Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Γουλιέλμο Μαρκόνι»

Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
μ
καμία σύνοψη επεξεργασίας
μ (Αναστροφή της επεξεργασίας από τον 178.59.205.125 (συνεισφ.), επιστροφή στην τελευταία εκδοχή υπό [[Χρ...)
μ
 
== Βιογραφία ==
''Θεωρήθηκε ότι ο Μαρκονι στηρίχτηκε πάνω σε ιδέες του Τέσλα.Ο μαρκήσιος Γουλιέλμο Μαρκόνι γεννήθηκε στη [[Μπολόνια]] της Ιταλίας, στις 25 Απριλίου 1874, από πατέρα Ιταλό (τον Τζιουζέπε Μαρκόνι) και μητέρα [[Ιρλανδία|Ιρλανδέζα]] (την Άννι Τζέιμσον). Η οικονομική ευμάρεια του πατέρα του επέτρεψε στον νεαρό Γουλιέλμο να κάνει ιδιωτικές σπουδές στη Μπολόνια, στη [[Φλωρεντία]] και αργότερα στο [[Λιβόρνο]]. Ως παιδί δεν τα πήγαινε καλά στο σχολείο<ref>Robert McHenry, "''Guglielmo Marconi''", Encyclopaedia Britannica (1993)</ref>. Όμως έδειξε ξεχωριστό ενδιαφέρον για τις φυσικές επιστήμες και ιδιαίτερα για τις έρευνες πάνω στον [[Ηλεκτρισμός|ηλεκτρισμό]], πειραματιζόμενος στην κατασκευή μίας συσκευής που θα μετέτρεπε τα [[ηλεκτρομαγνητισμός|ηλεκτρομαγνητικά κύματα]] σε [[ηλεκτρική ενέργεια]].
 
Ο Μαρκόνι διάβασε με πολύ ενδιαφέρον τις θεωρίες του [[Τζέιμς Κλερκ Μάξγουελ]] ότι υπήρχαν [[Ηλεκτρομαγνητικό κύμα|ηλεκτρομαγνητικά κύματα]], γεγονός που επιβεβαίωσαν αργότερα, το [[1887]], οι έρευνες του διάσημου [[Γερμανία|Γερμανού]] φυσικού [[Χάινριχ ΧερτζΧερτς]], που πραγματοποίησε σειρά από σχετικά πειράματα στην [[Καρλσρούη]]. Εκείνη την εποχή ο Μαρκόνι ήταν μαθητής του Ιταλού επιστήμονα Αουγκούστο Ρίγκι, καθηγητή της φυσικής στο [[Πανεπιστήμιο της Μπολόνια]]. Ο Μαρκόνι -όπως έλεγε αργότερα- έκανε τότε τη σκέψη ότι δεν θα περνούσε πολύς καιρός και τα κύματα αυτά θα προίκιζαν την ανθρωπότητα με ένα καινούργιο και ισχυρό μέσο επικοινωνίας.
 
Έτσι, το [[1895]], σε ηλικία 21 ετών, άρχισε στη [[Μπολόνια]] τα [[Πείραμα|πειράματά]] του στην ασύρματη τηλεγραφία. Ο Μαρκόνι δεν ανακάλυψε καμία νέα ή επαναστατική αρχή στο σύστημα ασύρματης τηλεγραφίας αλλά περισσότερο συναρμολόγησε και βελτίωσε μία σειρά από παράγοντες, που ενοποίησε και προσάρμοσε στο δικό του σύστημα<ref>H. S. Williams & E. H. Williams, [http://books.google.com/books?vid=06W82x_i0PiNVhgY4to&id=ti8KAAAAIAAJ Every-day science] σελ.54, Νέα Υόρκη: Goodhue Company (1910)</ref>. Κατασκευάζοντας και θέτοντας σε λειτουργία απλές συσκευές αποτελούμενες από επαγωγικά πηνία και πρόχειρους αναμεταδότες, ο Μαρκόνι σημείωσε επιτυχία από την αρχή. Η πρωτόγονη συσκευή του αποτελείτο από ένα σύρμα επαγωγής και από ένα κλειδί του [[Κώδικας Μορς|Μορς]] που έδινε σήματα. Ο πομπός του ήταν ένα συνεχώς διακοπτόμενο κύκλωμα, που παρήγε σπινθήρες, σαν αυτό δηλαδή που χρησιμοποιούσε ο καθηγητής του, Αουγκούστο Ρίγκι, ενώ ο δέκτης του ήταν μία βελτιωμένη έκδοση του δέκτη του Εντουάρ Μπρανλύ, το τοπικό κύκλωμα του οποίου κλεινόταν από έναν διακόπτη.
 
