Νικόλαος Ταμπακόπουλος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Νικόλαος Ταμπακόπουλος
Nikolaos Tambakopoulos.jpg
Ο Νικόλαος Ταμπακόπουλος, έργο Γ. Δ. Κορίζη, ελαιογραφία σε μουσαμά, 1 Χ 0,80 μ., 1882, Εθνικό Ιστορικό Μουσείο.
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση18ος αιώνας ή 19ος αιώνας
Βυτίνα Αρκαδίας
Θάνατος24  Ιουνίου 1825
ΕθνικότηταΈλληνες
Χώρα πολιτογράφησηςΟθωμανική Αυτοκρατορία
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταστρατιωτικός
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Πόλεμοι/μάχεςΕλληνική Επανάσταση του 1821

Ο Νικόλαος Ταμπακόπουλος (1778-1825) ήταν οπλαρχηγός του αγώνα του 1821, προεστός της Βυτίνας, Φιλικός, τραπεζίτης και χρηματοδότης της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η καταγωγή του ήταν από τη Βυτίνα της επαρχίας Καρύταινας. Έδωσε όλη την τεράστια περιουσία του στον Αγώνα (υπολογίζεται σε 150.000 τάλληρα, περίπου 900.000 γρόσια) και για το λόγο αυτό θεωρείται Μέγας Εθνικός Χορηγός της Επανάστασης.

Ήταν μέλος της εφορείας του στρατοπέδου του Κολοκοτρώνη στην Καρύταινα[1], ενώ ήταν ένθερμος υποστηρικτής της Φιλικής Εταιρείας χρηματοδοτώντας τη με σεβαστά ποσά, ιδιαίτερα τα έτη 1819 και 1820.

Πήρε μέρος στη Συνέλευση των Καλτεζών (20 - 26 Μαΐου 1821) με σκοπό τη δημιουργία τοπικής πολιτικής αρχής υπό τον πρόεδρο Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και έγινε μέλος της εφορείας των Τρικόρφων επί της προεδρίας του Κανέλλου Δεληγιάννη.

Δύο φορές του έγινε πρόταση να αναλάβει Υπουργός των Οικονομικών και μία φορά Πρωθυπουργός της Κυβέρνησης, αλλά αρνήθηκε λέγοντας: «Η κατάστασις της πατρίδος δεν επιτρέπει να κλεισθώ εις την μάνδραν του Ναυπλίου αλλά με καλεί εις τα στρατόπεδα»[2].

Πήρε μέρος σε πολλές μάχες και ιδίως στη μάχη των Δερβενακίων κατά του Δράμαλη. Σφράγισε την αγάπη του για την πατρίδα με την προσωπική του θυσία, αφού έπεσε ηρωικώς μαχόμενος στη μάχη των Τρικόρφων (25 Ιουνίου 1825) πολεμώντας κατά του Ιμπραήμ Πασά.

Μετά την επανάσταση κατετάγη στην Α’ τάξη αξιωματικών.

Προεπαναστατική περίοδος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι οικονομικές προσφορές του Ν. Ταμπακόπουλου είχαν αρχίσει τα τέσσερα τελευταία χρόνια πριν από την έναρξη της επανάστασης, οπότε διέθεσε 40.000 περίπου τάλληρα για εξαγορά Τούρκων αξιωματούχων και αγορά οπλισμού, καθώς και άλλα 50.000 τάλληρα για την ενίσχυση της Φιλικής Εταιρείας. Διέθεσε χρήματα για τη διευκόλυνση των εταίρων να διέρχονται στην Τριπολιτσά εξαγοράζοντας τον αρχηγό της τουρκικής «χωροφυλακής» Καντράγα Τράστα και τον γαμπρό του Σεϊντή Αγά.

  • Μυήθηκε στη Φιλική καθ’ υπόδειξη του Κανέλλου Δεληγιάννη και έγινε ένθερμος υποστηρικτής της χρηματοδοτώντας τη με σεβαστά ποσά, ιδιαίτερα τα έτη 1819 και 1820 (υπολογίζονται σε 50.000 τάλληρα).
  • Έδωσε στον Κολοκοτρώνη μόλις αποβιβάστηκε στο Μοριά 1.000 τάλληρα και 500 ενετικά φλωριά.
  • Το 1819 δωροδόκησε τον επικεφαλής της τουρκικής χωροφυλακής στην Τριπολιτσά με 9.000 τάλληρα, για να συμπεριφέρεται ευνοϊκά στους χριστιανούς και να διευκολύνει τις κινήσεις των προεστών.
  • Το ίδιο έτος εξόφλησε τους φόρους της επαρχίας Καρύταινας και έδωσε στον οπλαρχηγό Κεφάλα 1.000 τάλληρα για την αγορά πολεμοφοδίων και στον Παπαφλέσσα 300 ενετικά φλωριά.
  • Δωροδόκησε το 1821 λίγο προ της έναρξης της επανάστασης τον πασά των Καλαβρύτων Αρναούτογλου, ώστε να μεσολαβήσει για τη σωτηρία των φυλακισμένων προκρίτων στην Τριπολιτσά.

