Μάικ Τάισον

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ο Μάικ Τάισον

[1]Ο Μάικ Τάισον (Iron Mike Tyson) είναι Αμερικανός πρώην πυγμάχος, που αποσύρθηκε οριστικά από το άθλημα το 2006. Γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης στις 30 Ιουνίου 1966. Ήταν ο αδιαμφισβήτητος πρωταθλητής βαρέων βαρών, κατακτώντας τους τίτλους WBC (1986-90, 1996-97), WBA (1987-90, 1996) και IBF (1987-90). Κέρδισε τον τίτλο WBC σε ηλικία μόλις 20 ετών, 4 μηνών και 22 ημερών, κερδίζοντας τον Τρέβορ Μπέρμπικ (Trevor Berbick) στο δεύτερο γύρο. Έχει ύψος 1.78 cm και μερικά από τα παρατσούκλια του είναι «Kid Dynamite»[2] και «Iron Mike»[3].

Μεγαλωμένος σε φτωχικές συνοικίες του Μπρούκλιν, όπου σε νεαρή ηλικία συμμετείχε σε συμμορίες[4], ο Τάισον τέθηκε υπό την κηδεμονία και καθοδήγηση του εκπαιδευτή Κας Νταμάτο (Cus D'Amato), ο οποίος είχε ήδη αναδείξει τους πρωταθλητές Φλόιντ Πάτερσον και Χοζέ Τόρες. Ξεκίνησε να αγωνίζεται ως επαγγελματίας το 1985 και γρήγορα αναρριχήθηκε στην κορυφή της πυγμαχίας. Επικρίθηκε συχνά για τη βίαιη συμπεριφορά του, τόσο εντός όσο και εκτός του ρινγκ, ωστόσο αναγνωρίζεται ως ένας από τους σπουδαιότερους πυγμάχους. Επεισοδιακός υπήρξε ο δεύτερος αγώνας του με τον Εβάντερ Χόλιφιλντ το 1996, κατά τον οποίο ο Τάισον δάγκωσε το αυτί του αντιπάλου του, με αποτέλεσμα να ανακληθεί η άδειά του για ένα χρόνο από την αθλητική ένωση της Νεβάδας και να του επιβληθεί πρόστιμο 3 εκατ. δολαρίων[5].

Ερασιτεχνική Καριέρα

Κέρδισε χρυσά μετάλλια το 1981 και το 1982 σε Τζούνιορ Ολυμπιακούς Αγώνες, νικώντας τον Joe Cortez το 1981 και τον Kelton Brown το 1982. Κατέχει το Junior Ολυμπιακό ρεκόρ για ταχύτερο νοκ-άουτ (8 δευτερόλεπτα).

Άνοδος στο καλλιτεχνικό στερέωμα

Έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του ως ένας 18χρονος στις 6 Μαρτίου του 1985 στην Νέα Υόρκη και νίκησε τον Hector Mercedes στον πρώτο γύρο με νοκ-άουτ . Τότε είχε αγωνιστεί σε 28 αναμετρήσεις και κέρδισε τους 26 από αυτούς. Ο πρώτος του τηλεοπτικός αγώνας ήταν το Φεβρουάριο του 1986 όπου κέρδισε ξανά με νοκ άουτ τον Jesse Ferguson στον πέμπτο γύρο. Μετά από κάποιους μήνες διεκδίκησε το τίτλο WBC Heavyweight και έγινε ο μικρότερος πρωταθλητής βαρέων βαρών.

Αδιαμφισβήτητος πρωταθλητής

Τον Αύγουστο του 1987 κατέκτησε το τίτλο IBF ενάντια στον Tony Tucker. Δύο μήνες αργότερα, κέρδισε τον χρυσό ολυμπιονίκη Tyrell Biggs. Τον Larry Holmes κατάφερε να κερδίσει στις αρχές του 1988, ο οποίος έχασε έπειτα από 75 επαγγελματικούς αγώνες με νοκ άουτ. Ο Mike Tyson κατάφερε να σημειώσει νοκ άουτ σε μόλις 91 δευτερόλεπτα και να πάρει την νίκη από τον Michael Spinks αλλά και τους τίτλους του περιοδικού ''The Ring''.

Οι κόντρες και οι αναστατώσεις

Το 1989 άρχισαν τα προβλήματα για αυτόν. Η σχέση του με την Robin Givens όδευε για το διαζύγιο, διαχωρίστηκε από τον διευθυντή Bill Cayton και απέλυσε τον εκπαιδευτή του Kevin Rooney. Μετά από όλα αυτά, αντιμετώπισε τους Frank Bruno και Carl Williams, τους οποίους τους κέρδισε με TKO και διατήρησε τους τίτλους The Ring, WBC, WBA και IBF Heavyweight.

