Δημήτρης Πλαπούτας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Δημήτριος Πλαπούτας
Plapoutas2.jpg
Γέννηση 15 Μαϊου 1786
Παλούμπα, Γορτυνία
Θάνατος 27 Ιουλίου 1864 (78 ετών)
Παλούμπα, Οικογενειακός Πύργος Πλαπούτα, Γορτυνία
Ψευδώνυμο Δημητράκης
Πίστη Χριστιανός Ορθόδοξος
Υπηκοότητα Ελληνική (1821 κ.ε.)
Υπηρεσία 1821 Greek Independence 1821.svg Έλληνες επαναστάτες
1822-1864 State Flag of Greece (1863-1924 and 1935-1970).svg Βασίλειο της Ελλάδας
Βαθμός Στρατηγός,
Βουλευτής Καρύταινας 1844-1847,
Γερουσιαστής 1847-1862,
Επίτιμος Υπασπιστής της Α.Μ. Βασιλιά Όθωνα
Μάχες/πόλεμοι Μάχη των Δερβενακίων, Άλωση της Τριπολιτσάς, Μάχη του Βαλτετσίου Μάχη της Χαλανδρίτσας κ.α.
Συγγενείς Κόλλιας Πλαπούτας, Γεωργάκης Πλαπούτας,
Ypografi.jpg


Ο Δημήτρης (Δημητράκης) ΠλαπούταςΚολιόπουλος), (Παλούμπα Αρκαδίας, 15 Μαΐου 1786 - Παλούμπα, 27 Ιουλίου 1864) ήταν Στρατηγός, Βουλευτής Καρύταινας 1844-1847, Γερουσιαστής 1847-1862, Επίτιμος Υπασπιστής της Α.Μ. Βασιλιά Όθωνα, Έλληνας αγωνιστής της ελληνικής επανάστασης. Ήταν επικεφαλής του αγώνα στην Αρκαδία μαζί με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στο χωριό Παλούμπα της επαρχίας Γορτυνίας και ήταν γιος του κλέφτη Νικόλα-Κόλια Πλαπούτα. Την περίοδο 1811 με 1812, κατέφυγε στη Ζάκυνθο όπου υπηρέτησε ως εκατόνταρχος στα ελληνικά σώματα του Βρετανικού Στρατού. Το 1819, ευρισκόμενος στην Πελοπόννησο, διώκεται και πάλι από τις οθωμανικές αρχές ως πρωταγωνιστή του φόνου των Τούρκων στην Αλωνίσταινα. Καταφεύγει στη Ζάκυνθο και εκεί μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Αναγνώστη Τσοχαντάρη. Με την έκρηξη της Ελληνικής Επανάστασης έσπευσε στην επαναστατημένη Ελλάδα. Ήταν σημαντικός οπλαρχηγός, πιστός οπαδός του Κολοκοτρώνη.[1]. Κατα τον Φ.Χρυσανθόπουλο, Πρωτοπαλίκαρο του υπήρξε ο συμπατριώτης του Πανουργιάς Ηλιόπουλος.

Συγκρότησε δικό του στρατό και διακρίθηκε στη μάχη του Βαλτετσίου και στη πολιορκία της Τρίπολης. Στην εμφύλια διαμάχη που ξέσπασε στήριξε τους Κουντουριώτες, ενώ αργότερα με τον ερχομό του Ιμπραήμ πολέμησε μαζί με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον οποίο και στήριξε στα χρόνια της Αντιβασιλείας. Καταδικάστηκε σε θάνατο για εσχάτη προδοσία και φυλακίστηκε.[2] Αποφυλακίστηκε όταν δόθηκε γενική αμνηστία.