Προς το τέλος αυτών των πειραμάτων του ο Μαρκόνι καινοτόμησε, συνδέοντας τη μία άκρη του διακοπτόμενου κυκλώματος σε μια κεραία, και την άλλη στη γη, φτιάχνοντας έτσι για πρώτη φορά ένα πρακτικό σύστημα ασύρματου σηματοδότη<ref>Ο Μαρκόνι περιέγραψε τη συσκευή του 1895 στην ομιλία που έδωσε κατά την απονομή του βραβείου Νόμπελ: [http://www.nobelprize.org/nobel_prizes/physics/laureates/1909/marconi-lecture.html Marconi: Wireless Telegraphic Communication: Nobel Lecture, 11 December 1909] "''Nobel Lectures. Physics 1901-1921''", σελ.196-222, Άμστερνταμ: Elsevier Publishing Company (1967)</ref>. Μ' αυτό πέτυχε να μεταδώσει μηνύματα σε απόσταση μεγαλύτερη των 1.500 μέτρων.
Το [[1896]] είχε αυξήσει την απόσταση στα 2,4 χιλιόμετρα. Τον Φεβρουάριο του 1896 ο Μαρκόνι έκανε αίτηση στο υπουργείο Επικοινωνιών της Ιταλίας θέλοντας να παρουσιάσει την εφεύρεσή του, αλλά οι υπεύθυνοι τον αγνόησαν. Τον ίδιο χρόνο πήγε τη συσκευή του στην [[Αγγλία]], όπου υπέβαλε αίτηση να του χορηγηθεί δίπλωμα ευρεσιτεχνίας. Το [[1897]] ο Μαρκόνι έκανε στην Αγγλία αρκετές δημόσιες επιδείξεις τής ολοένα και πιο βελτιωμένης συσκευής του. Τον ίδιο χρόνο ο ασύρματος έγινε εμπορική πραγματικότητα με την ίδρυση της εταιρείας Wireless Telegraph & Signal Company, που αργότερα πήρε στην επωνυμία της το όνομα του Μαρκόνι.
 
Τον Ιούλιο του 1897 ο Μαρκόνι δημιούργησε έναν ασύρματο σταθμό στη [[Λα Σπέτσια]] της ΙταλίαςΙταλία, για την ιταλική κυβέρνηση, και στις [[27 Μαρτίου]] [[1899]] εξέπεμψε για πρώτη φορά σήματα πάνω από τη [[Μάγχη]], από το Βιμερό της [[Γαλλία|Γαλλίας]] ως το φάρο του Νότιου Φόρλαντ στην Αγγλία. Το ίδιο καλοκαίρι τα σήματά του ταξίδευαν σε απόσταση άνω των 100 χιλιομέτρων, στέλνοντας μηνύματα σε πολεμικά πλοία που έκαναν γυμνάσια. Χρησιμοποιώντας ψηλότερες κεραίες και μεγαλύτερο μήκος κύματος ο Μαρκόνι πέτυχε να μεγαλώσει πιο πολύ τις αποστάσεις μεταδόσεως, με όλα αυτά όμως οι επιστήμονες εκείνης της εποχής τον κορόιδευαν όταν έλεγε ότι θα κατάφερνε να περάσει με τα κύματα της συσκευής του τον [[Ατλαντικός Ωκεανός|Ατλαντικό]], να τον "''ζεύξει''" κατά την έκφρασή του.
 
