό και κινδύνευαν να χάσουν τη συνοχή τους. Σύμφωνα με τη Βυζαντινή ιστορικό Άννα Κομνηνή, ήταν «σαν άλλη Παλλάδα, αν όχι μία δεύτερη Αθηνά» και, στην Αλεξιάδα, [5] η Άννα παραθέτει ένα απόσπασμα από την Ιλιάδα γι' αυτή.

Το 1083 ο Σικελγκάιτα επέστρεψε στην Ιταλία με τον Ροβέρτο, για να υπερασπιστεί τον πάπα Γρηγόριο Ζ ΄ ενάντια στον Ερρίκο Δ΄ της Γερμανίας. Αυτή συνόδευσε τον σύζυγό της σε μία δεύτερη εκστρατεία εναντίον των Βυζαντινών, κατά την οποία ο Ροβέρτος απεβίωσε στην Κεφαλληνία το 1085 με τη Σικελγκάιτα στο πλευρό του. Στις αρχές του 1086 η Σικελγκάιτα βρισκόταν στο Σαλέρνο και έκανε μία δωρεά στην πόλη Τσερτάρο προς τιμήν του στο Moντεκασίνο, στο οποίο το ζευγάρι είχε κάνει δωρεές σε όλη τη διάρκεια του έγγαμου βίου του. [6] Η Σικελγκάιτα χάρισε μεγάλη ποσότητα αργύρου υπέρ υγείας της, ενώ ήταν άρρωστη σε άλλη περίσταση. [7]

Υποτίθεται ότι προσπάθησε να δηλητηριάσει τον γιο του Ροβέρτου Βοημούνδο Α΄ από την πρώτη του σύζυγο. Και οι δύο τελικά κατέληξαν σε συμφωνία, με την οποία ο γιος της Ρογήρος Α΄ Μπόρσα επιτρεπόταν να διαδεχθεί τον Ροβέρτο στο δουκάτο. Με τον γιο της έθεσε τους Εβραίους του Μπάρι υπό τον αρχιεπίσκοπο της πόλης. [8] Στην Εκκλησιαστική Ιστορία του ο Ορντέρικ Βιτάλις αναφέρει, ότι αυτή είχε σπουδάσει και είχε μάθει για τη χρήση δηλητηρίων μεταξύ των γιατρών της Ιατρικής Σχολής του Σαλέρνο. [9]

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με τον Ροβέρτο Γυισκάρδο κόμη της Απουλίας & Καλαβρίας, η Σικελγκάιτα απέκτησε οκτώ παιδιά:

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. p70421.htm#i704204. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 2,8 Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) The Peerage.
  3. Ανακτήθηκε στις 2  Οκτωβρίου 2016.
  4. Valerie Eads, "Sichelgaita of Salerno: Amazon or Trophy Wife?" Journal of Medieval Military History 3 (2005), pp. 72–87.
  5. The Dominion of Gender: Women's Fortunes in the High Middle Ages, Susan Stuard, Becoming Visible: Women in European History, ed. Renate Bridenthal, Claudia Koonz and Susan Stuard, (Houghton Mifflin Company, 1987), 157.
  6. Bloch, 214.
  7. Loud, 823.
  8. Loud, 828.
  9. Ordericus Vitalis, 1075-1143? (1853). The ecclesiastical history of England and Normandy. Pratt - University of Toronto. London : Bohn. σελ. 367. 

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]