Στον Φωτάκο Χρυσανθόπουλο διαβάζουμε:


Οὗτος ὁ φιλοπόλεμος στρατηγὸς κατήγετο ἀπὸ τὸ χωρίον Παλούμπα τῆς Λιοδώρας. Ἐν ἀρχῇ τῆς ἐπαναστάσεως ἔγεινεν ἀρχηγὸς ἑνὸς τμήματος (σέμπτι) τῆς ἐπαρχίας Καρυταίνης, τοῦ λεγομένου τῆς Λιοδώρας. Αἱ ἐκδουλεύσεις του εἶναι ἐπίσημοι καὶ γνωσταί. Κατ᾿ ἀρχὰς εὑρέθη εἰς τὴν πρώτην μάχην, τὴν ὁποίαν ὁ Κολοκοτρώνης ἔκαμε μὲ τοὺς Φαναρίτας Τούρκους, καὶ ἦλθε κατόπιν των εἰς Καρύταιναν. Μετὰ δὲ ταῦτα ὅταν ἐσυναθροίζοντο οἱ στρατιῶται εἰς τὸ Διάσελον τῆς Ἁλωνίσταινας, ὅπου ἦτον ὁ Κολοκοτρώνης, ὁ Πλαπούτας εὑρέθη εἰς Βυτίναν, καὶ ἐκεῖθεν ὑπῆγεν εἰς Λεβίδι, ὅπου ἔλαβε μέρος καὶ εἰς αὐτὸν τὸν πόλεμον. Ὕστερον δὲ εἰς τὸ συσταθὲν στρατόπεδον εἰς Πιάναν ἦτον ὡς ἀρχηγὸς ἀντί τοῦ Κανέλου Δεληγιάννη ἐφόρου ὄντος. Κατόπιν ὑπῆγε μὲ τοὺς στρατιώτας του εἰς τὸ Βαλτέτσι καὶ κατὰ τὴν μάχην ἐκείνην ἀνδραγάθησε καὶ ἐφάνη ἡ παληκαριά του. Ὅταν δὲ εἴμεθα εἰς τὰ Τρίκορφα, αὐτὸς ὑπῆγεν εἰς τοῦ Λάλα διὰ νὰ σταθῇ εἰς τὸ σῶμα ἐκεῖνο τοῦ ἀδελφοῦ του Γεωργάκη, ὅστις ἐφονεύθη εἰς Λάλα. Ἐκεῖ δὲ ἔμεινεν ὀλίγας ἡμέρας, καὶ μετὰ τὴν μάχην τὴν γενομένην εἰς τοῦ Ποῦσι, ὅτε οἱ Λαλαῖοι Τοῦρκοι ἔφυγον εἰς Πάτρας, ὁ Πλαπούτας ἐπανῆλθεν εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Τρικόρφων, ὅπου ἔμεινε μέχρι τῆς ἁλώσεως τῆς Τριπολιτσᾶς, καὶ κατόπιν ἐσυντρόφευσε τοὺς Ἀλβανοὺς εἰς τὴν Βοστίτσαν διὰ νὰ περάσουν εἰς τὴν Στερεὰν καὶ ἐκεῖθεν εἰς τὴν πατρίδα των κατὰ τὰ συμφωνηθέντα. Μετὰ δὲ ταῦτα παρηκολούθησε τὸν Θ. Κολοκοτρώνην εἰς Ἄργος καὶ Κόρινθον, ἔχων ἴδιον σῶμα στρατιωτῶν, καὶ μετὰ τὴν πτῶσιν τοῦ φρουρίου τῆς Κορίνθου, διετάχθη ἀπὸ τὸν Κολοκοτρώνην νὰ ὑπάγῃ εἰς τὴν πολιορκίαν τῶν Πατρῶν, ὅπου κατὰ τὴν περίφημον μάχην τῆς 9 Μαρτίου ἀνδραγάθησεν. Κατόπιν ἀντιπροσώπευσε τὸν Κολοκοτρώνην κατὰ τὴν πολιορκίαν ταύτην, ἀναχωρήσαντα εἰς Κόρινθον μέχρι τῆς ἐκεῖθεν ἐπιστροφῆς του. Πρὶν δὲ ὁ Κολοκοτρώνης λύσῃ τὴν πολιορκίαν τῶν Πατρῶν, ὁ Πλαπούτας εἶχεν ἀναχωρήσει ἐκεῖθεν εἰς Καρύταιναν. Καὶ εἰς ἄλλας ἀκόμη ἐποχὰς τοῦ ἐδόθη ἡ ἀντιπροσωπεία τοῦ Γενικοῦ ἀρχηγοῦ παρὰ τοῦ Κολοκοτρώνη.