Το φθινόπωρο του 1899 έλαβαν χώρα οι πρώτες επιδείξεις στις [[Η.Π.Α.]], με τη μετάδοση των αγώνων ιστιοπλοΐας του [[Κύπελλο Αμερικής (ιστιοπλοΐα)|Κυπέλλου Αμερικής]]. Ο Μαρκόνι έπλευσε προς τις Η.Π.Α. μετά από πρόσκληση της εφημερίδας New York Herald για την κάλυψη των αγώνων, οι οποίοι διεξάγονταν έξω από το Σάντι Χουκ στο [[Νιού Τζέρσεϊ]]. Η μετάδοση έγινε από το κατάστρωμα του επιβατηγού πλοίου SS Ponce<ref>Henry N. Helgesen, "''Wireless Goes to Sea: Marconi's Radio and SS Ponce''" σελ.122, Sea History (Άνοιξη 2008)</ref>.
Το [[1909]], ο Γουλιέλμο Μαρκόνι και ο [[Καρλ Φέρντιναντ Μπράουν]] βραβεύτηκαν με [[Βραβείο Νόμπελ Φυσικής|Νόμπελ Φυσικής]] για τη συμβολή τους στην ανάπτυξη της ασύρματης τηλεγραφίας. Εντούτοις, επειδή ο Μαρκόνι δεν διέθετε πανεπιστημιακούς τίτλους σπουδών, συνήθιζε να λέει σεμνά για τον εαυτό του ότι είναι πάντα ένας ερασιτέχνης.
 
Τρία χρόνια αργότερα, η εφεύρεση του Μαρκόνι αποδείχθηκε σωτήρια για τους επιζώντες από το ναυάγιο του [[Τιτανικός|Τιτανικού]]. Οι δύο χειριστές ασυρμάτου στο υπερωκεάνιο, ο Τζακ Φίλιπς και ο Χάρολντ Μπράιντ, δεν ήταν υπάλληλοι της White Star Line αλλά της Marconi International Marine Communication Company. Κατά τη διάρκεια πουτης οβύθισης Τιτανικόςτου βυθιζότανσκάφους, οι δύο ασυρματιστές εργάστηκαν ακούραστα μέχρι την τελευταία στιγμή στέλνοντας μηνύματα σε άλλα πλοία και ζητώντας τη συνδρομή τους στη διάσωση των επιβατών και του πληρώματος. Χάρις στις ακατάπαυστες προσπάθειές τους, οι επιζώντες περισυλλέχτηκανπερισυνελέγησαν από το RMS Carpathia. Από τους δυο ασυρματιστές μόνομόνον ο Χέραντ Μπράιντ διασώθηκε και, παρόλο που ήταν τραυματισμένος, βοήθησε τον ασυρματιστή του Carpathia να μεταδώσουν τη λίστα των επιβατών καθώς και προσωπικά μηνύματα<ref>John P. Eaton & Charles A. Haas "''Titanic - Triumph and Tragedy, A Chronicle in Words and Pictures''" (1994)</ref>. Επίσης υπάλληλος της εταιρείας του Μαρκόνι ήταν ο [[Δαβίδ Σαρνόφ]], το μοναδικό πρόσωπο που μέσω της ασύρματης τεχνολογίας έλαβε τα ονόματα των επιζώντων αμέσως μετά την καταστροφή. Αναφέρεται ότι ο Σαρνόφ ήταν σε διαρκή επικοινωνία με το Carpathia επί 72 ώρες<ref>Edward A. Herron, "''Miracle of the Air Waves: A History of Radio''", Messner (1969) ISBN 0671320793</ref>, αν και η συμμετοχή του έχει αμφισβητηθεί από ορισμένους σύγχρονους ιστορικούς. Όταν το Carpathia ελλιμενίστηκε στη [[Νέα Υόρκη]], ο Μαρκόνι ανέβηκε στο κατάστρωμα μ' ένα δημοσιογράφο των [[The New York Times|New York Times]] για να μιλήσει με τον Μπράιντ, τον επιζώντα ασυρματιστή. Στις [[18 Ιουνίου]] [[1912]], ο Μαρκόνι κατέθεσε στο Δικαστήριο για το ναυάγιο του Τιτανικού δίνοντας στοιχεία που αφορούσαν τη λειτουργία της θαλάσσιας τηλεγραφίας και τις διαδικασίες σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης<ref>Court of Inquiry Loss of the S.S. Titanic 1912</ref>.
 