Σημαντικό προεπαναστατικό συμβάν θεωρείται αυτό που σημειώνεται το 1819, όταν ο Ν. Ταμπακόπουλος φονεύει μέσα στο σπίτι του τους Λαλαίους Τουρκαλβανούς εξαιτίας της προσβολής της συζύγου του και τους θάβει στα γνωστά μέχρι σήμερα «Τουρκομνήματα» στην περιοχή των παλαιών σφαγείων στη Βυτίνα.

Το επεισόδιο στη «Χελωνοσπηλιά»

Στις αρχές Μαρτίου του 1821 ο Ν. Ταμπακόπουλος βρισκόταν στα Καλάβρυτα για να εισπράξει τα χρήματα (ιδιωτικές και κοινές ομολογίες) που του όφειλαν ο βοεβόδας των Καλαβρύτων Αρναούτογλου, ο Ασημάκης Ζαΐμης καθώς και η επαρχεία.

Ο Ασημάκης Ζαΐμης αδυνατούσε να αποπληρώσει το δάνειο προς το Ν. Ταμπακόπουλο και αποφάσισε στις 16 Μαρτίου του 1821 να στείλει τον Ι. Χονδρογιάννη με συνοδεία μερικών ανδρών και να στήσει ενέδρα στην Χελωνοσπηλιά με εντολή να σκοτώσουν τον Ταμπακόπουλο και να αρπάξουν τις ομολογίες και τα χρήματα.

Ο Ν. Ταμπακόπουλος ο οποίος επέστρεφε στην Τριπολιτσά μετά την ανεπιτυχεί του προσπάθεια να εισπράξει τα δάνεια, συνοδευόταν από τον Τούρκο φοροεισπράκτορα Σεϊδήν Λαλιώτη ο οποίος και αυτός γύριζε από τα Καλάβρυτα στην Τριπολιτσά. Η ταυτόχρονη επίθεση κατά του Τούρκου Λαλιώτη και του Ν. Ταμπακόπουλου θα έδινε στο όλο εγχείρημα πατριωτικό χαρακτήρα και θα συγκάλυπτε τα προσωπικά οικονομικά κίνητρα του Ζαΐμη.

Το σχέδιο της επίθεσης διέρρευσε εγκαίρως στο Ν. Ταμπακόπουλο από την σύζυγο του προκρίτου των Καλαβρύτων Σωτήρη Χαραλάμπη, Βικτωρία Σισίνη. Ο Ν. Ταμπακόπουλος φρόντισε να βάλει εμπροσθοφυλακή τον Γιαννακόπουλο από την Αλωνίσταινα. Οι Χονδρογιανναίοι χτύπησαν τον Γιαννακόπουλο νομίζοντας ότι τα φορτία του είχαν όλη την ποσότητα χρημάτων στρέφοντας την προσοχή τους εκεί και έτσι βρήκε το χρόνο ο Ν. Ταμπακόπουλος να διαφύγει στον Φονιά και να οχυρωθεί μέσα σ’ ένα πύργο.

Αμέσως ειδοποίησε τους συγγενείς του στη Βυτίνα και αυτοί έστειλαν το σωματοφύλακα της οικογένειας Μάρκο Κολοκοτρώνη, αδερφό του Θόδωρου, μαζί με άλλους οπλοφόρους για να τον διασώσουν όπως χαρακτηριστικά περιγράφει ο ιστορικός της επανάστασης και γραμματέας του Δημήτριου Υψηλάντη, Ιωάννης Φιλήμων[3].

Η ληστρική αυτή επίθεση απέτυχε, αλλά ο Ν. Ταμπακόπουλος έχασε μέρος των χρημάτων του (50.000 γρόσια) και οι Τούρκοι έμαθαν για την επίθεση των Καλαβρυτινών ενισχύοντας τους φόβους τους για την επερχόμενη Επανάσταση - από τότε άρχισε ο εγκλεισμός των προσελθέντων στην Τριπολιτσά προεστών και αρχιερέων.

