Μετάβαση στο περιεχόμενο

Λάρι Μπερντ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Λάρι Μπερντ
1985
Προσωπικά στοιχεία
Πλ. ΌνομαΛάρι Τζο Μπερντ
ΕθνικότηταΑμερικανική
Γέννηση7 Δεκεμβρίου 1956 (1956-12-07) (69 ετών)
Γουέστ Μπέιντεν, ΗΠΑ
Ύψος2,06 μ.
Νεανικοί σύλλογοι
1976 - 1979 0 Indiana State Sycamores men's basketball
Στοιχεία καριέρας
Ντραφτ1978 / Γύρος: 1ος / Επιλογή:6η
από τους Μπόστον Σέλτικς
ΘέσηΦόργουορντ
Καριέρα σε συλλόγους
Ως παίκτης:0
1979 - 1992 0 Μπόστον Σέλτικς
Ως προπονητής:0
1997 - 2000 0 Ιντιάνα Πέισερς
Εθνικές ομάδες
Ως παίκτης:0
1992 - 0 Εθνική ΗΠΑ
Μετάλλια
Ολυμπιακοί Αγώνες
Πρώτη θέση1992 ΒαρκελώνηΗ.Π.Α
Αμερικανικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης
Πρώτη θέση1992 ΠόρτλαντΗ.Π.Α
Commons page Πολυμέσα σχετικά με το πρόσωπο

Ο Λάρι Τζο Μπερντ (αγγλικά: Larry Joe Bird, γεννήθηκε 7 Δεκεμβρίου 1956) είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής, προπονητής και διοικητικό στέλεχος. Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους παίκτες στην ιστορία του αθλήματος[1][2][3] καθώς και ένας από τους ικανότερους σουτέρ όλων των εποχών. Χρυσός Ολυμπιονίκης, τρεις φορές πολυτιμότερος παίκτης της κανονικής περιόδου και τρεις φορές πρωταθλητής του NBA, ακολούθησε σύντομη αλλά επιτυχημένη καριέρα κοντά στο άθλημα μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση και είναι ο μόνος παίκτης στην ιστορία του NBA που έχει βραβευτεί ως πολυτιμότερος παίκτης, προπονητής της χρονιάς, και διοικητικός παράγοντας της χρονιάς.[4]

Επιλέχθηκε στο ντραφτ του ΝΒΑ στην έκτη θέση από τους Μπόστον Σέλτικς το 1978 και αγωνίστηκε ως σμολ φόργουορντ και πάουερ φόργουορντ για 13 σεζόν, ενώ συμμετείχε 12 φορές στο NBA All-Star Game. Αγωνίστηκε σε όλη την επαγγελματική του καριέρα για τους Σέλτικς. Ήταν μέλος της ομάδας Ντριμ Τιμ που κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992.[5] Επιλέχθηκε στους 50 καλύτερους της ιστορίας για την 50ή επέτειο του NBA το 1996[6] και εισήχθη στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame το 1998 ως παίκτης και το 2011 ως μέλος της Ντριμ Τιμ. Το 2021 συμπεριλήφθηκε στην επετειακή επιλογή των 75 καλύτερων του NBA με τη συμπλήρωση των 75 χρόνων ιστορίας του.[7][8]

Βιογραφία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρώτα χρόνια

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στο Ουέστ Μπέιντεν, στο Σπρινγκς της Ιντιάνα και μεγάλωσε στην πατρίδα του και τη γειτονική πόλη Φρεντς Λικ, αποκτώντας το παρατσούκλι The Hick from French Lick. Είχε τέσσερα αδέρφια και μία αδερφή. Τα οικονομικά προβλήματα απασχολούσαν την οικογένεια Μπερντ σε όλη την παιδική του ηλικία με τη μητέρα του, Τζόρτζια, και τον πατέρα του, Τζο, να εργάζονται σε διάφορες δουλειές για να τα βγάλουν πέρα.[9] Σε μία συνέντευξη, που έδωσε στο περιοδικό Sports Illustrated το 1988, ο ίδιος θυμήθηκε πώς η μητέρα του αντιμετώπισε προβλήματα όπως: «αν είχε χρέος στην τράπεζα και χρειαζόμασταν παπούτσια, θα έπαιρνε τα παπούτσια και μετά θα διαπραγματευόταν με την τράπεζα. Δεν θέλω να πω ότι δεν πλήρωσε τα χρέη της, αλλά τα παιδιά του ήταν πάντα πρώτα». Ο μικρός μερικές φορές έζησε με τον παππού και τη γιαγιά του λόγω οικογενειακών πιέσεων. «Το να είσαι φτωχός στην παιδική ηλικία είναι ένα κίνητρο σήμερα», είπε στο αμερικανικό περιοδικό.[10]

Οι δυσκολίες της οικογένειας Μπερντ αυξήθηκαν από τον αλκοολισμό και τις προσωπικές δυσκολίες του πατέρα. Το 1975 μετά την ολοκλήρωση του διαζυγίου των γονέων, ο πατέρας του, βετεράνος του πολέμου της Κορέας που έμεινε με ψυχολογικά προβλήματα μετά τον πόλεμο, αυτοκτόνησε με πυροβόλο όπλο, σε ηλικία 48 ετών. Ο Λάρι, 18 ετών τότε, δεν έχυσε ούτε δάκρυ.[11] Η ενασχόληση του Λάρι με το μπάσκετ ξεκίνησε ήδη στην αρχή του γυμνασίου και η μέρα του τελείωνε στην αυλή του αγροτικού σπιτιού του. Μέσα σε ένα καλοκαίρι πήρε ύψος 18 πόντων φτάνοντας τα 1,98 μέτρα. Αυτό τον κατεύθηνε προς τα μπάσκετ σε σχέση με το αμερικανικό ποδόσφαιρο με το οποίο ασχολήθηκε για δύο χρόνια χωρίς να του προσφέρει την αθλητική χαρά που προσδοκούσε.[12][13]

