Μίχαου Κλεόφας Ογκίνσκι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Μίχαου Κλεόφας Ογκίνσκι
Michał Kleafas Aginski. Міхал Клеафас Агінскі (F. Fabre, 1805).jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Michał Kleofas Ogiński (Πολωνικά)
Γέννηση25  Σεπτεμβρίου 1765[1][2][3][4][5]
Γκούζουφ (Πόβιατ Ζιράρντουφ)[6]
Θάνατος15  Οκτωβρίου 1833[1][2][3][4][5]
Φλωρεντία[7]
Τόπος ταφήςΦλωρεντία
Χώρα πολιτογράφησηςΠολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία
Ρωσική Αυτοκρατορία
Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΠολωνικά[8]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητασυνθέτης
διπλωμάτης[9]
πολιτικός[10]
Οικογένεια
ΣύζυγοςIzabela Lasocka
Maria de Néri
ΤέκναAmelia Załuska
Ireneusz Kleofas Ogiński
ΓονείςAndrzej Ignacy Ogiński και Paula Szembek
ΣυγγενείςGabriel Ogiński (ανιψιός)[11]
ΟικογένειαOgiński family
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαGrand Treasurer of the Grand Duchy of Lithuania
referendary of Lithuania
d:Q2586588
ΒραβεύσειςΤάγμα του Λευκού Αετού (Πολωνία)
Τάγμα του Αγίου Στανίσλαου
Υπογραφή
Album p0131b - Michał Ogiński.jpg
Θυρεός
Herb Ogińskich.PNG
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Μίχαου Κλεόφας Ογκίνσκι (πολωνικά: Michał Kleofas Ogiński) (25 Σεπτεμβρίου 1765 – 15 Οκτωβρίου 1833)[12] ήταν Πολωνός διπλωμάτης και πολιτικός, Μέγας Ταμίας της Λιθουανίας και γερουσιαστής του Τσάρου Αλέξανδρου Α΄.[13][14][15][16] Επίσης, ήταν συνθέτης της πρώιμης ρομαντικής μουσικής.[17][18][19]

Πρώιμη ζωή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ογκίνσκι γεννήθηκε στο Γκούζουφ της Μασοβίας (δυτικά της Βαρσοβίας) στο Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας.[12] Ο πατέρας του, Άντζεϊ, ήταν Πολωνός-Λιθουανός ευγενής από την οικογένεια Ογκίνσκι και κυβερνήτης του Τράκαϊ του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας. Ως εκ τούτου, ορισμένες πηγές αναφέρουν ότι ο Μίχαου Ογκίνσκι ήταν Λιθουανός.[20][21] Η μητέρα του, Παουλίνα Σέμπεκ (1740–1797), ήταν κόρη του Πολωνού άρχοντα, Μάρεκ Σέμπεκ, του οποίου οι πρόγονοι ήταν Αυστριακοί, και της Γιαντβίγκα Ρουντνίτσκα, η οποία ήταν λιθουανικής καταγωγής. Η πρώτη του εισαγωγή στη μουσική προέκυψε κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης σε συγγενείς του στο Σλόνιμ, όπου ο Μίχαου Καζίμιες Ογκίνσκι είχε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό θέατρο που φιλοξενούσε παραγωγές όπερας και μπαλέτου. Ο Κλεόφας έλαβε μόρφωση κυρίου του Διαφωτισμού. Σπούδασε μουσική με τον Όσιπ Κοζλόφσκι και πήρε μαθήματα βιολιού από τους Τζιοβάνι Μπατίστα Βιόττι και Πιερ Μπαγιό.[12]

Καριέρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο τάφος του Ογκίνσκι στη Βασιλική της Σάντα Κρότσε στη Φλωρεντία

Σε ηλικία μόλις 20 ετών, ο Ογκίνσκι επιλέχθηκε ως απεσταλμένος της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Υπηρέτησε ως σύμβουλος του Βασιλιά Στανίσουαφ Αύγουστου Πονιατόφσκι και τον υποστήριξε κατά τη διάρκεια του Μείζων Σέιμ του 1788–1792.[22]

Μείζων Σέιμ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1788 έλαβε το Τάγμα του Αγίου Στανίσλαου[23] και το 1789 το Τάγμα του Λευκού Αετού, το υψηλότερο τάγμα της Πολωνίας. Το 1790 στάλθηκε ως διπλωματικός αντιπρόσωπος στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου συναντήθηκε με τον Λόρδο Μάνσφιλντ, ο οποίος τον προειδοποίησε για τον κίνδυνο που έθεταν οι τριμερείς δυνάμεις που επρόκειτο να διαμελίσουν το Βασίλειο της Πολωνίας.[24] Μετά το 1790, στάλθηκε στη Χάγη ως διπλωματικός αντιπρόσωπος της Πολωνίας στην Ολλανδία και ήταν ο Πολωνός πράκτορας στην Κωνσταντινούπολη και το Παρίσι.[25][26][27] Το 1793, διορίστηκε στο αξίωμα του Αναπληρωτή Ταμία της Λιθουανίας.[26][22]

Εξέγερση του Κοστσιούσκο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του Κοστσιούσκο το 1794, ο Ογκίνσκι διοικούσε τη δική του μονάδα.[28] Μετά την καταστολή της εξέγερσης, μετανάστευσε στην Κωνσταντινούπολη και αργότερα στη Γαλλία, όπου αναζήτησε υποστήριξη για την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία.[22]

