Μόντε Κασίνο

Για πληροφορίες σχετικά με την ομώνυμη μάχη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, δείτε Μάχη του Μόντε Κασίνο.

Μόντε Κασίνο
βουνό
Γεωγραφικές συντεταγμένες	41°29′24″N 13°48′50″E
Διοικητική υπαγωγή	Κασσίνο
Χώρα	Ιταλία
Έναρξη κατασκευής	530
Ιστότοπος
Επίσημος ιστότοπος
Πολυμέσα
Δεδομένα ()

Το Μόντε Κασίνο ή Μοντεκασίνο (ιταλικά: Monte Cassino ή Montecassino) είναι ένας βραχώδης λόφος της Ιταλίας, με μέγιστο υψόμετρο κορυφής περίπου στα 516 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Βρίσκεται περίπου 130 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Ρώμης, δυτικά της πόλης Κασίνο (Cassino), στο νότιο τμήμα της επαρχίας του Φροζινόνε, στην Λατινική Κοιλάδα. Η γεωγραφική αυτή περιοχή κατέχει κομβική θέση ανάμεσα στις κοιλάδες του Βολτούρνο (Valle del Volturno) και του Λίρι (Valle del Liri).

Στην κορυφή του Μόντε Κασίνο βρίσκεται το Αβαείο του Μόντε Κασίνο (Abbazia di Montecassino), το οποίο είναι ένα μοναστηριακό συγκρότημα των Βενεδικτίνων. Αποτελεί ένα από τα παλαιότερα επιζήσαντα μοναστήρια στην Ιταλία, μαζί με αυτό της Σάντα Σκολάστικα (Monastero di Santa Scolastica) στο Σουμπιάκο. Αν και η ίδρυση της μονής χρονολογείται στον 6ο αιώνα, τα σημερινά κτίρια είναι πρόσφατης κατασκευής.

Τόσο το βουνό, που δεσπόζει στον δρόμο από την Νάπολη προς τη Ρώμη, όσο και το ιστορικό Αβαείο του Μόντε Κασίνο εμπόδισαν την πρόοδο των συμμαχικών στρατευμάτων προς τα βόρεια, και υπήρξαν σκηνικό έντονων βομβαρδισμών και πολύ θανατηφόρων μαχών κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, γνωστών ως Μάχη του Μόντε Κασίνο.

Το αβαείο του Μόντε Κασίνο

Θεωρείται ότι, περί το έτος 529, ο Βενέδικτος ο εκ Νουρσίας ίδρυσε ένα αββαείο στο Μόντε Κασίνο, στην ακρόπολη του κάστρου της αρχαίας πόλης Κασίνο (Casinum), στη θέση ενός παλαιού ναού του Απόλλωνα. Σε αυτόν τον λόφο συνέταξε τον Μοναστικό Κανόνα των Βενεδικτίνων (Regula Sancti Benedicti) και από την κοινότητα του Μόντε Κασίνο προήλθε το Τάγμα του Αγίου Βενεδίκτου.

Σχεδόν τίποτα δεν είναι γνωστό για το πρώτο μοναστήρι. Γύρω στο 570 καταστράφηκε από τους Λομβαρδούς.

Το δεύτερο μοναστήρι επανοικοδομήθηκε από τον ηγούμενο Πετρόναξ της Μπρέσια (Petronace di Montecassino) περί το 718, μετά από πρόταση του Πάπα Γρηγορίου Β΄ και με την υποστήριξη του Λομβαρδού δούκα Ρομουάλδο Β΄ του Μπενεβέντο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την άνοδο της σημασίας του μοναστηριού.

Το 883 λεηλατήθηκε και καταστράφηκε από τους Σαρακηνούς. Οι μοναχοί διέμειναν αρχικά στην Τεανό (Teano) και αργότερα στην Κάπουα, μέχρι την ανοικοδόμησή του το 949.

Τον 11ο και τον 12ο αιώνα ήταν μια ακμάζουσα μοναστική κοινότητα. Απέκτησε μια μεγάλη κοσμική περιοχή γύρω από το Μόντε Κασίνο, την λεγόμενη «Γη του Αγίου Βενεδίκτου» (Terra Sancti Benedicti), την οποία οχύρωσε με κάστρα. Διατηρούσε καλές σχέσεις με την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, ακόμα και αποδοχές αιγίδας των Βυζαντινών αυτοκρατόρων.

Η παρακμή του μοναστηριού άρχισε από τον 13ο αιώνα. Το 1799, το αβαείο λεηλατήθηκε ξανά από τα γαλλικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια των Πολέμων της Γαλλικής Επανάστασης. Το 1866 διαλύθηκε από την ιταλική κυβέρνηση. Το κτίριο έγινε εθνικό μνημείο με τους μοναχούς ως φύλακες των θησαυρών του. Το 1944, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν ο τόπος της Μάχης του Μόντε Κασίνο, όταν το κτίριο καταστράφηκε από τους βομβαρδισμούς των Συμμάχων. Ξαναχτίστηκε μετά τον πόλεμο.

Μετά τις μεταρρυθμίσεις της Δεύτερης Συνόδου του Βατικανού το μοναστήρι ήταν ένα από τα λίγα εναπομείναντα εδαφικά αβαεία (abbazia territoriale) εντός της Καθολικής Εκκλησίας.

Το μοναστηριακό συγκρότημα έχουν επισκεφτεί αρκετές φορές Πάπες και άλλοι υψηλόβαθμοι κληρικοί, συμπεριλαμβανομένης μιας επίσκεψης του Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ΄ τον Μάιο του 2009. Μέχρις ότου η παραίτησή του γίνει αποδεκτή από τον Πάπα Φραγκίσκο στις 12 Ιουνίου 2013, Περιφερειακός Ηγούμενος του Μόντε Κασίνο ήταν ο Πιέτρο Βιτορέλι.