Τον Φεβρουάριο του 1990, ο Mike Tyson έχασε τους τίτλους από τον Buster Douglas την στιγμή που δέχθηκε ένα βίαιο uppercut και ένα συνδυασμό χτυπημάτων. Αυτή η ήττα ήταν η πρώτη στην καριέρα του ‘’Baddest Man On The Planet’’, η οποία χαρακτηρίστηκε ως μια από τις πιο συγκλονιστικές ανατροπές στα σύγχρονα αθλήματα.

Μετά την πρώτη ήττα του

Ακολούθησαν δύο νίκες επί του Ολυμπιονίκη βαρέων βαρών το 1984, Henry Tillman και Alex Stewart. Στις 18 Μαρτίου του 1991, ο ίδιος αντιμετώπιζε τον Donovan ‘’Razor’’ Ruddock όπου και τον κέρδισε με απόφαση του διαιτητή στο έβδομο γύρο. Αυτή η απόφαση εξόργισε τους οπαδούς που ήταν παρόντες με αποτέλεσμα να συναντηθούν ξανά. Η δεύτερη συνάντηση τους έγινε στις 28 Ιουνίου. Εκεί ο Mike Tyson κέρδισε καθαρά εφόσον είχε ρίξει τον αντίπαλο του κάτω δύο φορές. Τέλη 1991 είχε προγραμματιστεί να κοντραριστεί με τον Evander Holyfield για το αδιαφιλονίκητο τίτλο στο Λας Βέγκας αλλά ένας τραυματισμός του στα πλευρά δεν του το επέτρεψε.    

Η επιστροφή του στην δράση

Ο πρώτος αγώνας μετά την φυλάκιση του ήταν επί του Peter McNeeley. Ο συγκεκριμένος αγώνας απέφερε περισσότερα από 96 εκατομμύρια δολάρια σε όλο το κόσμο συμπεριλαμβανομένων του ρεκόρ για PPV στην τηλεόραση. Ο Mike Tyson σε μόλις 89 δευτερόλεπτα πήρε την νίκη εύκολα από τον McNeeley. Εύκολα διεκδίκησε το τίτλο WBC βαρέων βαρών για δεύτερη φορά νικώντας τον Frank Bruno για δεύτερη φορά στην καριέρα του. Εκτός από αυτή την διεκδίκηση τίτλου, διεκδίκησε και το τίτλο WBA βαρέων βαρών παίρνοντας την νίκη από τα χέρια του Bruce Seldon στο Λας Βέγκας.

Η κόντρα Tyson-Holyfield

Ο Evander Holyfield ήταν ο άνθρωπος, ο οποίος έκανε την δεύτερη ήττα του Mike Tyson. Οι δύο τους συναντήθηκαν τον Νοέμβριο του 1996 στο Λας Βέγκας. Η νίκη του Holyfield ήρθε όταν ο διαιτητής της αναμέτρησης σταμάτησε τον αγώνα στο γύρο 11 και έτσι ο Holyfield κατέκτησε για τρίτη φορά το τίτλο βαρέων βαρών. Πολλές καταγγελίες έγιναν σχετικά με το αποτέλεσμα του αγώνα και έτσι προγραμματίστηκε και δεύτερος αγώνας μεταξύ τους.

Έτσι αγωνίστηκαν ξανά στις 28 Ιουνίου του 1997 όπου ο Mike Tyson έχασε ξανά. Η αναμέτρηση αυτή αγοράστηκε από 1.990.000 ανθρώπους και από τότε μέχρι και το 2007 αποτελεί ρεκόρ πωλήσεων για ένα pay per view. Oαγώνας είχε διακοπεί προσωρινά στο τέλος του τρίτου γύρου που ο Mike Tyson δάγκωσε τον αντίπαλο του και ο διαιτητής αναγκάστηκε να του αφαιρέσει δυο βαθμούς. Παρόλα αυτά, το ξαναέκανε και έχασε τον αγώνα. Το δάγκωμα του ήταν αρκετά σοβαρό εφόσον αφαίρεσε ένα κομμάτι από το δεξί αυτί του Holyfield. Μετά τον αγώνα, άρχισαν ταραχές στην αρένα και πολλοί από τους ανθρώπους έφυγαν τραυματισμένοι.

