Μετάβαση στο περιεχόμενο

Καρλ Μαλόουν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Καρλ Μαλόουν
Με τη Γιούτα το 1997
Προσωπικά στοιχεία
ΕθνικότηταΑμερικανική
Γέννηση24 Ιουλίου 1963 (1963-07-24) (62 ετών)
Σάμερφιλντ, Λουιζιάνα, ΗΠΑ
Ύψος2,06 μ.
Νεανικοί σύλλογοι
1982 - 1985 0 Louisiana Tech Bulldogs basketball
Στοιχεία καριέρας
Ντραφτ1985 / Γύρος 1ος /Επιλογή 12η από τους Γιούτα Τζαζ
Αθλ. καριέρα1985 - 2004
ΘέσηΠάουερ φόργουορντ
Καριέρα σε συλλόγους
1985 - 2003 0 Γιούτα Τζαζ
2003 - 2004 0 Λος Άντζελες Λέικερς
Εθνικές ομάδες
Ως παίκτης:0
1992 - 1996 0 Εθνική ΗΠΑ
Μετάλλια
Ολυμπιακοί Αγώνες
Πρώτη θέση1992 Βαρκελώνη Η.Π.Α.
Πρώτη θέση1996 ΑτλάνταΗ.Π.Α.
Αμερικανικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης
Πρώτη θέση1992 ΠόρτλαντΗ.Π.Α.
Commons page Πολυμέσα σχετικά με το πρόσωπο

Ο Καρλ Άντονι Μαλόουν (αγγλικά: Karl Anthony Malone, γεννήθηκε 24 Ιουλίου 1963) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Αναγνωριζόμενος ως ο κορυφαίος πάουερ φόργουορντ όλων των εποχών,[1][2] αγωνίστηκε για 19 χρόνια στο NBA, κυρίως με τους Γιούτα Τζαζ και είναι τρίτος σκόρερ στην ιστορία του πρωταθλήματος με 36.928 πόντους, ενώ κατέχει το ρεκόρ για τις περισσότερες επιτυχημένες ελεύθερες βολές. Ήταν δύο φορές χρυσός Ολυμπιονίκης (βασικό μέλος των ομάδων που κατέκτησαν τους τίτλους το 1992 και το 1996), δύο φορές πολυτιμότερος παίκτης (MVP) του NBA και θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους καλαθοσφαιριστές όλων των εποχών.[3][4][5]

Βιογραφία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρώτα χρόνια

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννημένος στο Σάμερφιλντ της Λουιζιάνα, ήταν το νεότερο από τα εννέα αδέρφια μεγαλώνοντας με τη μητέρα του. Ο πατέρας του έκανε οικογένεια με μια άλλη γυναίκα που παντρεύτηκε και αυτοκτόνησε όταν ο Καρλ ήταν τριών ετών. Ως παιδί, δούλευε συχνά στο αγρόκτημα. Παρακολούθησε το γυμνάσιο της πόλης του και οδήγησε την ομάδα μπάσκετ του σε τρεις διαδοχικούς τίτλους κατηγορίας C στη Λουιζιάνα από το 1979 έως το 1981. Εγγράφηκε στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Λουιζιάνα, το οποίο ήταν κοντά στο σπίτι του. Έγινε μέλος της ομάδας μπάσκετ της Louisiana Tech Bulldogs στο δεύτερο έτος του, επειδή οι βαθμοί του ήταν πολύ χαμηλοί για την επιλεξιμότητα πρωτοετών φοιτητών. Στη δεύτερη σεζόν του με τη Louisiana Tech (1983–84), είχε μέσο όρο 18,7 πόντους και 9,3 ριμπάουντ ανά παιχνίδι. Η ομάδα ολοκλήρωσε τη σεζόν 1984–85 με 29–3 νίκες, στην κορυφή της νότιας περιφέρειας και προχώρησε στο τουρνουά του NCAA για πρώτη φορά στη ιστορία της. Σε κάθε μία από τις τρεις εποχές του με τους Tech Bulldogs, ο Μαλόουν ήταν στην επιλογή όλων των νοτίων.[1] Από τα χρόνια του κολεγίου απέκτησε το προσωνύμιο «ο ταχυδρόμος».[6]