Παρά τις οικογενειακές δυσκολίες, στη δεύτερη χρονιά του στο γυμνάσιο του Σπρινγκς Βάλει, έγινε ένας από τους καλύτερους παίκτες. Το μπάσκετ ήταν ιδιαίτερα αγαπητό στην πόλη και συχνά οι φίλαθλοι που παρακολουθούσαν τους αγώνες έφταναν τους 1.600 - και ήταν όλοι εκεί για να δουν το Μπερντ. Έφυγε από το σχολείο όντας ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του.[14]

Κολέγιο

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τουλάχιστον 200 πανεπιστήμια εξέφρασαν ενδιαφέρον για να τον εντάξουν.[9] Τελικά, τα τρία χρόνια που ήταν στο πανεπιστήμιο επρόκειτο να περάσουν στο διάσημο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα, το οποίο εκείνη την εποχή είχε το καλύτερο πρόγραμμα μπάσκετ στη χώρα με την εποπτεία του Μπόμπι Νάιτ, αλλά το μέγεθος του ιδρύματος (με πανεπιστημιούπολη με περισσότερους από 33.000 σπουδαστές) αναστάτωσαν το Μπερντ που επέστρεψε στη γενέτειρά του που είχε πληθυσμό περί τους 2.000 κατοίκους. Εκεί, εργάστηκε περιστασιακά σε διάφορα επαγγέλματα και τελικά εντάχθηκε στο μικρότερου μεγέθους κρατικό Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα, το οποίο βρισκόταν στο Τερ Οτ, μια πόλη 60.000 κοντά στο Φρεντς Λικ.[13][11] Ήταν άγνωστο πριν αποφασίσει ο Μπερντ να μεταφερθεί εκεί μη έχοντας κερδίσει ποτέ τουρνουά NCAA στην ιστορία τους. Ήταν περίπου η «τρίτη ή τέταρτη» καλύτερη ομάδα στη δική της περιφέρεια. Τους οδηγησε σε ρεκόρ 33–0 καθ' οδόν για τον πρώτο τους αγώνα εθνικού πρωταθλήματος NCAA.[15] Η καριέρα του εκεί ήταν θεαματική: στην πρώτη του χρονιά είχε μέσο όρο 32,8 πόντους και 13 ριμπάουντ και έφτασε στον τελικό του NCAA εναντίον του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, όπου την ίδια εποχή ένας νεαρός με το όνομα Μάτζικ Τζόνσον ήταν ο πρωταγωνιστής που επικράτησε τελικά της αναμέτρησης με 75–64. Ο αγώνας πέτυχε την υψηλότερη τηλεθέαση που είχε ποτέ αγώνας κολεγιακού μπάσκετ.[16][17][18] Ο Μπερντ υστέρησε στην αναμέτρηση με 19 πόντους, με ποσοστό ευστοχίας μόλις 33 %, ενώ και είχε έξι λάθη,[19] κέρδισε όμως συνολικά πολλά βραβεία σε ατομικό επίπεδο, όπως το περίφημο «Βραβείο Νέϊσμιθ»,[20] εξελέγη Παίκτης της Χρονιάς από το αθλητικό περιοδικό Sporting News, ήταν δύο φορές μέλος της καλύτερης ομάδας των πανεπιστημίων, και είχε μέσο όρο 30,3 πόντους (πέμπτος καλύτερος στην ιστορία του NCAA και τέταρτος από τους παίκτες με τριετή θητεία με σύνολο 2.850 πόντων[21]), 13,3 ριμπάουντ και 4,3 ασίστ.[9][18]

NBA

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Επιλέχθηκε από τους Μπόστον Σέλτικς στο ντραφτ του ΝΒΑ το 1978 στην έκτη θέση, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι η σύντομη θητεία του στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα τον έκανε κατάλληλο ένα χρόνο πριν τελειώσει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο, προλαμβάνοντας έτσι τις υπόλοιπες ομάδες. Σε αντάλλαγμα ο Ρεντ Άουερμπαχ έπρεπε να περιμένει ένα χρόνο για τον παίκτη, καθώς οι προσπάθειές του να τον πείσει να εγκαταλείψει αμέσως το πανεπιστήμιο ήταν ανεπιτυχείς. Ο Μπερντ υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο για 650.000 δολάρια το χρόνο, ρεκόρ για έναν πρωτάρη. Λίγο αργότερα, οι κανόνες θα άλλαζαν, ώστε οι ομάδες να μην μπορούν να επιλέξουν παίκτες που δεν ήταν έτοιμοι να κάνουν το βήμα στο επαγγελματικό πρωτάθλημα. Ο Μπερντ προσωποποίησε τη συνέπεια και την αριστεία σε όλους τους τομείς του παιχνιδιού - ως σκόρερ, ως πασέρ, ως ριμπάουντερ, ως αμυντικός (ειδικά στο να προβλέπει την εξέλιξη των φάσεων), ως ομαδικός παίκτης και, ίσως πάνω από όλα, ως εκτελεστής της τελευταίας στιγμής σε καταστάσεις υψηλής πίεσης και σημαντικών αγώνων. Ήταν ένας από τους πρώτους παίκτες στο πρωτάθλημα που εκμεταλλεύτηκε τη γραμμή τριών πόντων που είχε υιοθετηθεί πρόσφατα. Δεν εντυπωσίαζε με τον τρόπο παιχνιδιού του και οι καλύτερες στιγμές της καριέρας του διακρίνονταν για την ουσία και όχι για το θέαμα.[14][22][23] Δεν διέθετε καλό άλμα ούτε ήταν ιδιαίτερα γρήγορος, όμως αυτά τα αντιστάθμισε με το υψηλό επίπεδο νοημοσύνης στον τρόπο παιχνιδιού του.[24]