Δύο μέρες μετά την αναμέτρηση, ζήτησε συγνώμη για τις πράξεις του και ζήτησε να μην απαγορευτεί για μια ζωή. Τον Ιούλιο του 1997 η ‘αδεια πυγμαχίας του ακυρώθηκε από το κράτος της Νεβάδα. Επιπλέον πλήρωσε πρόστιμο τριών εκατομμυρίων δολαρίων και τα έξοδα της ακρόασης. Η ανάκληση δεν ήταν νόμιμη και η επιτροπή ψήφισε 4-1 για να αποκατασταθεί η άδεια πυγμαχίας του στις 18 Οκτωβρίου του 1998. Όλο αυτό το καιρό εκτός δράσης, έκανε μια σπέσιαλ εμφάνιση στην WrestleMania XIV και συγκεκριμένα στο main event όπου ο ShawnMichaels αντιμετώπιζε τον Stone Cold Steve Austin. Εκείνη την περίοδο ήταν ανεπίσημο μέλος της D-Generation Xκαι πληρώθηκε 3.000.000 δολάρια για να βρίσκεται στο συγκεκριμένο Pay Per View.

Τι έγινε αργότερα;

Το 1999 και συγκεκριμένα τον Ιανουάριο επέστρεψε στο ring και κέρδισε τον Francois Botha. Κατά την διάρκεια του αγώνα αυτού, ο ‘’Kid Dynamite’’ δέχθηκε μια προειδοποίησή από τον διαιτητή διότι προσπάθησε να σπάσει να χέρια του αντιπάλου του. Νομικά προβλήματα είχε ξανά εφόσον στις 5 Φεβρουαρίου του 1999 καταδικάστηκε σε ένα χρόνο φυλάκιση με πρόστιμο 5.000 δολάρια και τον διέταξαν να εκτελέσει 200 ώρες κοινωφελούς εργασία γιατί επιτέθηκε σε δύο αυτοκινητιστές μετά από τροχαίο ατύχημα. Μετά την υπηρέτηση του, αγωνίστηκε κόντρα στον Orlin Norris τον Οκτώβριο του 1999 όπου σημείωσε νοκ άουτ μετά το άκουσμα του κουδουνιού στο τέλος του πρώτου γύρου. Συμπερασματικά, ο αγώνα έληξε χωρίς νικητή εφόσον ο αντίπαλος του δεν μπορούσε να συνεχίσει τον αγώνα.

Η χρονιά 2000 άρχισε καλά για τον ‘’Iron Mike’’, παίρνοντας μια νίκη στην Σκωτία ακολουθούμενη από μια ήττα στην Αγγλία. Στον τρίτο του αγώνα για εκείνη την χρονιά θέτονταν αντιμέτωπος με τον Andrew Golota. Αρχικά κέρδισε τον Πολωνό επειδή δεν μπορούσε να συνεχίσει λόγω του σπασμένου σαγονιού του. Αλλά στην συνέχεια η απόφαση άλλαξε σε μη διαγωνιζόμενο αγώνα μετά το τεστ ουρών που βγήκε θετικό για χρήση μαριχουάνας. ΜεTKO έληξε ο μοναδικός αγώνας του το 2001 όπου επικράτησε του Brian Nielsen στην Κοπεγχάγη σημειώνονταςTKO στο έβδομο γύρο.

Ο Mike Tyson είχε την ευκαιρία και πάλι να αγωνιστεί για έναν τίτλο βαρέων βαρών κόντρα στον Lennox Lewis, ο οποίος είχε στα χέρια του τους τίτλους WBC, IBF και IBO. Λίγους μήνες πριν την αναμέτρηση αυτή, εκανε μια δήλωση που σίγουρα έκανε κάποιους να ανατριχιάσους με τα λόγια του, ‘’Θέλω την καρδιά σου, θέλω να φάω τα παιδιά σου’’. Τον Ιούνιο, ο Lennox Lewis ήταν αυτός που κυριάρχησε στον αγώνα όταν σημείωσε νοκ άουτ στον όγδοο γύρο. Ο ηττημένος σεβάστηκε την ήττα και έδωσε τα συγχαρητήρια μετά τον αγώνα.