NBA

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1985 επιλέχθηκε από τους Γιούτα Τζαζ στην 13η γενική επιλογή στον πρώτο γύρο του ντραφτ[7] και έκανε το ντεμπούτο του στις 25 Οκτωβρίου σε εντός αγώνα με αντίπαλο τους Χιούστον Ρόκετς (ήττα με 112–108).[8] Σχημάτισε ένα επιτυχημένο δίδυμο από την αρχή με τον συμπαίκτη του Τζον Στόκτον, που είχε ξεκινήσει την καριέρα του την προηγούμενη χρονιά.[9][10] Στην πρώτη του χρονιά είχε μέσο όρο 14,9 πόντους και 8,9 ριμπάουντ και επιλέχθηκε στη καλύτερη ομάδα των ρούκι έχοντας την τρίτη θέση στην ψηφοφορία για την ανάδειξη του καλύτερου της χρονιάς.[11] Στις 14 Ιανουαρίου 1986, οι Τζαζ κέρδισαν τους Ρόκετς με 105–102 για να σταματήσουν τη σειρά των 20 νικών των Ρόκετς εντός έδρας. Ο Μαλόουν σημείωσε 29 πόντους σε εκείνο το παιχνίδι, συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων ελεύθερων βολών στο τέλος του αγώνα. Ήδη από τη δεύτερη χρονιά του ήταν ο πρώτος σκόρερ της ομάδας.[2]

Ο Μαλόουν συμμετείχε στο πρώτο του All Star Game το 1988 έχοντας 27,1 πόντους ανά παιχνίδι στη κανονική περίοδο του πρωταθλήματος και ήταν στην πρώτη ομάδα του All-NBA στο τέλος της σεζόν. Αυτή ήταν η πρώτη από τις 14 διαδοχικές εμφανίσεις σε συνάντηση All-Star. Στο All-Star Game του 1988, ήταν πρώτος σκόρερ της ομάδας της Δυτικής Περιφέρειας με 22 πόντους.[12][13] Οι Τζαζ τερμάτισαν με επίδοση 47–35 και νίκησαν τους Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς στον πρώτο γύρο των πλέι οφ. Στον επόμενο γύρο, οι πρωταθλητές Λος Άντζελες Λέικερς, νίκησαν τους Τζαζ σε επτά παιχνίδια. Στο έβδομο παιχνίδι της σειράς, ο Μαλόουν σημείωσε 31 πόντους και είχε 15 ριμπάουντ, αλλά οι Λέικερς νίκησαν με 109–98 και κέρδισαν και τους τελικούς του ΝΒΑ το 1988.[14] Σε 11 παιχνίδια πλέι οφ είχε μέσο όρο 29,7 πόντους και 11,8 ριμπάουντ. Την επόμενη χρονιά είχε μέσο όρο 29,1 πόντους ανά αγώνα και ήταν δεύτερος σκόρερ στο NBA πίσω από το Μάικλ Τζόρνταν και 10,7 ριμπάουντ (πέμπτος στο πρωτάθλημα), ενώ ήταν τρίτος στη ψηφοφορία του πολυτιμότερου παίκτη της κανονικής περιόδου.[15][16] Αυτοί οι μέσοι όροι ήταν οι καλύτεροι για το Μαλόουν μέχρι τότε στην καριέρα του. Στο All-Star Game του 1989, σημείωσε 28 πόντους και μάζεψε 9 ριμπάουντ κερδίζοντας τον πρώτο του τίτλο πολυτιμότερου παίκτη σε All-Star του NBA.[17] Οι Τζαζ τερμάτισαν με επίδοση 51–31, αλλά έχασαν σε τρία παιχνίδια στον πρώτο γύρο από τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς. Αυτή η σεζόν ήταν η εναρκτήρια σειράς έντεκα επιλογών στην πρώτη ομάδα του All-NBA.[1][2]

Κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου 1989–90, ο Μαλόουν αύξησε το σκοράρισμα στους 31 πόντους μέσο όρο (και πάλι δεύτερος σκόρερ πίσω από το Τζόρνταν) και τα ριμπάουντ του σε 11,1 ανά αγώνα και επιλέχθηκε ξανά στην πρώτη ομάδα του NBA. Στις 22 Δεκεμβρίου, κατέγραψε 52 πόντους και 17 ριμπάουντ στη νίκη 114–100 επί των Σάρλοτ Χόρνετς.[15][18] Στις 27 Ιανουαρίου 1990, σημείωσε 61 πόντους στη νίκη με 144–96 απέναντι στους Μιλγουόκι Μπακς, έχοντας 82,0 % σε προσπάθειες δύο πόντων σε μόνο 33 λεπτά συμμετοχής.[19] Ήταν οι περισσότεροι πόντοι που σημείωσε ένας παίκτης των Τζαζ από τότε που η ομάδα μετακόμισε στη Γιούτα από τη Νέα Ορλεάνη. Παρόλο που ψηφίστηκε για το All-Star Game για τρίτη συνεχόμενη σεζόν, λόγω τραυματισμού, έμεινε εκτός παιχνιδιού. Η ομάδα της Γιούτα αποκλείστηκε και πάλι στον πρώτο γύρο των πλέι οφ. Η καλή του πορεία συνεχίστηκε και την επόμενη χρονιά αλλά και πάλι οι Τζαζ αποκλείστηκαν στο δεύτερο γύρο των πλέι οφ. Στη σεζόν 1991–92 ήταν και πάλι δεύτερος στο πρωτάθλημα σε σκοράρισμα, έχοντας κατά μέσο όρο 28,0 πόντους ανά παιχνίδι.[15][20] Η χρονιά σηματοδότησε την πρώτη πρόκριση στους τελικούς της Ανατολικής Περιφέρειας για πρώτη φορά στην ιστορία της. Ο Μαλόουν σημείωσε 40 ή περισσότερους πόντους σε πέντε παιχνίδια αυτή τη σεζόν. Στους τελικούς οι Μπλέιζερς επιβλήθηκαν σε έξι παιχνίδια.[21]