Έκανε το ντεμπούτο του στις 12 Οκτωβρίου 1979 στη νίκη με 114–106 επί των Χιούστον Ρόκετς.[25] Αγωνιζόμενος ως πάουερ φόργουορντ, ο αντίκτυπός του στους Σέλτικς ήταν άμεσος: η ομάδα, η οποία προήλθε από αρνητικό ρεκόρ 29 νίκες και 53 ήττες τη σεζόν 1978–79 έχοντας μία δεκαετία με συνεχή πτώση, την επόμενη χρονιά σημείωσε 61 νίκες και 21 ήττες, τερματίζοντας ως η ομάδα με καλύτερο ρεκόρ στην Ανατολική Περιφέρεια.[11] Ο αντίπαλός του στο κολέγιο Μάτζικ Τζόνσον, έγινε επαγγελματίας την ίδια χρονιά με τους Λος Άντζελες Λέικερς, έχοντας μεγάλη μονομαχία για το βραβείο του πρωτάρη (ρούκι) της χρονιάς, το οποίο τελικά θα έπαιρνε ο Μπερντ.[26] Επιλέχθηκε επίσης για το All-Star Game της σεζόν (κάτι που θα επαναλαμβανόταν στα 12 χρόνια του ως επαγγελματίας). Ήταν πρώτος στους Σέλτικς στο σκοράρισμα (21,3 πόντοι ανά αγώνα), στα ριμπάουντ (10,4), στα κλεψίματα (143) και στα αγωνιστικά λεπτά (2.955), όντας δεύτερος σε ασίστ (4,5) και σουτ τριών πόντων (58). Αν και η ομάδα του ηττήθηκε στους τελικούς της Ανατολικής Περιφέρειας από τους Φιλαδέλφεια 76ερς, επιβεβαιώθηκε ότι η ομάδα της Βοστώνης ήταν έτοιμη για μελλοντικές ημέρες δόξας.[27]

Την επόμενη χρονιά οι Σέλτικς απέκτησαν τον σέντερ Ρόμπερτ Πάρις και την τρίτη επιλογή στο ντραφτ του 1980, σε συναλλαγή με τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς, οι οποίοι σε αντάλλαγμα έλαβαν την πρώτη και 13η επιλογή στο ντραφτ. Καθώς οι Ουόριορς επέλεξαν τον Τζο Μπάρι Κάρολ και οι Γιούτα Τζαζ επέλεξαν τον Ντάρελ Γκρίφιθ στη δεύτερη θέση, οι Σέλτικς επέλεξαν τον πάουερ φόργουορντ του Πανεπιστημίου της Μινεσότα, Κέβιν ΜακΧέιλ.[28] Με το Μπερντ να αγωνίζεται πλέον ως σμολ φόργουορντ, οι προσθήκες των Πάρις και ΜακΧέιλ επέτρεψαν στη Βοστόνη να έχει την καλύτερη τριάδα ψηλών στο πρωτάθλημα.[29]

Σε φωτογραφία του 1983

Με το προσωνύμιο «ο μεγάλος λευκός»,[24] στη δεύτερη σεζόν του ο Μπερντ είχε μέσο όρο 21,2 πόντους, 10,9 και 5,5 ασίστ και οδήγησε την ομάδα του ξανά στα πλέι οφ, όπου θα συναντούσε ξανά την ομάδα της Φιλαδέλφεια στους τελικούς της Περιφέρειας. Αφού ανέτρεψαν το 3–1 εναντίον τους, οι Σέλτικς έφτασαν στους τελικούς του πρωταθλήματος, όπου νίκησαν τους Χιούστον Ρόκετς, αποτελώντας τον πρώτο τίτλο από τους τρεις που θα έπαιρνε ο Μπερντ στην καριέρα του. Είχε μέσο όρο 15,3 πόντους ισάριθμα ριμπάουντ και 7 ασίστ ανά αγώνα στους έξι που κρίθηκαν οι τελικοί.[27] Ήδη με τη δεύτερη χρονιά άρχισε να λογίζεται στους κορυφαίους παίκτες του πρωταθλήματος και ήταν δεύτερος στην ψηφοφορία για τον πολυτιμότερο παίκτη της κανονικής περιόδου, κάτι που θα επαναλαμβανόταν και τις επόμενες δύο χρονιές.[30][31] Η άφιξη των Μπερντ και Τζόνσον αναζωογόνησε το NBA, ένα πρωτάθλημα σε μικρές ώρες λόγω της χαμηλής τηλεθέασης. Η αγωνιστική αντιπαράθεση των δύο, που ξεκίνησε από τα πανεπιστήμια τους, συνεχίστηκε στον επαγγελματικό τομέα, ανεβάζοντας τις ομάδες τους στην κορυφή. Έτσι, ενώ ο Μπερντ κέρδισε τον τίτλο το 1981, ο Τζόνσον έκανε το ίδιο το 1980 και το 1982. Σε όλη την αντίστοιχη επαγγελματική τους σταδιοδρομία, συνέπεσαν σε τρεις ακόμη τελικούς. Με την προσωπικότητά τους σφράγισαν μια δεκαετία που αναζητούσε την ανάκαμψη από τη φθορά της προηγούμενης. Οι αναμέτρησεις των ομάδων τους ήταν συνεχώς στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος καθώς είχαν καθιερωθεί ως οι δύο ισχυρότερες στο πρωτάθλημα, με τους δύο παίκτες να διατηρούν άριστη εξωγηπεδική σχέση.[16][32][33][34] Το 1982 ο Μπερντ ήταν ο πολυτιμότερος παίκτης του NBA All-Star Game έχοντας 19 πόντους, 12 ριμπάουντ στη νίκη της Ανατολής με 120–118.[35] Στις 30 Μαρτίου 1983 σημείωσε 53 πόντους σε αγώνα με αντίπαλο τους Ιντιάνα Πέισερς (νίκη των Σέλτικς με 142–116), επίδοση ρεκόρ στην κανονική περίοδο στην ιστορία της ομάδας.[36][37]