Στις 29 Μαρτίου 1821, μερικές μονάχα ημέρες μετά το επεισόδιο στην Χελωνοσπηλιά, ο Νικολής Ταμπακόπουλος θα πάρει μέρος στην πρώτη μάχη της Επανάστασης στην Καρύταινα μαζί με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη κατά την πολιορκία του κάστρου.

Επαναστατική περίοδος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η έναρξη της επανάστασης βρήκε το Ν. Ταμπακόπουλο να έχει οργανώσει δικό του σώμα (100 στρατιώτες) κάτω από τις διαταγές του Θ. Κολοκοτρώνη, με τον οποίο συνδεόταν με στενή φιλία, όπως μνημονεύει ο Φωτάκος.

Η πρώτη πολεμική συμμετοχή του καταγράφεται κατά την πολιορκία του κάστρου της Καρύταινας στις 29 Μαρτίου 1821, όπου μικρό τμήμα υπό τον Ν. Ταμπακόπουλο εντάσσεται στο τμήμα του Κολοκοτρώνη. Η πολιορκία ήταν αποτυχημένη.

Στη συνέχεια, το τμήμα του Ν. Ταμπακόπουλου μαζί με αυτό του Δημητρακόπουλου από την Αλωνίσταινα, ανέκοψαν την προσπάθεια των Τούρκων να εισβάλουν στη Γορτυνία και έδωσαν μια από τις πρώτες μάχες της επανάστασης στο διάσελο της Αλωνίσταινας, όπου έπεσε και ο πρώτος Βυτιναίος νεκρός, ο Δημήτριος Τζοχαντάρης[4]. Η μεγάλη αυτή νίκη βοηθά τον Κολοκοτρώνη να ανασυνταχθεί και να ανασυγκροτήσει τα στρατόπεδά του γύρω από την Τρίπολη.

Στις 28 Απριλίου 1821 στην Πιάνα, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ανακηρύσσεται αρχιστράτηγος της Επανάστασης και ο Ν. Ταμπακόπουλος μέλος της εφορείας του πολέμου.

Στις 13 Μαΐου 1821, μετά από ειδοποίηση του επισκόπου Βρεσθένης Θεοδωρήτου, σύσσωμοι οι Βυτιναίοι υπό τους Ταμπακόπουλους (Νικολή, Σωτήριο και Δημήτριο), Γιαννάκη Αλεβιζόπουλο, Ανδρέα και Θεόδωρο Λιαρόπουλο κ.α., πηγαίνουν στο Βαλτέτσι και παίρνουν μέρος στη μάχη εντασσόμενοι στο τμήμα του Θ. Κολοκοτρώνη.

Στις 8 Αυγούστου 1821 ο Ν. Ταμπακόπουλος μαζί με άλλους οπλαρχηγούς πήρε μέρος στη νικηφόρο μάχη της Γράνας, η οποία οδήγησε στην κατάληψη της Τριπόλεως.

Κατά την πολιορκία της Τριπόλεως κορυφαίο ρόλο έπαιξε ο Ν. Ταμπακόπουλος, προσφέροντας πολεμοφόδια αξίας 9.000 ταλλήρων.

Διακρίθηκε στη μάχη κατά του Δράμαλη στα Δερβενάκια (26 Ιουλίου 1822) και έπεσε ηρωικώς μαχόμενος στην άτυχη μάχη των Τρικόρφων (25 Ιουνίου 1825) πολεμώντας κατά του Ιμπραήμ Πασά.

Ο θάνατός του θρηνείται σε ορισμένα δημοτικά τραγούδια και μοιρολόγια όπως το παρακάτω:

Βουνά της Αλωνίσταινας και της Απάνω Χρέπας / τί έχετε π' αραχνιάσατε...

Μη σας εβάρεσε Βορειάς, μη σας επήρε ο Νότος;

Μηδέ Βορειάς μας βάρεσε, μηδέ Νοτιάς μας πήρε.

Μπραήμ πασάς μας έζωσε με τους στραβαραπάδες

Με τρεις χιλιάδες τακτικούς, πέντε καββελαρέους

Σκοτώσαν τον κυρ-Νικολή με τον Παπατσονόπλον

Εβγάτε μεσ' τον Άγιο-Λια, αγνάντια στην Βυτίνα.

Εκεί ν' ακούστε κλαύμματα, ν' ακούστε μοιρολόγια,

Πώς κλαίνε και πώς θλίβονται οι Ταμπακονυφάδες,

με τις Αλωνιστιώτισσες και χύνουν μαύρα δάκρυα.

