Ινδοελληνικό βασίλειο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ινδοελληνικό βασίλειο
180 π.Χ.–10 μ.Χ.
Το Ινδοελληνικό βασίλειο στην μέγιστη έκταση του (150-130 π.Χ.)
Πρωτεύουσα Αλεξάνδρεια στον Καύκασο
Σιρκάπ / Τάξιλα
Τσινιότ
Σάγαλα / Σιαλκότ
Πουσκαλαβάτι / Τσαρσάντα
Γλώσσες Ελληνικά
Πάλι
Σανσκριτικά
Πρακρίτ
Βράχμι
Θρησκεία Βουδισμός
Αρχαία ελληνική θρησκεία
Ινδουισμός
Ζωροαστρισμός
Πολίτευμα Μοναρχία
Βασιλεύς
 -  180–160 π.Χ. Απολλόδοτος Α´
 -  25 π.Χ. – 10 μ.Χ. Στράτων Β´
Ιστορία
 -  Ίδρυση
 -  Κατάλυση
Σήμερα Flag of Pakistan.svg Πακιστάν
Flag of Afghanistan.svg Αφγανιστάν
Flag of India.svg Ινδία
Flag of Turkmenistan.svg Τουρκμενιστάν

Το Ινδοελληνικό ή Ελληνοινδικό βασίλειο ήταν ελληνιστική ηγεμονία η οποία είχε στην επικράτεια της διάφορες περιοχές της νότιας Ασίας -κυρίως τις περιοχές που αντιστοιχούν στο σημερινό Αφγανιστάν και Πακιστάν- κατά τους 2 αιώνες της ύπαρξης του.Ιδρύθηκε όταν ο Δημήτριος Α´ ο Ανίκητος, βασιλιάς του ελληνικού βασιλείου της Βακτριανής, εισέβαλλε τον 3ο αιώνα π.Χ. στις περιοχές της βορειοανατολικής Ινδίας τις οποίες τα ινδικά βασίλεια είχαν ανακαταλάβει υπό τον Τσαντραγκούπτα Μαουρύα έναντι του Σέλευκου στα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ.. Έτσι τα ελληνικά βασίλεια της κεντρικής Ασίας διαχωρίστηκαν σε αυτά του βασιλείου της Βακτριανής και της Ινδίας στην ανατολή, και αυτό των Σελευκιδών -από το οποίο και προέρχονταν αρχικά- στην δύση. Ο πλέον διάσημος Ελληνοινδός ηγεμόνας ήταν ο Μένανδρος ο Δίκαιος -ή Μιλίντα κατά την ινδική παράδοση-, ο οποίος είχε την πρωτεύουσα στο στην Σακάλα της Πενταποταμίας -σημερινή Σιαλκότ στο Παντζάμπ του Πακιστάν-.

Ο όρος Ινδοελληνικό βασίλειο περιγράφει γενικά έναν αριθμό από διάφορες τοπικές ηγεμονίες οι οποίες είχαν τις πρωτεύουσες τους στα Τάξιλα,[1] Πουσκαλαβάτι και Σάγαλα.[2] Υπήρχαν και άλλες πόλεις για τις οποίες γίνονται αναφορές, όπως για παράδειγμα η Θεοφίλα την οποία αναφέρει ο Κλαύδιος Πτολεμαίος στα Γεωγραφικά του και η οποία πιθανώς υπήρξε βασιλική έδρα.

Ο Ευθύδημος Α´ ήταν σύμφωνα με τον Πολύβιο[3] Έλληνας από την Μαγνησία. Ο γιος του ο Δημήτριος Α´ ο Ανίκητος, υπήρξε ο ιδρυτής του ελληνοινδικού βασιλείου. Κατά την σύναψη ειρηνευτικής συμφωνίας με τον Αντίοχο Γ´ τον Μέγα ο Δημήτριος παντρεύτηκε μια από τις κόρες του, η οποία είχε περσική καταγωγή κατά το ήμισυ.[4] Η εθνικότητα των υπολοίπων ηγεμόνων είναι λιγότερο ξεκάθαρη.[5]

Κατά τους 2 αιώνες της κυριαρχίας τους, οι Ινδοέλληνες βασιλείς συνδύασαν την ελληνική και τις ινδοιρανικές γλώσσες και σύμβολα, όπως μαρτυράται από τα νομίσματα της περιόδου, καθώς και συνδύασαν τα θρησκευτικά έθιμα του Ινδουισμού, Βουδισμού, και αρχαίας ελληνικής θρησκείας όπως φαίνεται από τα αρχαιολογικά τεκμήρια στις πόλεις τους. Υπήρξαν υποστηρικτές του Βουδισμού τον οποίο συνδύασαν με ινδουιστικά και ελληνιστικά στοιχεία.[6] Ο πολιτισμικός αυτός συνδυασμός είναι συλλογικά γνωστός ως ελληνοβουδισμός και ελληνοβουδιστική τέχνη.[7]

Οι Ινδοέλληνες σταμάτησαν ως πολιτική οντότητα περί το 10 π.Χ. μετά τις επιδρομές των Κουσανιτών και των Ινδοσκυθών, αν και υπήρξαν ομάδες ελληνικού πληθυσμού που πιθανώς παρέμεινε για αρκετούς αιώνες υπό την ηγεμονία των Ινδοπαρθών και των Κουσανιτών.[8]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Mortimer Wheeler Flames over Persepolis (London, 1968). Pp. 112 ff.
  2. Bopearachchi, "Monnaies", p.83. / McEvilley, p.377
  3. 11.34
  4. Πολύβιος 11.34
  5. "Notes on Hellenism in Bactria and India". W. W. Tarn. Journal of Hellenic Studies, Vol. 22 (1902), pages 268–293
  6. India, the Ancient Past, Burjor Avari, p.130
  7. Ghose, Sanujit (2011). "Cultural links between India and the Greco-Roman world". Ancient History Encyclopedia.
  8. Narain, "The Indo-Greeks" 2003, p.278

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Richard C. Foltz: Religions and the Silk Road, St. Martin's Press