Νιλς Μπορ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Νιλς Μπορ
Niels Bohr.jpg
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Niels Bohr (Δανικά)
Γέννηση 7  Οκτωβρίου 1885[1][2][3][4][5][6]
Κοπεγχάγη
Θάνατος 18  Νοεμβρίου 1962[1][2][3][4][5][6]
Κοπεγχάγη[7][8][9]
Αιτία θανάτου καρδιακή ανεπάρκεια
Υπηκοότητα Δανία
Σπουδές Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης, Κολλέγιο Τρίνιτι και Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ
Σύζυγος Μαργκρέθι Νορλουντ
Τέκνα Έρνεστ Μπορ, Έρικ Μπορ, Χανς Μπορ και Άαγκε Νιλς Μπορ
Γονείς Κρίστιαν Μπορ και Έλεν Μπορ
Βραβεύσεις Βραβείο Νόμπελ Φυσικής (1922), Μετάλλιο Φράνκλιν (1926), Τάγμα του Ελέφαντα (1947), Atoms for Peace Award (1957), Τάγμα της Αξίας για τις Τέχνες και Επιστήμες, διεθνές χρυσό μετάλλιο Νιλς Μπορ (1955), Μετάλλιο Κόπλυ (1938), Faraday Lectureship Prize (1930), Μετάλλιο Μαξ Πλανκ (1930), Ιππότης Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Γερακιού, Μετάλλιο Χιούζ (1921), Helmholtz Medal (1961), Μετάλλιο Ματεούτσι, Honorary doctor of the University of Zagreb, honorary doctorate of Technion και Honorary doctor of the Technical University of Denmark (1929)
Ιστοσελίδα
Νιλς Μπορ στην IMDb
Επιστημονική σταδιοδρομία
Ερευνητικός τομέας ατομική φυσική και θεωρητική φυσική
Ιδιότητα φυσικός και διδάσκων πανεπιστημίου
Διδακτορικός καθηγητής Κρίστιαν Κρίστιανσεν και Τζόζεφ Τζον Τόμσον
Φοιτητές του Hans Kramers, Λεβ Λαντάου, Oskar Klein, Άαγκε Νιλς Μπορ και Τζον Άρτσιμπαλντ Ουίλερ
Υπογραφή
Niels Bohr Signature.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Νιλς Μπορ (Niels Henrik David Bohr, 7 Οκτωβρίου 188518 Νοεμβρίου 1962) ήταν Δανός φυσικός. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης και είχε θεμελιώδεις συνεισφορές στην κατανόηση της ατομικής δομής και της κβαντικής μηχανικής. Θεωρείται ο μεγαλύτερος μετά τον Άλμπερτ Αϊνστάιν θεωρητικός φυσικός του 20ού αιώνα. Εργάστηκε για την κατασκευή της ατομικής βόμβας και ήταν υπέρμαχος της ειρηνικής χρήσης της πυρηνικής ενέργειας. Δημιουργός της πρώτης κβαντικής θεωρίας του ατόμου και από τους θεμελιωτές της κβαντικής φυσικής, ο Μπορ είχε καθοριστική συνεισφορά στην εξέλιξή της για περισσότερο από 50 χρόνια. Το έργο του, τεράστιο σε σπουδαιότητα, τιμήθηκε με πολλές διεθνείς διακρίσεις[10].

Το 1911 δούλεψε με τον Έρνεστ Ράδερφορντ και το 1913 σκέφθηκε να συνδυάσει το μοντέλο του τελευταίου για τη δομή του ατόμου (όπου τα αρνητικά φορτισμένα και ελαφρά ηλεκτρόνια περιφέρονται γύρω από τον θετικά φορτισμένο και βαρύ πυρήνα) με τη Κβαντική Θεωρία του Μαξ Πλανκ. Ο Μπορ υπέθεσε στη θεωρία του ότι (α) το ηλεκτρόνιο μπορεί να ακολουθεί μόνον ορισμένες τροχιές, και όχι οποιεσδήποτε, και (β) το ηλεκτρόνιο ακτινοβολεί όχι συνεχώς, όπως ήταν η ως τότε κρατούσα άποψη, αλλά μόνο όταν αλλάζει τροχιά.

Ερμήνευσε όλες τις φασματικές γραμμές που εκπέμπει το υδρογόνο με αυτή την θεωρία, και για τη θεωρητική του αυτή εργασία τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1922.

Διάσημες στο χώρο της φυσικής είναι οι αντιπαραθέσεις του με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν σχετικά με την τότε νέα κβαντική μηχανική. Ήταν επίσης μέλος της ομάδας των φυσικών που εργάζονταν στο πρόγραμμα Μανχάτταν για την κατασκευή της πρώτης ατομικής βόμβας.

Είχε πάθος με το ποδόσφαιρο και είχε παίξει μερικά παιχνίδια με την Ακαντέμισκ Μπόλντκλουμπ.

Ο γιος του, Όε Μπορ (Aage Bohr, 1922-2009), ήταν επίσης φυσικός και τιμήθηκε με Νόμπελ το 1975 για τις έρευνές του σχετικά με τη δομή του πυρήνα των ατόμων.

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 (Γαλλικά) BNF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb119892456. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  2. 2,0 2,1 MacTutor History of Mathematics archive. Ανακτήθηκε στις 22  Αυγούστου 2017.
  3. 3,0 3,1 Comité des travaux historiques et scientifiques. 117178. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 SNAC. w6gf0vm2. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. 5,0 5,1 Encyclopædia Universalis. Encyclopædia Britannica Inc.. niels-bohr. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  6. 6,0 6,1 (Αγγλικά) Find A Grave. 8735. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  7. www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/09599916.2013.791340.
  8. link.springer.com/article/10.1007%2FBF02959119.
  9. www.jstor.org/stable/4449827.
  10. Χρονιά με πολλούς θανάτους επιστημόνων-συγγραφέων, Ιστορικό Λεύκωμα 1962, σελ. 152, εκδ. «Καθημερινή», 1997