Το άγαλμα του Μαλόουν στο Σολτ Λέικ Σίτι

Η απουσία τραυματισμών και τα χαρακτηριστικά παιχνιδιού του εξασφάλισαν τη μακροημέρευσή του στο πρωτάθλημα. Υπήρξε ιδιαίτερα εργατικός με τη προσπάθεια συνεχούς βελτίωσης να ξεκινά από την αρχή της σταδιοδρομίας του. Ήταν πρώτος στο πρωτάθλημα στις ελεύθερες βολές και έκανε ρεκόρ επτά φορές. Η βελτίωση του σε αυτό τον τομέα ήταν σταθερή από τις μέτριες επιδόσεις της δεκαετίας του 1980. Ο σωματικός του όγκος και η δύναμή του τον έκαναν ικανό ριμπάουντερ και δύσκολα αντιμετώπισιμο στη επιθετική του δράση κερδίζοντας πολλαπλά φάουλ από τους αντιπάλους του. Επιπλέον, ήταν ένα στιβαρό αμυντικό εμπόδιο για τους προσωπικούς του αντιπάλους. Στενά συνυφασμένος με το Στόκτον, συνεργάζονταν σε πικ εν ρολ κινήσεις που ήταν σχεδόν αδύνατο να σταματήσουν οι αμυντικοί και ο Στόκτον πρόσφερε συνεχώς ασίστ στον Μαλόουν για καλάθια που η φράση «Στόκτον στον Μαλόουν» έγινε ρητό του ΝΒΑ.[1][2] Δεν υπήρξε από τους θεαματικούς παίκτες, δίχως αμφιβολία όμως ήταν ένας από τους αποτελεσματικότερους και ουσιαστικότερους χάρη κυρίως στις θέσεις που έπαιρνε μέσα στον αγώνα και την ευστοχία που διέθετε από μέση απόσταση, ενώ ήταν και γρήγορος στις αντεπιθέσεις, σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις ήταν αυτός που μάζευε το ριμπάουντ και έβγαινε πρώτος στην επίθεση εξασφαλίζοντας εύκολα καλάθια.[10][22] Καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, σημείωσε σταθερά υψηλή στατιστική: την περίοδο 1992–93 είχε μέσο όρο 27,0 πόντους και 11,2 ριμπάουντ ανά παιχνίδι, 25,2 πόντους και 11,5 ριμπάουντ το 1993–94, 26,7 πόντους και 10,5 πόντους και 10,8 πόντους και 10,5 πόντους και 10,5 πόντους και 10,5 ριμπάουντ το 1995–96. Το 1993 ήταν για δεύτερη φορά πολυτιμότερος παίκτης του All-Star Game (από κοινού με τον Στόκτον) σημειώνοντας 28 πόντους και οδηγώντας τη Δύση σε νίκη με 135–132.[15][23] Το 1996 επιλέχθηκε στη Επετειακή Ομάδα των 50 χρόνων του NBA.[24] Κατά τη διάρκεια της σεζόν 1996–97 είχε 27,4 πόντους, 9,9 ριμπάουντ και 4,5 ασίστ ανά παιχνίδι, ενώ οδήγησε τους Τζαζ σε ρεκόρ 64–18, τις περισσότερες νίκες στην κανονική περίοδο στην ιστορία της ομάδας. Ο Μαλόουν κέρδισε το πρώτο του βραβείο πολυτιμότερου παίκτη του NBA με πολύ μικρή διαφορά από τον Τζόρνταν και οι Τζαζ ήταν η κορυφαία ομάδα στη Δυτική Περιφέρεια κερδίζοντας τον άτυπο τίτλο της στα πλέι οφ νικώντας τους Χιούστον Ρόκετς σε έξι αγώνες και φτάνοντας στον τελικό για πρώτη φορά στην ιστορία της.[25][26][27] Εκεί αντιμετώπισαν τους Σικάγο Μπουλς που είχαν πλεονέκτημα έδρας και κέρδισαν σε έξι παιχνίδια. Στο πρώτο παιχνίδι και ενώ αυτό ήταν ισόπαλο στους 82 πόντους, ο Μαλόουν έχασε δύο ελεύθερες βολές δίνοντας την ευκαιρία στο Τζόρνταν να σημειώσει το νικητήριο καλάθι. Στο τέταρτο παιχνίδι ήταν αυτός που έδωσε τη νίκη ισοφαρίζοντας τη σειρά. Στο έκτο παιχνίδι έπεσε θύμα του Τζόρνταν που του έκλεψε τη μπάλα για να σημειώσει αργότερα το νικητήριο καλάθι.[28][29][30] Στους τελικούς ο Μαλόουν είχε μέσο όρο 23,8 πόντους, 10,3 ριμπάουντ και 3,5 ασίστ.[31] Την επόμενη χρονιά, ο Μαλόουν ήταν δεύτερος στην ψηφοφορία για τον πολυτιμότερο παίκτη του πρωταθλήματος και οι Τζαζ έφτασαν και πάλι στον τελικό με αντίπαλο τους Μπουλς, έχοντας ίδιο αριθμό νικών στην κανονική περίοδο αλλά πλεονέκτημα έδρας. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν και πάλι το ίδιο σε έξι αγώνες, παρά τις εξαιρετικές εμφανίσεις του Μαλόουν (είχε μέσο όρο 25,0 πόντους, 10,5 ριμπάουντ και 3,8 ασίστ, ενώ στο πέμπτο παιχνίδι οδήγησε την ομάδα του στη νίκη με 39 πόντους[32]), που όμως δεν κατάφερε να αποτρέψει τη μεγαλύτερη σε διαφορά ήττα σε τελικούς του NBA στο τρίτο παιχνίδι (96–54), ενώ το έκτο κρίθηκε με ένα πόντο διαφορά μετά την τελευταία προσπάθεια του Τζόρνταν που έδωσε και τον τίτλο.[33][34][35]

