Πέτρος Β΄ της Γιουγκοσλαβίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Πέτρος Β΄
Petar II Karađorđević.jpg
Περίοδος 9 Οκτωβρίου 1934 - 29 Νοεμβρίου 1945
Προκάτοχος Αλέξανδρος Α΄
Διάδοχος Κατάργηση της μοναρχίας
Αντιβασιλέας Παύλος (1934 - 1941)
Γέννηση 6 Σεπτεμβρίου 1923
Βελιγράδι, Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων
Θάνατος 3 Νοεμβρίου 1970 (47 ετών)
Ντένβερ, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Τόπος ταφής Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου του Όπλενατς
Σύζυγος Αλεξάνδρα της Ελλάδας
Επίγονοι Αλέξανδρος
Οίκος Καραγεώργεβιτς
Πατέρας Αλέξανδρος Α΄ της Γιουγκοσλαβίας
Μητέρα Μαρία της Ρουμανίας
Θρησκεία Σέρβος Ορθόδοξος
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )

Ο Πέτρος Β΄ της Γιουγκοσλαβίας (Петар II Карађорђевић, 6 Σεπτεμβρίου 19233 Νοεμβρίου 1970), επίσης γνωστός και ως Πέτρος Β΄ Καραγεώργεβιτς, ήταν ο τελευταίος Βασιλιάς της Γιουγκοσλαβίας, ο οποίος ανέλαβε τα ηνία της χώρας μετά τη δολοφονία του πατέρα του το 1934 και εκθρονίστηκε από το καθεστώς του Τίτο το 1945.[1][2][3][4]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Πέτρος γεννήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 1923 στο Βελιγράδι και ήταν ο γιος του βασιλιά Αλεξάνδρου Α΄ της Γιουγκοσλαβίας και της βασίλισσας Μαρίας της Γιουγκοσλαβίας, κόρης του βασιλιά της Ρουμανίας Φερδινάνδου Α΄ και της βασίλισσας Μαρία της Ρουμανίας.[3] Κατά τη βάπτισή του ανάδοχοι ήταν ο βασιλιάς Γεώργιος Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και η τότε πριγκίπισσα Ελισάβετ του Ηνωμένου Βασιλείου.[3]

Ο πρίγκιπας αρχικά εκπαιδεύτηκε ιδιωτικά στο παλάτι του Βελιγραδίου και, έπειτα, στο Σχολείο Σαντρόιντ του Γουίλτσερ.[3] Στις 9 Οκτωβρίου 1934, όντας σε ηλικία 11 ετών, ανήλθε στο γιουγκοσλαβικό θρόνο, έπειτα από τη δολοφονία του πατέρα του βασιλιά Αλεξάνδρου Α΄ στη Μασσαλία, κατά τη διάρκεια επίσημης επίσκεψης στη Γαλλία.[3] Εξαιτίας του νεαρού της ηλικίας του νέου μονάρχη, συστάθηκε μια αντιβασιλεία με αντιβασιλέα τον ξάδελφο του πατέρα του πρίγκιπα Παύλο της Γιουγκοσλαβίας.[3][5]

Παρά το γεγονός ότι ο βασιλιάς Πέτρος και οι σύμβουλοί του ήταν εντελώς ενάντιοι στη Ναζιστική Γερμανία, ο αντιβασιλέας Παύλος ενέταξε στις 25 Μαρτίου 1941 το Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας στο Τριμερές Σύμφωνο του Άξονα.[3] Δύο ημέρες αργότερα, ο βασιλιάς Πέτρος, σε ηλικία 17 ετών, ανακηρύχθηκε ενήλικος και, με την υποστήριξη των Βρετανών, απέκτησε την εξουσία μέσω πραξικοπήματος.[3][6]

Αναβάλλοντας την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, η Γερμανία επιτέθηκε ταυτόχρονα στη Γιουγκοσλαβία και την Ελλάδα, στις 6 Απριλίου 1941. Η γιουγκοσλαβική κυβέρνηση αναγκάστηκε να παραδοθεί στις 17 Απριλίου.[3][7] Τα εδάφη της Γιουγκοσλαβίας προσαρτήθηκαν από την Ιταλία, τη Βουλγαρία, την Ουγγαρία και τη Γερμανία, ενώ σε άλλα εγκαταστάθηκαν κυβερνήσεις μαριονέτες των κατοχικών δυνάμεων.

Ο Πέτρος αυτοεξορίστηκε από τη χώρα μαζί με την κυβέρνησή του, έπειτα από την εισβολή των δυνάμεων του Άξονα.[3][8] Αρχικά, ο Γιουγκοσλάβος βασιλιάς και οι υπουργοί της κυβέρνησής του κατέφυγαν στην Ελλάδα, ενώ κατέληξαν στο Κάιρο της Αιγύπτου.[3][9] Τον Ιούνιο του 1941 ο Πέτρος έφτασε στο Λονδίνο, όπου βρίσκονταν ήδη πολλές άλλες εξόριστες κυβερνήσεις της κατεχόμενης Ευρώπης.[3]

Ο βασιλιάς ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, πριν να ενταχθεί στην Βρετανική Βασιλική Αεροπορία.[3] Το 1942 πραγματοποίησε επίσκεψη στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, όπου συναντήθηκε με τον πρόεδρο Φραγκλίνο Ρούζβελτ και τον Καναδό πρωθυπουργό Γουίλιαμ Λίον Μακένζι Κινγκ. Η περιοδεία του δεν πέτυχε το στόχο της εξασφάλισης της υποστήριξης των Συμμάχων για την εξόριστη γιουγκοσλαβική κυβέρνηση.[10] Ο Ρούζβελτ και ο Τσώρτσιλ είχαν ήδη εκφράσει την υποστήριξή τους προς τους κομμουνιστές παρτιζάνους του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο.[3]

Ο Πέτρος, εν τω μεταξύ, παντρεύτηκε στο Λονδίνο στις 20 Μαρτίου 1944 την τρίτη εξαδέλφη του, πριγκίπισσα Αλεξάνδρα της Ελλάδας, κόρη του βασιλιά Αλέξανδρου και της Ασπασίας Μάνου.[3][11] Μαζί απέκτησαν έναν γιο, τον πρίγκιπα Αλέξανδρο, γεννημένο στις 17 Ιουλίου 1945.[3][12]

Ο Πέτρος εκθρονίστηκε από την Κομμουνιστική Συντακτική Συνέλευση της Γιουγκοσλαβίας, στις 29 Νοεμβρίου 1945.[3] Μετά τον πόλεμο, εγκαταστάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες.[3] Έπειτα από πολλά χρόνια, κατά τα οποία έπασχε από κίρρωση του ήπατος, πέθανε στο Ντένβερ στις 3 Νοεμβρίου 1970, σε ηλικία 47 ετών.[3] Αιτία του θανάτου του ήταν μια αποτυχημένη μεταμόσχευση ήπατος. Ενταφιάστηκε στο Μοναστήρι του Αγίου Σάββα στο Λίμπερτιβιλ του Ιλινόις.[3][13][14] Το 2013 η σωρός του επαναπατρίσθηκε στη Σερβία και ενταφιάστηκε στην Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου του Όπλενατς.[3][15]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]