Τα τελευταία χρήματα της οικογένειας, 300 φλουριά, προσέφερε η σύζυγός του Αικατερίνη, που είναι περισσότερο γνωστή από τη δημοτική ποίηση ως «κυρά Κατερινιώ», μετά το θάνατό του και την αιχμαλωσία των θυγατέρων του από τον Ιμπραήμ, στον τότε πρόεδρο της κυβέρνησης Γ. Κουντουριώτη. Ο Γ. Κουντουριώτης είχε φτάσει μέχρι τη Βυτίνα διεξάγοντας πανελλήνιο έρανο για τις ανάγκες της επανάστασης. Αποκρινόμενη στο αίτημα του Κουντουριώτη είπε: «Προσέφερον οτι πολυτιμώτερον είχον δια την Ελευθερίαν της Πατρίδος μου, σύζυγον, αδελφόν και τας θυγατέρας μου. Δε μου μένει άλλο τι ειμή μόνον ο 14ετής υιός μου Γιαννάκης, τον οποίον σε παρακαλώ πάρε τον μαζί σου δια καλύτεραν ασφάλειαν και δια να συνεχίσει το έργον του αείμνηστου πατρός του. Και λάβε σε παρακαλώ και τούτο το πουγγί με 300 φλουριά, ως μικρήν βοήθειαν δια την σωτηρίαν της γλυκητάτης Πατρίδος μας, διότι ουδέν άλλο έχον να προσφέρω.» Συγκινημένος ο Γ. Κουντουριώτης κράτησε τα εκατό και της επέστρεψε τα υπόλοιπα.

Μετά την Επανάσταση ο Ιωάννης, γιος του Ν. Ταμπακόπουλου, υπέβαλε στην επί του Αγώνος Επιτροπή στοιχεία από το οικογενειακό του αρχείο για τη δράση του πατέρα του και για τα τεράστια ποσά που είχε διαθέσει για την Επανάσταση, και πριν από αυτή.

Σώζεται επιστολή της 11ης Μαρτίου 1821 από τον Σωτήρη Χαραλάμπη προς τον Ν. Ταμπακόπουλο με την οποία ζητείται από τον τελευταίο να καθησυχάσει τους Τούρκους των Καλαβρύτων και να κερδηθεί χρόνος, καθώς εντείνονταν οι υποψίες των Τούρκων για την επερχόμενη επανάσταση.[5]

Παρά τις μεγάλες οικονομικές συνεισφορές του στον Αγώνα ο ιστορικός Βασίλης Κρεμμυδάς τον αποκαλεί "τοκογλύφο" και αναφέρει ότι λίγο πριν την Επανάσταση είχε δανείσει σε διάφορους περί τα 2 εκατομμύρια γρόσια.[6]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Χρυσανθόπουλος, Φώτιος (1858). Απομνημονεύματα περί της ελληνικής επαναστάσεως / Υπό Φωτάκου πρώτου υπασπιστού του Θεοδώρου Κολοκοτρώνου. Αθήνησι: Τύποις και βιβλιοπολείω Π.Δ Σακελλάριου. σελ. 48. 
  2. Καραντζίνας, Κωνσταντίνος (1940). Η Βυτίνα και οι πεντήκοντα τρεις ήρωες και ηρωίδες. Αθήνα: Εκδοτική εταιρία Πυθεία. σελ. 116. 
  3. Φιλήμων, Ιωάννης (1859). Δοκίμιον ιστορικόν περί της Ελληνικής Επαναστάσεως / παρά Ιωάννου Φιλήμονος. Αθήναι: Τύποις Π. Σούτσα και Α. Κτενά. σελ. 9. Εκ δε του Φονιά έγραψεν ο Ταμπακόπουλος προς τους εν Βυτίνη συγγενείς αυτού. Εκείνοι δε έπεμψαν ευθύς τον Μάρκον Κολοκοτρώνην μετά ικανών οπλοφόρων 
  4. Στεφανόπουλος, Ιωάννης (1864). Απομνημονεύματά τινα της Επαναστάσεως του 1821 / Υπό Στεφάνου Ιω. Στεφανοπούλου. Εν Τριπόλει: Τύποις της Φωνής των Επαρχιών. σελ. 45-47. 
  5. Γιανναροπούλου Ιωάννα, Μια επιστολή του Σ. Χαραλάμπη εν όψει των επαναστατικών γεγονότων, Πελοποννησιακά, παράρτ. 11, 1986, σ. 49 κ.ε.
  6. Κρεμμυδάς Β., Εταιρεία Τοκογλυφίας Ν. Ταμπακόπουλος & ΣΙΑ 1816 - 1820, εκδ. Gutenberg, 2013.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]