Το 1999 ο Μαλόουν κέρδισε το δεύτερο τίτλο πολυτιμότερου παίκτη του NBA (ο μεγαλύτερος σε ηλικία, 36 ετών) έχοντας μέσους όρους 23,8 πόντους, 9,4 ριμπάουντ και 4,6 ασίστ ανά αγώνα, χωρίς αντίστοιχη συλλογική επιτυχία με τον αποκλεισμό στο δεύτερο γύρο των πλέι οφ.[25][36][37] Την ίδια χρονιά είχε την 11η συνεχόμενη επιλογή στην πρώτη πεντάδα της χρονιάς, επίδοση ρεκόρ που ξεπεράστηκε το 2018 από τον ΛεΜπρόν Τζέιμς, ενώ παραμένει ως η καλύτερη για παίκτη της θέσης του.[38][39] Την ίδια χρονιά έκλεισε μια ακολουθία 575 αγώνων με διψήφιο αριθμό πόντων, τότε η δεύτερη καλύτερη επίδοση στην ιστορία.[40] Στις 5 Δεκεμβρίου 2000 σε αγώνα με αντίπαλο τους Τορόντο Ράπτορς (νίκη των Τζαζ με 98–84), ο Μαλόουν σημείωσε 31 πόντους και ξεπέρασε τον Ουίλτ Τσάμπερλεϊν στη δεύτερη θέση της κατάταξης των σκόρερ όλων των εποχών,[41][42] θέση που διατήρησε έως το 2021.[43] Στις 24 Μαρτίου 2001 σε αγώνα απέναντι στους Ουάσινγκτον Ουίζαρντς έγινε ο παίκτης με τις περισσότερες επιτυχημένες ελεύθερες βολές στην ιστορία του ΝΒΑ ξεπερνώντας το ρεκόρ του Μόουζες Μαλόουν των 8.531.[44] Σε 12 σεζόν ξεπέρασε τους 2.000 πόντους, επίδοση ρεκόρ που παραμένει ακατάρριπτο, αν και σε καμία δεν ήταν πρώτος σκόρερ.[45] Κατά τη διάρκεια των χρόνων του στους Τζαζ έχασε μόλις 10 παιχνίδια.[46] Σε 17 συνεχόμενες σεζόν διατήρησε μέσο όρο άνω των 20 πόντων και σημείωσε πάνω από αυτό το όριο 1.134 παιχνίδια (συμπεριλαμβανομένων των πλέι οφ), επίδοση που ήταν ρεκόρ στο πρωτάθλημα για δύο δεκαετίες.[22] Παρέμεινε σε υψηλό αγωνιστικό επίπεδο ακόμα και στα 40 του και την τελευταία σεζόν του μεταγράφηκε στους Λος Άντζελες Λέικερς, με τους οποίους συμμετείχε για τρίτη φορά σε τελικούς ΝΒΑ το 2004 αλλά και πάλι δεν κατάφερε να κερδίσει το πρωτάθλημα, παρά την ισχυρή ομάδα των Λέικερς που έχασαν όμως από τους Ντιτρόιτ Πίστονς με 4–1. Ο ίδιος ήταν τραυματίας και δεν πρόσφερε αξιοσημείωτη βοήθεια.[10][47] Κατά τη διάρκεια της κανονικής περιόδου έγινε ο μεγαλύτερος σε ηλικία παίκτης που έκανε τριπλ-νταμπλ: στις 28 Νοεμβρίου 2003 σε ηλικία 40 ετών και 173 ημερών, σε αγώνα των Λέικερς με τους Σαν Αντόνιο Σπερς έχει 10 πόντους, 11 ριμπάουντ και 10 ασίστ.[48][49] Εμφανίστηκε στα πλέι οφ σε όλες τις σεζόν της καριέρας του, συμπεριλαμβανομένων των χαμένων τελικών το 1997 και 1998.[7][50] Συνολικά, είχε μέσο όρο καριέρας στην κανονική περίοδο 25,0 πόντους, 10,1 ριμπάουντ, 3,5 ασίστ σε 1.476 παιχνίδια και 19 σεζόν.[1] Σε 1.669 παιχνίδια κανονικής περιόδου και πλέι οφ σημείωσε 41.689 πόντους (τρίτος όλων των εποχών) και έφυγε νικητής από το γήπεδο 1.050 φορές, εκτέλεσε δε 11.056 ελεύθερες βολές (πρώτος όλων των εποχών).[51] Παραμένει ο πρώτος στα κλεψίματα στη θέση του όλων των εποχών.[52] Επιρρεπής στα λάθη, ήταν πρώτος στην ιστορία όταν αποχώρησε από την ενεργό δράση, και ξεπεράστηκε σε αυτόν τον τομέα από τον ΛεΜπρόν Τζέιμς.[51][53]