Το τέλος της καριέρας του στο Boxing

Μετά την ήττα του κόντρα στον Lennox Lewis, επικράτησε επί του Clifford Eteinne σε μόλις 49 δευτερόλεπτα και αυτή ήταν η τελευταία νίκη της καριέρας του. Ξαναμπήκε στο ring και ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με έναν μαχητή του K-1 Bob Sapp, ο οποίος πήρε την νίκη λίγο νωρίτερα από τον Kimo Leopoldo πριν αυτή την αντιπαράθεση. Τον Ιούλιο του 2004, αγωνίστηκε με τον Βρετανό πυγμάχο Danny Williams. Επικράτησε στους δύο πρώτους δύο γύρους αλλά στο τρίτο ο Williams έδωσε κάποια καθαρά χτυπήματα και στο τέταρτο γύρο έχασε με νοκ άουτ. Μετά τον αγώνα αποκαλύφθηκε πως ο Mike Tyson προσπαθούσε να αγωνιστεί με ένα πόδι με το λόγο να είναι ο τραυματισμός του στο γόνατο του στο πρώτο γύρο. Έτσι, υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση τέσσερις μέρες έπειτα τον αγώνα. Μετά από ένα χρόνο μονομάχησε με τον Ιρλανδό Kevin McBride όπου και έχασε. Μετά την έκτη ήττα του δήλωσε πως θα εγκαταλείψει την πυγμαχία επειδή ένιωθε πως έχει χάσει το πάθος του για αυτό που κάνει τόσα χρόνια.

Το κληροδότημα

Στο νούμερο 14 της λίστας των καλύτερων πυγμάχων βαρέων βαρών κατατάχθηκε το 1998 από το περιοδικό ‘’TheRing’’, αν και πολλοί πίστευαν πως ήταν ο τελευταίος καλύτερος πρωταθλητής βαρέων βαρών. Επιπλέον ήταν στους 80 καλύτερους μαχητές των τελευταίων 80 ετών και αναλυτικότερα στο νούμερο 72 και στην λίστα με τους 100 μεγαλύτερους boxers όλων των εποχών κατετάγη 16ος. Τον Ιούνιο ου 2011 εντάχθηκε Στο Διεθνές Hall Of Fame Πυγμαχίας μαζί με τον θρυλικό Μεξικανό πρωταθλητή Julio Cesari, τον Kostya Tszyu και τον ηθοποιό-σεναριογράφο Sylvester Stallone.

Ο Mike Tyson
Ο Μάικ Τάισον στο WWE Hall Of Fame 2012

Μετά την επαγγελματική πυγμαχία

Τέλη 2006 συνελήφθη ξανά στο Scottsdale της Αριζόνα για υποψία κατοχής ναρκωτικών και το 2007 δήλωσε ένοχος για κατοχή κοκαΐνης. Το 2007 καταδικάστηκε σε 24 ώρες φυλάκισης, 360 ώρες κοινωφελούς υπηρεσίας και 3 χρόνια υπό επιτήρηση. Δύο χρόνια μετά πήρε κάποιους ρόλους σε ταινίες όπως το Hangover 3 και συνέχισε να εμφανίζεται στο WWE. Από την D-Generation X και συγκεκριμένα τον Triple H και τον Shawn Michaels εντάχθηκε στο WWE Hall Of Fame το 2012. Μετά από κάποιους μήνες ξεκίνησε το ‘’Mike Tyson Cares Foundation’’ όπου έδινε στα παιδιά μια ευκαιρία για να παλέψουν με την παροχή καινοτόμων κέντρων που παρέχουν όλες τις ανάγκες των παιδιών από διαλυμένες οικογένειες.

Το Φεβρουάριο του 2013 έκανε μια τρίμηνη περιοδεία, στην οποία μιλούσε για την επαγγελματική και προσωπική του ζωή. Λίγο αργότερα, συνεργάστηκε με τον Acquinity Interactive CEO, Garry Jonas για να φτιάξουν δικά του πυγμαχικά προϊόντα. Το Σεπτέμβριο του 2013 ήταν σε μια τηλεοπτική σειρά στο Fox Sports 1 με όνομα ‘’Being Mike Tyson’’ όπου έδειχνε την προσωπική ζωή του. Λίγο πριν τελειώσει η χρονιά κυκλοφόρησε το βιβλίο του ‘’Undisputed Truth’’, όπου ήταν στην λίστα των ‘’best sellers’’ του New York Times.    