Ο Μπερντ επρόκειτο να είναι ελεύθερος παίκτης μετά τη σεζόν 1983–84. Το 1983, στο πλαίσιο μιας συλλογικής συμφωνίας εργασίας, το NBA αρχικά εφάρμοσε ένα «σκληρό» όριο μισθών το οποίο δεν θα ίσχυε μέχρι τη σεζόν 1984–85. Το NBA γρήγορα το τροποποίησε σε «μαλακό όριο», που σημαίνει ότι το όριο μπορούσε να ξεπεραστεί προκειμένου μια ομάδα να υπογράψει ξανά τους δικούς της ελεύθερους παίκτες. Αυτό έγινε λανθασμένα γνωστό ως ο «Κανόνας του Λάρι Μπερντ». Οι Σέλτικς δεν επικαλέστηκαν στην πραγματικότητα την εξαίρεση για να υπογράψουν ξανά συγκεκριμένα τον Μπερντ, καθώς το όριο δεν ίσχυε. Ο Μπερντ υπέγραψε την επταετή επέκταση του συμβολαίου του το 1983, πριν τεθεί σε ισχύ το όριο και οι Σέλτικς είχαν στην πραγματικότητα ξεπεράσει το όριο στους συνολικούς μισθούς των παικτών (συμπεριλαμβανομένης της επέκτασης του Μπερντ) τη στιγμή που εφαρμόστηκε το όριο.[38] Το 1984 οι Σέλτικς νίκησαν τους Λέικερς στον έβδομο και τελευταίο αγώνα των τελικών με 111–102. Ο Μπερντ είχε μέσο όρο 27,4 πόντους και 14 ριμπάουντ κατά τη διάρκεια της σειράς, κερδίζοντας το βραβείο του πολυτιμότερου παίκτη (MVP) των τελικών. Στο πέμπτο παιχνίδι είχε 29 πόντους και 21 ριμπάουντ. Αξιομνημόνευτο είναι το καλάθι του με μακρινό σουτ στο τέταρτο παιχνίδι των τελικών με το σφύριγμα της λήξης, σε μία από τις συγκλονιστικότερες αναμετρήσεις σε τελικούς του πρωταθλήματος.[39][40] Αναδείχθηκε επίσης πολυτιμότερος παίκτης της κανονικής περιόδου με μέσο όρο 24,2 πόντους, 10,1 ριμπάουντ και 6,6 ασίστ ανά παιχνίδι.[41] Στις 12 Μαρτίου 1985 σημείωσε ρεκόρ καριέρας με 60 πόντους στη Νέα Ορλεάνη με αντίπαλο τους Ατλάντα Χοκς στη νίκη με 115–126 έχοντας 22 στα 36 σουτ εντός πεδιάς, 15 στις 15 ελεύθερες βολές και ακόμα 7 ριμπάουντ.[42][43] Τη χρονιά εκείνη οι Σέλτικς σημείωσαν τις περισσότερες νίκες στο πρωτάθλημα με 63, οι τελικοί μεταξύ των δύο ομάδων επαναλήφθηκαν, αλλά αυτή τη φορά ήταν οι Λέικερς που πήραν τη νίκη σε έξι αγώνες, όμως ο Μπερντ αναδείχθηκε και πάλι MVP της χρονιάς έχοντας 28,7 πόντους, 10,5 ριμπάουντ και 6,6 ασίστ ανά αγώνα.[27][44][45] Ήταν δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος.[11] Την επόμενη χρονιά οι Σέλτικς θα ολοκλήρωναν και πάλι μια εξαιρετική σεζόν, με τη βοήθεια του έμπειρου σέντερ Μπιλ Ουόλτον. Η ομάδα επέστρεψε στους τελικούς του 1986, αν και αυτή τη φορά δεν αντιμετώπισαν τους Λέικερς, ηττημένους στον τελικό της Δυτικής Περιφέρειας από τους Χιούστον Ρόκετς. Οι Σέλτικς του 1986, που ολοκλήρωσαν την κανονική περίοδο με ρεκόρ 67 νικών και μόνο 15 ήττες, συχνά θεωρείται ως μια από τις καλύτερες στην ιστορία του ΝΒΑ.[46][47][48] Σημείωσαν 38 συνεχόμενες νίκες στην έδρα τους, επίδοση τότε ρεκόρ στην ιστορία του ΝΒΑ, ενώ η επίδοση των 40 νικών - μίας ήττας εντός έδρας παραμένει ακατάρριπτο ρεκόρ.[49][50] Σημείωσαν ρεκόρ στην αξιολόγηση κατά Elo, που ξεπεράστηκε μια δεκαετία αργότερα από τους Σικάγο Μπουλς.[51] Ο Μπερντ κέρδισε επίσης το τρίτο συνεχόμενο βραβείο MVP της κανονικής περιόδου, έχοντας μέσους όρους 25,8 πόντους, 9,8 ριμπάουντ, 6,8 ασίστ ανά αγώνα,[46] κάτι που είχαν πετύχει μόνο οι κορυφαίοι του παρελθόντος Μπιλ Ράσελ και Ουίλτ Τσάμπερλεϊν, και έκτοτε δεν επαναλήφθηκε.[52] Ήταν επίσης πρώτος στα τρίποντα, τόσο αριθμητικά, όσο και σε ποσοστό ευστοχίας.[30] Οι ψηλοί της Βοστόνης επικρατήσαν των διδύμων πύργων του Χιούστον Χακίμ Ολάζουον και Ραλφ Σάμσον σε έξι αγώνες. Ο Μπερντ στον έκτο αγώνα σημείωσε τριπλ νταμπλ (29 πόντους, 11 ριμπάουντ και 12 ασίστ) και επιλέχθηκε ξανά MVP των τελικών, έχοντας σημειώσει μέσο όρο σχεδόν τριπλ νταμπλ στη σειρά: 24,0 πόντους, 9,7 ριμπάουντ και 9,4 ασίστ.[53] Ήταν ο πρώτος από τους τρεις μόνο παίκτες στην ιστορία του πρωταθλήματος που κατέκτησε τον τίτλο και τα βραβεία του πολυτιμότερου παίκτη της κανονικής περιόδου και των τελικών την ίδια χρονιά περισσότερες από μία φορές (ακολούθησαν οι Μάικλ Τζόρνταν και ΛεΜπρόν Τζέιμς).[54] Ήταν επίσης ο αθλητής της χρονιάς του Associated Press.[55] Σε αυτά τα τρία χρόνια είχε μέσο όρο στα πλέι οφ 26,5 πόντους, 9,9 ριμπάουντ και 6,5 ασίστ ανά αγώνα.[56] Το 1986 ήταν ο πρώτος νικητής του διαγωνισμού των τριποντων στο All-Star Game.[57]