Διεθνής καριέρα

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1984 ο Μαλόουν δεν κατάφερε να επιλεγεί στην εθνική ομάδα μπάσκετ ανδρών των Ηνωμένων Πολιτειών που θα συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες εκείνης της χρονιάς, αλλά εντάχθηκε στην ομάδα το 1992, όταν οι εθνικές ομάδες μπάσκετ επετράπη να περιλαμβάνουν παίκτες του ΝΒΑ. Η πρώτη διάκριση ήρθε το 1992, όταν η εθνική ομάδα των ΗΠΑ κέρδισε την ομάδα της Βενεζουέλας με 127–80 στον αγώνα για το χρυσό μετάλλιο του Αμερικανικού Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης του 1992 που λειτούργησε και ως προολυμπιακό τουρνουά. Στη διοργάνωση η ομάδα πέτυχε έξι νίκες σε ισάριθμους αγώνες και ο Μαλόουν ήταν δεύτερος σκόρερ της εθνικής με μέσο όρο 14,8 πόντους και δεύτερος ριμπάουντερ με 5,8.[54][55] Ήταν πρώτος σκόρερ του τελικού με 17 πόντους από κοινού με τον Τσαρλς Μπάρκλεϊ.[56]

Ο Μαλόουν αγωνίστηκε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη.[57] Ήταν μέλος της βασικής πεντάδας της ομάδας που έμεινε στην ιστορία για τα αποτελέσματα και το θέαμα που προσέφερε, θεωρούμενη ως η καλύτερη όλων των εποχών. Η αποκαλούμενη Ντριμ Τιμ κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο με εύκολες νίκες σε όλους τους αγώνες.[58][59][60] Ο Μαλόουν είχε μέσο όρο 13 πόντους (τρίτος για την ομάδα μετά τους Μπάρκλεϊ και Τζόρνταν) και 5,3 ριμπάουντ (πρώτος από κοινού με τον Πάτρικ Γιούιν για την ομάδα) σε οκτώ αγώνες.[61][62][63] Στον τελικό με αντίπαλο την Κροατία (αποτέλεσμα 117–85) σημείωσε 11 πόντους.[64] Ήταν τρίτος σκόρερ της ομάδας και δεύτερος ριμπάουντερ (μαζί με τον Πάτρικ Γιούιν).[65][66] Σημείωσε το πρώτο και το τελευταίο καλάθι της ομάδας.[67] Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 στην Ατλάντα, ο Μαλόουν είχε κατά μέσο όρο 8,4 πόντους, 4,5 ριμπάουντ και 1,4 ασίστ ανά παιχνίδι.[68]