Ταινίες και τηλεόραση

- Fallen Champ: The Untold Story of Mike Tyson (1993)

- Tyson (1995)

- Tyson (2008)

- Law & Order: Special Victims Unit (2013)

- Mike Tyson: Undisputed Truth (2013)

- Mike Tyson Mysteries (2013)

- The Hangover (2009)

- The Hangover: II (2011)

- Scary Movie 5 (2013)

Ρεκόρ Επαγγελματικής Πυγμαχίας:

Νίκη / Ήττα Αντίπαλος Ρεκόρ
Ήττα Kevin McBride 50-6-2
Ήττα Danny Williams 50-5-2
Νίκη Clifford Etienne 50-4-2
Ήττα Lennox Lewis 49-4-2
Νίκη Brian Nielsen 49-3-2
Κανένας Andrew Golota 48-3-2
Νίκη Lou Savarese 48-3-1
Νίκη Julius Francis 47-3-1
Κανένας Orlin Norris 46-3-1
Νίκη Francois Botha 46-3
Ήττα Evander Holyfield 45-3
Ήττα Evander Holyfield 45-2
Νίκη Bruce Seldon 45-1
Νίκη Frank Bruno 44-1
Νίκη Buster Mathis, Jr. 43-1
Νίκη Peter McNeeley 42-1
Νίκη Donovan Ruddock 41-1
Νίκη Donovan Ruddock 40-1
Νίκη Alex Stewart 39-1
Νίκη Henry Tillman 38-1
Ήττα Buster Douglas 37-1
Νίκη Carl Williams 37-0
Νίκη Frank Bruno 36-0
Νίκη Michael Spinks 35-0
Νίκη Tony Tubbs 34-0
Νίκη Larry Holmes 33-0
Νίκη Tyrell Biggs 32-0
Νίκη Tony Tucker 31-0
Νίκη Pinklon Thomas 30-0
Νίκη James Smith 29-0
Νίκη Trevor Berbick 28-0
Νίκη Alfonso Ratliff 27-0
Νίκη José Ribalta 26-0
Νίκη Marvis Frazier 25-0
Νίκη Lorenzo Boyd 24-0
Νίκη William Hosea 23-0
Νίκη Reggie Gross 22-0
Νίκη Mitch Green 21-0
Νίκη James Tillis 20-0
Νίκη Steve Zouski 19-0
Νίκη Jesse Ferguson 18-0
Νίκη Mike Jameson 17-0
Νίκη David Jaco 16-0
Νίκη Mark Young 15-0
Νίκη Sammy Scaff 14-0
Νίκη Conroy Nelson 13-0
Νίκη Eddie Richardson 12-0
Νίκη Sterling Benjamin 11-0
Νίκη Robert Colay 10-0
Νίκη Donnie Long 9-0
Νίκη Michael Johnson 8-0
Νίκη Lorenzo Canady 7-0
Νίκη Larry Sims 6-0
Νίκη John Alderson 5-0
Νίκη Ricardo Spain 4-0
Νίκη Don Halpin 3-0
Νίκη Trent Singleton 2-0
Νίκη Hector Mercedes 1-0


Τίτλοι και επιτεύγματα:

Τίτλοι

- Junior Olympic Games Heavyweight 

- National Golden Gloves Heavyweight

- WBA/IBF/WBC Undisputed Heavyweight

- WBC Heavyweight

- WBA Heavyweight

- IBF Heavyweight

Ρεκόρ

- Νεότερος πρωταθλητής βαρέων βαρών (20 χρονών και 4 μηνών)

- Πιο γρήγορο νοκ άουτ σε νεώτερους ολυμπιακούς αγώνες (8 δευτερόλεπτα)

Βραβεία

- Ring Magazine Fighter της χρονιάς - 1986 & 1988

- BBC Sports Personality της χρονιάς - 1989

- Ring magazine Prospect της χρονιάς- 1985

Επαγγελματική πάλη

- WWE Hall Of Fame (εντάχθηκε το 2012)

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Βιογραφία του Mike Tyson στο Rings Of Pain». http://www.ringsofpain.gr/2014/06/mike-tyson.html. 
  2. Berger, Phil (October 19, 1989). «A Body for Better Men to Beat On - New York Times». The New York Times. http://query.nytimes.com/gst/fullpage.html?res=950DE5DF153FF93AA25753C1A96F948260. Ανακτήθηκε στις 2008-10-06. 
  3. "Mike Tyson Goes Bollywood" - CBC News, 13 April 2007
  4. "Mike Tyson." Encyclopædia Britannica. 2010. Encyclopædia Britannica Online. 16 Mar. 2010 <http://www.britannica.com/EBchecked/topic/612020/Mike-Tyson
  5. Boddy, Kasia. Boxing: a cultural history, Reaktion Books, 2008, σ. 368
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Mike Tyson της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).