Σε προσπάθειά του το 1986

Το 1987 οι Σέλτικς θα έκαναν την τελευταία τους εμφάνιση στους τελικούς της εποχής εκείνης, νικώντας τις προηγούμενες σειρές όχι χωρίς δυσκολίες απέναντι τους Μιλγουόκι Μπακς και Ντιτρόιτ Πίστονς, αλλά φτάνοντας στους τελικούς. Πληγωμένοι από τραυματισμούς, έχασαν από τους Λέικερς με 4–2, οι οποίοι είχαν κυριαρχήσει στην κανονική περίοδο με 65 νίκες.[58][59] Ο Μπερντ είχε μέσο όρο 28,1 πόντους, 9,2 ριμπάουντ και 7,6 ασίστ και ήταν τρίτος στην ψηφοφορία του πολυτιμότερου παίκτη της κανονικής περιόδου.[27][31] Το επόμενο έτος οι Σέλτικς έχασαν από τους Ντιτρόιτ Πίστονς στους τελικούς της Ανατολικής Περιφέρειας. Το 1988 ο Μπερντ είχε την καλύτερη σεζόν του στατιστικά, έχοντας κατά μέσο όρο 29,9 πόντους, 9,3 ριμπάουντ και 6,7 ασίστ ανά παιχνίδι, ήταν δεύτερος στην ψηφοφορία για τον πολυτιμότερο παίκτη του πρωταθλήματος για τέταρτη φορά αλλά για πρώτη φορά σε τέσσερα χρόνια οι Σέλτικς δεν κατάφεραν να φτάσουν στους τελικούς, χάνοντας σε έξι αγώνες από τους πολύ έμπειρους Πίστονς στους τελικούς της Ανατολικής Περιφέρειας.[27][60] Ο Μπερντ ξεκίνησε τη σεζόν 1988–89, αλλά την τελείωσε πολύ γρήγορα αφού έπαιξε μόνο έξι παιχνίδια. Ένας σοβαρός τραυματισμός στη φτέρνα τον έκανε να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση, χάνοντας το υπόλοιπο της σεζόν. Όμως, οι εμφανίσεις της ομάδας δεν ήταν καλές στα πλέι οφ γνωρίζοντας τέσσερις ήττες.[61] Επέστρεψε την επόμενη χρονιά, αλλά με προβλήματα στην πλάτη, και με μια ομάδα των Σέλτικς ολοένα και πιο γερασμένη. Παρ' όλα αυτά, διατήρησε την ικανότητά του ως παίκτης πρώτης γραμμής. Τη σεζόν 1989–90 σημείωσε το τρίτο μεγαλύτερο σερί ελεύθερων βολών στην ιστορία του NBA, ευστοχώντας σε 71 συνεχόμενες προσπάθειες.[14] Τα τελευταία τρία χρόνια του ως επαγγελματίας, είχε κατά μέσο όρο 20 πόντους έχοντας γνωρίσει επιθετική κάμψη, 9 ριμπάουντ και 7 ασίστ ανά παιχνίδι, ευστοχώντας περισσότερο από 45 % εντός πεδιάς και οδηγούσε την ομάδα του κάθε χρονιά στα πλέι οφ.[27][62] Η τελευταία σπουδαία εμφάνισή του ήταν τη σεζόν 1990–91 στα πλέι οφ με αντίπαλο τους Ιντιάνα Πέισερς στη νίκη με 124–121 στον τελευταίο αγώνα της σειράς που έδωσε και την πρόκριση, όπου σημείωσε 32 πόντους.[24]