Το [[1919]], στο σταθμό του στο Κλίφντεν, ο Μαρκόνι έλαβε ένα μήνυμα από το [[Μπουένος Άιρες]], από απόσταση δηλαδή μεγαλύτερη των 9.000 χιλιομέτρων, ενώ την ίδια χρονιά η εταιρία του ίδρυσε τον πρώτο ραδιοσταθμό του κόσμου. Έτσι άρχισε από την Κορνουάλη μία σειρά από δοκιμαστικές εκπομπές σε βραχέα κύματα. Το [[1923]], ο Μαρκόνι έκανε με τη θαλαμηγό του ένα ταξίδι στις Δυτικές Ινδίες λαμβάνοντας συνεχώς από την Κορνουάλη μηνύματα σε βραχέα κύματα.
Στις [[26 Μαρτίου]] [[1930]] κατάφερε να ανάψει τα φώτα του δημαρχείου του [[Σίδνεϊ]] από απόσταση 16.500 χιλιομέτρων καθώς ο ίδιος βρισκόταν στη θαλαμηγό «Elettra» που ήταν αγκυροβολημένη στο λιμάνι της [[Γένοβα|Γένοβας]].
 
Στις [[12 Φεβρουαρίου]] [[1931]], ο Μαρκόνι έκανε την εισαγωγή στην πρώτη ραδιοφωνική εκπομπή από [[Πάπας|Πάπα]], του Πίου ΙΑ'ΙΑ΄, ανακοινώνοντας από το μικρόφωνο: "''Με τη βοήθεια του Θεού, ο οποίος διαθέτει τόσες πολλές μυστηριώδεις δυνάμεις της φύσης στη διάθεση του ανθρώπου, είχα τη δυνατότητα να προετοιμάσω αυτό το μέσο που θα δώσει στους πιστούς όλου του κόσμου τη χαρά να ακούσουν τη φωνή του Άγιου Πατέρα''"<ref>[http://catholicism.org/80-years-of-vatican-radio-pope-pius-xi-and-marconi-and-father-jozef-murgas.html 80 Years of Vatican Radio, Pope Pius XI and Marconi . . . and Father Jozef Murgas?] Saint Benedict Center</ref>.
 
Το [[1932]] ο Μαρκόνι εγκατέστησε ένα πρόδρομο σύστημα κινητού τηλεφώνου ανάμεσα στην πόλη του [[Βατικανό|Βατικανού]] και στο ανάκτορο Καστέλ Γκαντόλφο, ώστε να μπορούν οι καρδινάλιοι να επικοινωνούν άμεσα με την κατοικία του πάπα.
*Ellery W. Stone, ''[http://books.google.com/books?vid=0BtG4iC0aqRRXaaqTh&id=MZTaMdOH7VIC "Elements of Radiotelegraphy"]''"
*Gavin Weightman, "''Signor Marconi's Magic Nox''", Κέμπριτζ, Μασαχουσέτη: Da Capo Press (2003) ISBN 0-306-81275-4
*Jonathan Reed Winkler, ''[http://www.hup.harvard.edu/catalog/WINNEX.html "Nexus: Strategic Communications and American Security in World War I"]'', Κέμπριτζ, Μασαχουσέτη (2008). Απολογισμός της αντιπαλότητας μεταξύ της εταιρίας του Μαρκόνι και της κυβέρνησης των Η.Π.Α. κατά τη διάρκεια του Α'Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
 
== Εξωτερικές συνδέσεις ==

Μενού πλοήγησης