Σε φωτογραφία του 2011

Μετά την αποχώρηση

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, δούλεψε ως πράκτορας παικτών για μικρό χρονικό διάστημα. Το 2007 έγινε μέλος του τεχνικού επιτελείου της ομάδας μπάσκετ του Πανεπιστήμιου Louisiana Tech, θέση που διατήρησε έως το 2011.[9][67] Οι Γιούτα Τζαζ απέσυραν τη φανέλα του με το νούμερο 32 στις 23 Μαρτίου 2006, σε αγώνα απέναντι στους Ουάσινγκτον Ουίζαρντς. Τιμήθηκε επίσης με τα αποκαλυπτήρια ενός χάλκινου αγάλματος έξω από τη Energy Solutions Arena δίπλα στον συμπαίκτη του Τζον Στόκτον και τη μετονομασία ενός τμήματος του δρόμου προς τιμήν του. Η τοποθεσία όπου στέκονται τα αγάλματα είναι τώρα η διασταύρωση Στόκτον και Mάλοουν.[69][70] Το 2010 εντάχθηκε στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame, τόσο ως άτομο όσο και ως μέλος της Ντριμ Τιμ.[1] Το 2015 το Naismith Hall of Fame θεσμοθέτησε το The Karl Malone Power Forward of the Year Award (Karl Malone Award) που απονέμεται κάθε χρόνο στον καλύτερο πάουερ φόργουορντ του κολεγιακού πρωταθλήματος.[71] Το 2021 συμπεριλήφθηκε στην επετειακή επιλογή των 75 καλύτερων του NBA με τη συμπλήρωση 75 χρόνων ιστορίας του.[72][73]

Στατιστική

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μέσοι όροι ανά σεζόν (κανονική περίοδος)

NBA
Σεζόν Αγώνες Πόντοι Ασίστ Ριμπάουντ Κλεψίματα Κοψίματα Δίποντα %
1985–86 81 14,9 2,9 8,9 1,3 0,5 49,7
1986–87 82 21,7 1,9 10,4 1,3 0,7 51,4
1987–88 82 21,7 2,4 12,0 1,4 0,6 52,2
1988–89 80 29,1 2,7 10,7 1,8 0,9 52,1
1989–90 82 31,0 2,8 11,1 1,5 0,6 56,7
1990–91 82 29,0 3,0 11,8 1,1 1,0 52,9
1991–92 81 28,0 3,3 11,2 1,3 0,6 53,0
1992–93 82 27,0 3,0 11,2 1,5 1,0 55,7
1993–94 82 25,2 3,8 11,5 1,6 1,5 50,3
1994–95 82 26,7 4,0 10,6 1,6 1,0 54,3
1995–96 82 25,7 3,5 9,8 1,7 0,7 52,2
1996–97 82 27,4 4,2 9,9 1,4 0,6 55,5
1997–98 81 27,0 4,5 10,3 1,2 0,9 53,1
1998–99 49 23,8 3,9 9,4 1,3 0,6 49,4
1999–2000 82 25,5 3,7 9,5 1,0 0,9 51,1
2000–01 81 23,2 4,5 8,3 1,1 0,8 49,9
2001–02 80 22,4 4,3 8,6 1,9 0,7 45,6
2002–03 81 20,6 4,7 7,8 1,7 0,4 46,2
2003–04 42 13,2 3,9 8,7 1,2 0,5 48,4
Σύνολα καριέρας 1.476 25,0 3,6 10,1 1,4 0,8 51,9

Πηγή : Basketball reference

Τίτλοι και διακρίσεις

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • 2 × ΝΒΑ πολυτιμότερος παίκτης (1997, 1999)
  • 14 × NBA All-Star (1988 – 1998, 2000 – 2002)
  • 2 × Πολυτιμότερος παίκτης NBA All-Star Game (1989, 1993)
  • 11 × Πρώτη ομάδα All-NBA (1989–1999)
  • 2 × Δεύτερη ομάδα All-NBA (1988, 2000)
  • Τρίτη ομάδα All-NBA (2001)
  • 3 × Καλύτερη αμυντική ομάδα (1997–1999)
  • NBA Δεύτερη αμυντική ομάδα (1988)
  • Καλύτερη ομάδα ρούκι (1986)
  • Επετειακή ομάδα 50 χρόνων του NBA
  • Επετειακή ομάδα 75 χρόνων του ΝΒΑ
  • Naismith Memorial Basketball Hall of Fame (2010)
  • Νο. 32 αποσύρθηκε από τη Γιούτα Τζαζ
  • Δεύτερη ομάδα All-American – NABC (1985)
  • Παίκτης της Χρονιάς της Σάουθλαντ (1983)
  • 3 × πρώτη ομάδα All- Southland (1983–1985)
  • Νο. 32 αποσύρθηκε από την Louisiana Tech Bulldogs
  • 2 × χρυσός Ολυμπιονίκης
  • 1 × Πρωταθλητής Αμερικής