Ναπολεόντειοι πόλεμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εκείνη την εποχή είδε τη δημιουργία του Δουκάτου της Βαρσοβίας από τον Αυτοκράτορα ως σκαλοπάτι για την τελική πλήρη ανεξαρτησία της Κοινοπολιτείας. Αφιέρωσε τη μοναδική του όπερα, Zelis et Valcour, στον Ναπολέοντα.[29] Το 1810, ο Ογκίνσκι αποσύρθηκε από την πολιτική δραστηριότητα στην εξορία και, απογοητευμένος από τον Ναπολέοντα, επέστρεψε στο Βίλνιους.[26][30] Ο Άνταμ Γέζι Τσαρτορίσκι τον σύστησε στον Τσάρο Αλέξανδρο Α΄, ο οποίος έκανε τον Ογκίνσκι Ρώσο γερουσιαστή. Ο Ογκίνσκι προσπάθησε μάταια να πείσει τον Τσάρο να ανασυγκροτήσει την πρώην Κοινοπολιτεία. Απογοητευμένος, μετακόμισε στο εξωτερικό το 1815. Πέθανε στη Φλωρεντία το 1833.[22]

Έργα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ως συνθέτης, είναι περισσότερο γνωστός για την πολωνέζα Αντίο στην πατρίδα μου (Pożegnanie Ojczyzny), που γράφτηκε το 1794 στην περιοχή Ζαλέσιε (τότε μέρος της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, σήμερα στη Λευκορωσία), με την ευκαιρία της μετανάστευσής του μετά την καταστολή της Εξέγερσης του Κοστσιούσκο.[31][32][33] Αυτό το κομμάτι, με τις ανεπιφύλακτα μελαγχολικές μελωδίες και τα περάσματα που θυμίζουν φαντασία, μπορεί να θεωρηθεί ένα από τα πρώτα παραδείγματα ρομαντικής μουσικής.

Ο Ογκίνσκι θαύμαζε τη γαλλική και την ιταλική όπερα. Ήταν βιολιστής και έπαιζε κλαβίχορδο και μπαλαλάικα. Άρχισε να συνθέτει στρατιωτικά τραγούδια στη δεκαετία του 1790 που κέρδισαν δημοτικότητα μεταξύ των ανταρτών του 1794. Συνέθεσε περίπου 20 πολωνέζες, κομμάτια για πιάνο, μαζούρκες, εμβατήρια, ρομάντζα και βαλς.[12]

Μερικά από τα άλλα δημοφιλή έργα και συνθέσεις του περιλαμβάνουν:

  • Όπερα Zelis et Valcour, ou «Bonaparte au Caire» (1799). [12]
  • Πραγματεία «Γράμματα περί μουσικής» (1828).
  • «Mémoires sur la Pologne et les Polonais, depuis 1788 jusqu'à la fin de 1815» («Αναμνήσεις της Πολωνίας και των Πολωνών, από το 1788 έως τα τέλη του 1815»), που δημοσιεύτηκε στο Παρίσι.[34]
Μνημείο του Μίχαου Κλεόφας Ογκίνσκι στη Μαλατζέτσνα

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 3  Μαΐου 2014.
  2. 2,0 2,1 2,2 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. data.bnf.fr/ark:/12148/cb139617058. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. 3,0 3,1 3,2 RKDartists. 459816. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 4,2 (Αγγλικά) SNAC. w61017zz. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. 5,0 5,1 5,2 www.ipsb.nina.gov.pl/a/biografia/michal-kleofas-oginski-dyplomata-kompozytor-wiesz.
  6. Don Michael Randel: The Harvard Bibliographical Dictionary of Music Cambridge University Press. 1996. σελ. 649.
  7. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 31  Δεκεμβρίου 2014.
  8. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. data.bnf.fr/ark:/12148/cb139617058. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  9. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 25  Ιουνίου 2015.
  10. Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2019.
  11. «Огинский» (Ρωσικά)
  12. 12,0 12,1 12,2 12,3 12,4 Ράντελ 1996, σελ. 649.
  13. Λόγεκ 1983, σελ. 10.
  14. Καρπίνκι 1989, σελ. 131.
  15. Μπρετ-Τζέιμς 1966, σελ. 40.
  16. Marcinek & Χσανόφσκι 1996, σελ. 457.
  17. Κιέλιαν-Γκίλμπερτ 2004, σελ. 182.
  18. Σάμοσν 1995, σελ. 148.
  19. Βίντλε 2002, σελ. 116.
  20. Κονοπτσίνσκι 1919, σελ. 61.
  21. Κάτε 1985, σελ. 377.
  22. 22,0 22,1 22,2 22,3 Λέρσκι 1996, σελ. 400.
  23. Ντούνιν-Βιλτσίνσκι 2006, σελ. 195.
  24. Pana Ministra 1938, σελ. 146.
  25. Λέναρτ 2007, σελ. 1853.
  26. 26,0 26,1 26,2 Μαρτσίνεκ & Χσανόφσκι 1996, σελ. 457.
  27. Έρμαν 1983.
  28. J. Mikoś 1996, σελ. 190.
  29. Ζαουούσκι 1997.
  30. Ογκίνσκι 1829, σελ. 491.
  31. Σάμσον 1995, σελ. 148.
  32. Γ. Μίκος 1996, σελ. 190.
  33. Κλιμασέφσκι 1984, σελ. 159.
  34. Γκάρλινγκτον 1865, σελ. 177.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]