Λόγω των χρόνιων προβλημάτων στην πλάτη του, αποχώρησε ως παίκτης το 1992, ανακονώνοντάς το στις 18 Αυγούστου.[63] Έκλεισε την επαγγελματική του σταδιοδρομία με μέσο όρο 24,3 πόντους, 10 ριμπάουντ και 6,3 ασίστ.[27] Ήταν τρεις φορές νικητής του διαγωνισμού τρίποντων σε All-Star Game (1986–88).[57] Επίσης, ήταν ο πρώτος παίκτης που είχε ποσοστό ευστοχίας 50 % εντός πεδιάς, 40 % από τη γραμμή των τριών πόντων και 90 % στις ελεύθερες βολές την ίδια σεζόν το 1987. Το επανέλαβε και το 1988.[9] Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, πέτυχε 69 τριπλ νταμπλ (59 στην κανονική περίοδο και 10 στα πλέι οφ), που τον κατέτασσαν τέταρτο στην μέχρι τότε ιστορία, πίσω από τους Όσκαρ Ρόμπερτσον, Μάτζικ Τζόνσον και Ουίλτ Τσάμπερλεϊν τη στιγμή της αποχώρησής του. Ο τελευταίος, ιδιαίτερα επικριτικός για τη νεότερη γενιά μεγάλων παικτών, είχε πει σε συνέντευξή του για το Μπερντ: «Είναι πολύ ταλαντούχος. Νομίζω ότι αποτελεί την επιτομή του τι πρέπει να κάνει ένας επιθετικός, ειδικά στο παιχνίδι που έπαιζε επειδή ήταν τεχνικά σωστός. Ήταν ένας σωστός τύπος μπασκετμπολίστα, και οι περισσότεροι παίκτες σήμερα δεν παίζουν σωστά το παιχνίδι, και το έκανε».[64] Στους αγωνιστικούς χώρους ο Μπερντ έμεινε στη μνήμη των αντιπάλων του, όχι μόνο για τα επιτεύγματά του, αλλά και ως ετοιμόλογος, προκλητικός μιλώντας σε αυτούς και είρωνας, χωρίς να περνά τα αποδεκτά όρια.[37][65] Το 1999 ψηφίστηκε στους 10 καλύτερους παίκτες του 20ού αιώνα από το Associated Press.[66]

Διεθνής καριέρα

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μπερντ ήταν μέλος της Εθνικής ομάδας των Ηνωμένων Πολιτειών που συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το 1992, γνωστής ως Ντριμ Τιμ, καθώς είχε μεταξύ των παικτών της, εκτός από τον ίδιο τον Μπερντ, θρύλους στην ιστορία του ΝΒΑ όπως οι Μάικλ Τζόρνταν, Μάτζικ Τζόνσον, Τσαρλς Μπάρκλεϊ, και Καρλ Μαλόουν. Ήταν η πρώτη φορά που οι Ηνωμένες Πολιτείες έστειλαν ομάδα αποτελούμενη από επαγγελματίες παίκτες κατακτώντας εύκολα το χρυσό μετάλλιο.[5] Ο Μπερντ ήταν συν-αρχηγός μαζί με το Τζόνσον[67][68] και θεωρούνταν μέλος της βασικής πεντάδας μαζί με τους Τζόνσον, Τζόρνταν, Μαλόουν και Γιούιν (αν και ξεκίνησε μόνο στα τρία), όμως τα προβλήματα τραυματισμού περιόρισαν τη συμμετοχή του έχοντας μέσο όρο 8,4 πόντους ανά αγώνα και 3,8 ριμπάουντ. Μόνο στο παιχνίδι με τη Γερμανία ξεπέρασε σε συμμετοχή το ήμισυ του παιχνιδιού σημειώνοντας 19 πόντους και ήταν πρώτος σκόρερ της ομάδας.[69][70][71] Πρωτύτερα με την ομάδα είχε κατακτήσει και το Αμερικανικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης συμμετέχοντας σε δύο μόνο αγώνες και σημειώνοντας συνολικά 19 πόντους.[72]

Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά το τέλος της καριέρας του, οι Σέλτικς προσέλαβαν τον Μπερντ ως βοηθό ειδικής ομάδας στα γραφεία του συλλόγου, μια θέση που κατείχε το διάστημα 1992–97.[73] Εκείνη τη χρονιά, παρόλο που δεν είχε προηγούμενη εμπειρία, δέχθηκε τη δουλειά προπονητή στους Ιντιάνα Πέισερς. Στις τρεις σεζόν του ως προπονητής, η ομάδα του πέτυχε 147 νίκες και 67 ήττες. Στην πρώτη του σεζόν κέρδισε το βραβείο του προπονητή της χρονιάς στο ΝΒΑ καθώς οδήγησε τους Πέισερς σε ρεκόρ 58–24, το καλύτερο της ομάδας στην μέχρι τότε ιστορία της με αντίπαλο τους μετέπειτα πρωταθλητές Σικάγο Μπουλς σε επτά αγώνες στους τελικούς της Ανατολικής Περιφέρειας. Η ομάδα του έφτασε χωρίς επιτυχία στους τελικούς το 2000, μετά τους οποίους ο Μπερντ παραιτήθηκε από τη θέση του προπονητή.[74][75]

Ωστόσο, το 2003 προσλήφθηκε ξανά από την ομάδα της Ιντιανάπολις, στην προκειμένη περίπτωση για να υπηρετήσει ως αθλητικός διευθυντής (πρόεδρος των επιχειρήσεων), θέση που κράτησε μέχρι το 2017. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τη σεζόν 2011–12 ο Μπερντ αναδείχθηκε Στέλεχος της Χρονιάς στο ΝΒΑ. Το 2022 ολοκλήρωσε τη συνεργασία του με την ομάδα.[4][75]

Στατιστική

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μέσοι όροι ανά σεζόν (κανονική περίοδος)

NBA
Σεζόν Αγώνες Πόντοι Ασίστ Ριμπάουντ Κλεψίματα Κοψίματα Δίποντα %
1979–80 82 21,3 4,5 10,4 1,7 0,6 47,4
1980–81 82 21,2 5,5 10,4 2,0 0,8 47,8
1981–82 77 22,9 5,8 10,9 1,9 0,9 50,3
1982–83 79 23,6 5,8 11,0 1,9 0,9 50,4
1983–84 79 24,2 6,6 10,1 1,8 0,9 49,2
1984–85 80 28,7 6,6 10,5 1,6 1,2 52,2
1985–86 82 25,8 6,8 9,8 2,0 0,6 49,6
1986–87 74 28,1 7,6 9,2 1,8 0,9 52,5
1987–88 76 29,9 6,1 9,3 1,6 0,8 52,7
1988–89 6 19,3 4,8 6,2 1,0 0,8 47,1
1989–90 75 24,3 7,5 9,5 1,4 0,8 47,3
1990–91 60 19,4 7,2 8,5 1,8 1,0 45,4
1991–92 45 20,2 6,8 9,6 0,9 0,7 46,6
Σύνολα καριέρας 897 24,3 6,3 10,0 1,7 0,8 49,6