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. 1 2 3 4 5 6 «Legends profile: Karl Malone». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Δεκεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουλίου 2022.
  2. 1 2 3 4 «The New York Times : NBA 75: At No. 16, Karl Malone was a strong, durable presence who became the league's No. 2 all-time leading scorer». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιανουαρίου 2025. Ανακτήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2026.
  3. ↑ «IOC : KARL MALONE». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Αυγούστου 2022. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2021.
  4. ↑ «SI's 50 greatest players in NBA history». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Αυγούστου 2022. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2022.
  5. ↑ «My thoughts on the NBA's Top 75, the dozen greatest players ever, and another 10 for good measure». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Φεβρουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2026.
  6. ↑ «How Did Karl Malone Get His Iconic Nickname "The Mailman?"». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Οκτωβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουλίου 2022.
  7. 1 2 «John Stockton et Karl Malone, le Dynamic Duo». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Ιανουαρίου 2024. Ανακτήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 2024.
  8. ↑ «This Week in NBA History: Week of Oct. 22». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Οκτωβρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2023.
  9. 1 2 «Encyclopædia Britannica : Karl Malone». Ανακτήθηκε στις 24 Ιουλίου 2022.
  10. 1 2 3 «Καρλ Μαλόουν: Ο «ταχυδρόμος» που «χτυπούσε» αμέτρητες φορές!». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιουλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2022.
  11. ↑ «Year-by-year NBA All-Rookie Teams». Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2022.
  12. ↑ «1988 NBA All-Star recap». Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2022.
  13. ↑ «1988 NBA All-Star Game: Michael Jordan, Larry Bird, Isiah Thomas Vs. Magic Johnson, Hakeem Olajuwon, Karl Malone». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Οκτωβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2022.
  14. ↑ «1988 NBA Playoffs Summary». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιουλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2022.
  15. 1 2 3 4 «The Most Points Per Game By Power Forwards In The Last 40 Years: Karl Malone Led The Scoring List 12 Times, Only Dirk Nowitzki Comes Close». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουλίου 2025. Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2026.
  16. ↑ «MVP vote: All the rankings of NBA legends». Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2026.
  17. ↑ «1989 NBA All-Star recap». Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2022.
  18. ↑ «Easy 52 points for Malone lift Jazz over Hornets». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Οκτωβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2022.
  19. ↑ «NBA Players With The Most 60-Point Games: Wilt Chamberlain Scored More Than Kobe Bryant, Michael Jordan, James Harden, And Damian Lillard Combined». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2022.
  20. ↑ «1991-92 NBA Leaders». Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2022.
  21. ↑ «1991-92 Utah Jazz Schedule and Results». Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2022.
  22. 1 2 «20 NBA Players With The Most 20-Point Games In NBA History». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Νοεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2022.
  23. ↑ «1993 NBA All-Star recap». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Φεβρουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2026.
  24. ↑ «NBA at 50: Top 50 Players». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιανουαρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουλίου 2022.
  25. 1 2 «The Last 40 MVP Award Winners: LeBron James Can't Catch Michael Jordan's 5 MVP Awards». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Φεβρουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2022.
  26. ↑ «Top 10 MVP Snubs in NBA History» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Νοεμβρίου 2024. Ανακτήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 2024.
  27. ↑ «The List: Most controversial MVPs». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιανουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2026.
  28. ↑ «Top Moments: Bulls beat Jazz in memorable 1997 Finals». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Οκτωβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2022.
  29. ↑ «Greatest playoff series: 1-5». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Οκτωβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2021.
  30. ↑ «1997 NBA Finals: How Michael Jordan Willed The Chicago Bulls Past The Utah Jazz». Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2022.
  31. ↑ «Charles Barkley vs. Karl Malone Career Comparison». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιουλίου 2025. Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2026.
  32. ↑ «Greatest Finals performances: 11-20» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουνίου 2022. Ανακτήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 2026.
  33. ↑ «"When we kicked your as*, they had excuses" — Karl Malone reflects on his NBA Finals matchups with Michael Jordan». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουνίου 2025. Ανακτήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2023.
  34. ↑ «Μάικλ Τζόρνταν: Το "The Shot" και το "The Shot 2"». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Δεκεμβρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2022.
  35. ↑ «Οι ασύλληπτες επιδόσεις του Καρλ Μαλόουν». Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2022.
  36. ↑ «ΝΒΑ: Οι οχτώ MVPs χωρίς Πρωτάθλημα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Δεκεμβρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2022.
  37. ↑ «NBA MVP History: Oldest & Youngest Players to Ever Win the Prestigious Award». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Μαΐου 2025. Ανακτήθηκε στις 9 Μαΐου 2025.