Πηγή: Basketball reference

Τίτλοι και διακρίσεις

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ως παίκτης

  • Χρυσό Μετάλλιο Ολυμπιακών Αγώνων: 1992
  • Χρυσό Μετάλλιο στο Αμερικανικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης: 1992
  • 3 × πρωταθλήματα NBA : 1981, 1984, 1986
  • 3 × ΝΒΑ πολυτιμότερος παίκτης: 1984 – 1986
  • 2 × MVP τελικών NBA: 1984, 1986
  • 12 × NBA All-Star: 1980 – 1988, 1990 – 1992
  • MVP του NBA All-Star Game: 1982
  • 9 × Πρώτη ομάδα All-NBA: 1980 – 1988
  • All-NBA δεύτερη ομάδα: 1990
  • 3 × NBA δεύτερη αμυντική ομάδα: 1982 – 1984
  • ΝΒΑ Rookie της χρονιάς: 1980
  • NBA All-Rookie ομάδα: 1980
  • 3 × νικητής διαγωνισμού τρίποντων: 1986 – 1988
  • Αθλητής της Χρονιάς AP: 1986
  • 2 × Naismith Memorial Basketball Hall of Fame: 1998, 2011
  • NBA Lifetime Achievement Award: 2019
  • Επετειακή ομάδα NBA: 50 χρόνων, 75 χρόνων
  • Νο. 33 αποσύρθηκε από τους Μπόστον Σέλτικς
  • Παίκτης της χρονιάς στο National College: 1979
  • 2 × Consensus first-team All-American: 1978, 1979
  • Τρίτη ομάδα All-American – NABC, UPI: 1977
  • 2 × MVC Παίκτης της Χρονιάς: 1978, 1979
  • Νο. 33 που αποσύρθηκε από την Indiana State Sycamores
  • Νο. 33 που αποσύρθηκε από τους Springs Valley High Blackhawks

Ως προπονητής

  • Προπονητής της χρονιάς NBA: 1998
  • Προπονητής του NBA All-Star Game: 1998

Ως στέλεχος

  • Στέλεχος της χρονιάς NBA: 2012

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ «IOC : LARRY BIRD». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Οκτωβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2021.
  2. ↑ «SI's 50 greatest players in NBA history». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Μαρτίου 2024. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2020.
  3. ↑ «NBA 75th Anniversary Team: The biggest questions from our top-76 countdown». Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2022.
  4. 1 2 «Pacers' Bird named NBA's top exec». CNN Sports Illustrated. 16 Μαΐου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Μαΐου 2012. Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2013.
  5. 1 2 «IOC : Dream Team 1992 Revisited: Relive USA's Basketball Olympic triumph at Barcelona '92». Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2021.
  6. ↑ «Larry Bird summary». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2015.
  7. ↑ «ΝΒΑ: Αυτοί είναι οι 75+1 παίκτες όλων των εποχών!». Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2021.
  8. ↑ «NBA 75TH ANNIVERSARY TEAM ANNOUNCED». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Οκτωβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2022.
  9. 1 2 3 4 «The New York Times: NBA 75: At No. 7, Larry Bird was a legendary all-around player who won 3 titles with the Celtics — and changed the league». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαρτίου 2026. Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2026.
  10. ↑ «A Player for the Ages». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Δεκεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2023.
  11. 1 2 3 4 «Plain and simple, Bird one of the best». Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2023.
  12. ↑ «Τα μαθήματα ζωής του Larry Bird». Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2023.
  13. 1 2 «Λάρι Μπερντ, ο Άνθρωπος του Βιτρούβιου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Φεβρουαρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2026.
  14. 1 2 3 «Legends profile: Larry Bird». Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2023.
  15. ↑ «Updating and ranking the 25 greatest college basketball players of all time». Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2023.
  16. 1 2 «The Game That Started the Madness: Magic vs. Bird in 1979 Michigan State–Indiana State Final». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Φεβρουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 19 Μαρτίου 2026.
  17. ↑ «Eye for victory». Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2023.
  18. 1 2 «Larry Bird». Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2023.
  19. ↑ «THEY CAGED THE BIRD». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Οκτωβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2023.
  20. ↑ «Naismith Awards: past winners». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Μαΐου 2012. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2023.
  21. ↑ «Introducing college basketball's greatest of all time bracket». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Μαρτίου 2020. Ανακτήθηκε στις 27 Μαρτίου 2026.
  22. ↑ «Remembering Larry Bird in his prime: 'As Nearly Perfect As You Can Get'». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιανουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 29 Μαρτίου 2023.
  23. ↑ «"Most feared guy in endgame situations" – Tim Hardaway explains why Larry Bird trumps Kobe, LeBron, and KD in clutch situations». Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2026.
  24. 1 2 3 «Λάρι Μπερντ: Ο «Καθηγητής Χ» του ΝΒΑ!». Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2023.
  25. ↑ «This Week in NBA History: Week of Oct. 8». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Οκτωβρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2023.
  26. ↑ «Top 10 Rookie Seasons In NBA History». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Δεκεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2022.
  27. 1 2 3 4 5 6 7 «Larry Bird's Stats For Each Season: Consistency Was The Key, He Dominated In His Own Way». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Φεβρουαρίου 2026. Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2026.
  28. ↑ «1980 NBA Draft». Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2023.
  29. ↑ «Bird, Parish and McHale: Won't The Real Big Three Please Stand Up?». Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2023.
  30. 1 2 «The Best Basketball Player Alive Every Year, 1980s». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Μαΐου 2020. Ανακτήθηκε στις 30 Μαρτίου 2026.
  31. 1 2 «MVP vote: All the rankings of NBA legends». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Απριλίου 2026. Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2026.
  32. ↑ «Magic Johnson and Larry Bird: The Rivalry That Transformed the NBA». Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2023.
  33. ↑ «Leaving A Huge Void». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Μαρτίου 2020. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2023.
  34. ↑ «"I think Magic's probably as sick and tired of all this as I am" – Larry Bird sounded off on the NBA's push to make him Magic's rival». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Μαρτίου 2026. Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2026.
  35. ↑ «1982 All-Star Game recap». Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2023.
  36. ↑ «The New York Times : Bird Scores 53, A Celtic Mark». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2023.
  37. 1 2 ««Θα σταθώ εκεί και θα στο βάλω στα μούτρα»: Το πιο επικό trash talk στην ιστορία του NBA». Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2023.
  38. ↑ «Sports Legends Revealed: How did the 'Larry Bird exception' to the NBA salary cap get its name?». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Οκτωβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 19 Μαρτίου 2026.
  39. ↑ «How 'Winning Time' 1984 NBA Finals episode compares to reality». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Σεπτεμβρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 1 Μαρτίου 2026.
  40. ↑ «Greatest playoff series: 1-5». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Οκτωβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2021.
  41. ↑ «The Only Players Who Won The MVP And The Championship In The Same Season». Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2023.
  42. ↑ «The Highest Scoring Season For Michael Jordan, LeBron James, Kobe Bryant, And Other NBA Greats». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Νοεμβρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2023.
  43. ↑ «Ποιος έκανε αντιπάλους να πανηγυρίζουν; ΜΟΝΟ ο Λάρι Μπερντ». Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2023.
  44. ↑ «Season Review: 1984-85». Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2023.
  45. ↑ «NBA – Pour chaque décennie, quel joueur a gagné le plus de MVP ?». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2021.
  46. 1 2 «SLAM's TOP 75 NBA Teams of All Time: No. 4». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιουνίου 2022. Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2023.
  47. ↑ «10 Greatest NBA Teams of All Time». Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2023.
  48. ↑ «Where the Warriors rank among the NBA's 50 greatest teams of all time». Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2023.
  49. ↑ «NBA Record: Longest winning streaks at home». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Οκτωβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2023.
  50. ↑ «This Date in the NBA: April». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Μαΐου 2022. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2022.
  51. ↑ «Last Year's Warriors Weren't The Best Ever, But This Year's Might Be». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιανουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2022.
  52. ↑ «Can Nikola Jokic become the 4th player to win 3 straight MVPs?». Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2023.
  53. ↑ «Ranking The 10 Greatest Finals MVPs In NBA History». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Μαρτίου 2023. Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2023.
  54. ↑ «Only NBA Players Who Won The Championship, MVP Award, And Finals MVP In The Same Season: LeBron James Is The Latest Player To Achieve This». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιουνίου 2025. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2026.
  55. ↑ «Here's a list of every AP male athlete of the year winner since 1931». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιουλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2026.
  56. ↑ «20 Greatest White Players In NBA History». Ανακτήθηκε στις 25 Μαρτίου 2023.
  57. 1 2 «Most memorable 3-point contests in NBA All-Star history». Ανακτήθηκε στις 19 Μαρτίου 2026.
  58. ↑ «Season Review: 1986-87». Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2023.
  59. ↑ «When the game was war: revisiting the NBA's 'greatest ever season'». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Ιανουαρίου 2024. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2024.
  60. ↑ «"I could care less, let him have one" - Larry Bird had the most "Larry Legend" answer ever when they asked him about Michael Jordan winning the 1988 MVP over him». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουνίου 2025. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2025.
  61. ↑ «THE BIRD IS GROUNDED». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Νοεμβρίου 2024. Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2023.
  62. ↑ «Larry Bird got honest about how aging forced him to accept reality about his game». Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2026.
  63. ↑ «This Week in NBA History: Week of August 13». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Αυγούστου 2023. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2023.
  64. ↑ «"He was a correct type of basketball player" - When Wilt Chamberlain praised Larry Bird while throwing shade on the generations that followed». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Ιουνίου 2024. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2024.
  65. ↑ «"Γιατί δεν μου δίνεις τη μπάλα και να πεις σε όλους να ξεκουμπιστούν από μπροστά μου για να βάλω το καλάθι μόνος μου;" Λάρυ Μπερντ, ο κορυφαίος μπασκετμπολίστας και οι καυστικές ατάκες του...». Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2023.
  66. ↑ «Century belonged to Jordan». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Μαρτίου 2026. Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2026.
  67. ↑ «Do you remember who was captain of the Dream Team?». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Μαρτίου 2024. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2026.
  68. ↑ «Ranking every Olympic basketball squad since the 'Dream Team'». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2021.
  69. ↑ «Revisiting the Legendary 1992 Dream Team and Their Gold-Medal Win at the Barcelona Olympics». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Δεκεμβρίου 2024. Ανακτήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2024.
  70. ↑ «Games of the XXVth Olympiad -- 1992». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2020.
  71. ↑ «FIBA : Larry Bird». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Φεβρουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2023.
  72. ↑ «MEN'S TOURNAMENT OF THE AMERICAS -- 1992». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2022.
  73. ↑ «Larry Bird hangs it up». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2020.
  74. ↑ «Indiana Pacers history». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2020.
  75. 1 2 «NBA: Ο Λάρι Μπερντ και οι Πέισερς ολοκλήρωσαν τη συνεργασία τους». Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Λάρι_Μπερντ&oldid=11587764"