  38. ↑ «List of players selected for the first, second and third All-NBA Team throughout league history». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Μαρτίου 2023. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2023.
  39. ↑ «Year-by-year All-NBA Teams». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Φεβρουαρίου 2025. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2026.
  40. ↑ «NBA consecutive scoring streaks: Player records to know». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Φεβρουαρίου 2026. Ανακτήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2026.
  41. ↑ «Malone Passes Wilt On NBA Scoring List». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Φεβρουαρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2022.
  42. ↑ «This Week in NBA History: Week of Dec. 3». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Δεκεμβρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2023.
  43. ↑ «The Fastest NBA Players To Reach 30,000 Career Points». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Σεπτεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 2022.
  44. ↑ «This Week in NBA History: Week of Oct. 29». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2023.
  45. ↑ «NBA Players Who Have The Most Seasons With 2,000+ Points». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Αυγούστου 2022. Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2023.
  46. ↑ «NBA's Leading Scorer By Decade: Wilt Chamberlain Almost Scored 25K Points, Karl Malone Surprisingly Led The 90s». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Σεπτεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2023.
  47. ↑ «Remembering The Day When Karl Malone Retired From The NBA». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Δεκεμβρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2022.
  48. ↑ «This Week in NBA History: Week of Nov. 26». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Νοεμβρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 2023.
  49. ↑ «LeBron James, 41, makes more NBA history as oldest player to post triple-double». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Φεβρουαρίου 2026. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2026.
  50. ↑ «NBA players who never missed the playoffs». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιανουαρίου 2026. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2026.
  51. 1 2 «NBA All-Time Leaders In Assists (Regular Season And Playoffs)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Νοεμβρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2026.
  52. ↑ «The Most Career Steals By Position: John Stockton Is The Best 'Thief' In NBA History». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Οκτωβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 2022.
  53. ↑ «20 NBA Players With The Most Turnovers In NBA History». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Σεπτεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2022.
  54. ↑ «Dream Team 25 years: US Olympic legends 'killed' in little-remembered scrimmage against college stars». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2021.
  55. ↑ «MEN'S TOURNAMENT OF THE AMERICAS -- 1992». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Αυγούστου 2020. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2022.
  56. ↑ «U.S. routs Venezuela in final Final tuneup game is 127-80 blowout». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2021.
  57. ↑ «FIBA : From NBA buckets to FIBA glory: How the Top 10 scorers delivered internationally». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιανουαρίου 2026. Ανακτήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 2026.
  58. ↑ «IOC : Dream Team 1992 Revisited: Relive USA's Basketball Olympic triumph at Barcelona '92». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιανουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2021.
  59. ↑ «TIME magazine: Dream Team Documentary: Film Sheds Light On '92 Olympic Legends». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Οκτωβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2026.
  60. ↑ «DREAM TEAM : HOW MICHAEL, MAGIC, LARRY, CHARLES, AND THE GREATEST TEAM OF ALL TIME CONQUERED THE WORLD AND CHANGED THE GAME OF BASKETBALL FOREVER / JACK MCCALLUM». Ανακτήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 2021.
  61. ↑ «U.S. Men's Olympic Games Record». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαΐου 2020. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2021.
  62. ↑ «Games of the XXVth Olympiad -- 1992». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2020.
  63. ↑ «Revisiting the Legendary 1992 Dream Team and Their Gold-Medal Win at the Barcelona Olympics». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Αυγούστου 2024. Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2024.
  64. ↑ «FIBA: 1992 Olympic Games Tournament for men - CROATIA vs USA». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Φεβρουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2022.
  65. ↑ «FIBA : 1992 Olympic Games: Tournament for Men - Karl Malone». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Δεκεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2022.
  66. ↑ «Κι όμως, η Dream Team είχε χάσει από οκτώ κολεγιόπαιδα». Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2022.
  67. 1 2 «IOC : Dream Team 1992 - Where are they now?». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Φεβρουαρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2023.
  68. ↑ «FIBA : 1996 Olympic Games: Tournament for Men - Karl Malone». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Νοεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2022.
  69. ↑ «Jazz Retired Malone's No. 32». Ανακτήθηκε στις 24 Ιουλίου 2022.
  70. ↑ «Jazz bids emotional farewell to Malone». Ανακτήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 2023.
  71. ↑ «KARL MALONE AWARD». Ανακτήθηκε στις 24 Ιουλίου 2022.
  72. ↑ «ΝΒΑ: Αυτοί είναι οι 75+1 παίκτες όλων των εποχών!». Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2021.
  73. ↑ «NBA 75TH ANNIVERSARY TEAM ANNOUNCED». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Οκτωβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Καρλ_Μαλόουν&oldid=11529565"