Κατὰ δὲ τὴν ἐποχὴν τοῦ προσκυνήματος καὶ τοῦ προδότου Νενέκου πολὺ ὠφέλησεν, βοηθῶν τὸν Κολοκοτρώνην, καὶ ἐμποδίσας οὕτω τὸ κακὸν καὶ δὲν ἐπροώδευσεν. Παρευρέθη δὲ καὶ εἰς ἄλλας μάχας ἐπὶ τοῦ Ἰμβραὴμ πασᾶ καὶ πρὸ πάντων εἰς ἐκείνην τῆς Καυκαριᾶς.

Η σημαία του Δ.Πλαπούτα με το μονόγραμμα "Iησούς Χριστός ΝιΚά"

Μετὰ δὲ ταῦτα κατὰ τὴν εἰσβολὴν τοῦ Δράμαλη εἰς Πελοπόννησον ὁ Πλαπούτας ἔγεινεν ἔτι ἐπισημότερος στρατηγὸς, διότι πρῶτος αὐτὸς ἐκτύπησε κατὰ τὸ χωρίον Χαρβάτι καὶ Φίχτια τὸν στρατὸν ἐκείνου, ὅτε ἔμπλεξε μέ τινας Τούρκους, ἦλθεν εἰς μονομαχίαν μὲ ἕνα ἐξ αὐτῶν, καὶ ἐκινδύνευσε, διότι ὁ Τοῦρκος, ὅταν ἦλθον εἰς θέσιν νὰ μεταχειρισθοῦν τὰ σπαθιά των, ἐκτύπησε καὶ ἐτσάκισε τὸ σπαθὶ τοῦ Πλαπούτα, ἀλλ᾿ οὗτος εὐτυχῶς τὸν ἐσκότωσε. Κατόπιν ἐσύστησε τὸ φροντιστήριον εἰς τὸ Σχοινοχῶρι, καὶ ἐκεῖθεν ἐστρατοπέδευσεν ὄπισθεν τοῦ Παλαιοκάστρου Ἄργους κατὰ τὴν θέσιν Ἄκοβα, ὅπου συνεκέντρωσε στρατὸν ὑπὲρ τὰς δύο χιλιάδας μετὰ τῆς Ἐπαρχίας Τριπολιτσᾶς, καὶ την Φαναριτῶν ἀρχομένων ἀπὸ τὸν Τσανέτον Χρηστόπουλον, τοῦ δὲ ὅλου στρατοπέδου ἀρχηγὸς ἦτον ὁ ἴδιος Πλαπούτας. Ἐκεῖθεν ἐπολέμει ἀδιακόπως μέχρι τέλους τὸν Δράμαλη, καὶ ὕστερον μετὰ τὴν πτῶσιν τοῦ Ναυπλίου διωρίσθη φρούραρχος αὐτοῦ ἕως ὅτου τὸν ἀντικατέστησεν ὁ Πάνος Θ. Κολοκοτρώνης.

Ἡ οἰκογένεια τοῦ Πλαπούτα εἶχεν ἐπισημότητα καὶ πρὸ τῆς ἐπαναστάσεως, διότι ὁ πατέρας του ὁ Γέρω Κόλιας ὑπῆρξε στρατιωτικὸς (κάπος) καὶ ἁρματωλὸς, καὶ εἶχε τρομάξει τοὺς Λαλαίους Τούρκους, καὶ δὲν ἐπατοῦσαν τὰ ὅρια τῆς Καρύταινας ἐδῶθεν τοῦ ποταμοῦ Ἀλφειοῦ (Ροφιά). Ὑπερασπίζετο ὅμως τοῦτον ὁ Γέρων Γιάννης Δεληγιάννης, καὶ τοῦτον πάλιν ἐπίσης εἰς τὰς καταδρομάς του ἀπὸ τοὺς Πασάδες ὑπερασπίζετο ὁ Γέρω Κόλιας, διότι ἔβγαινε μὲ στρατιώτας καὶ ἐφύλαττε τοὺς Δεληγιανναίους. Διὰ τοῦτο ἡ Τουρκικὴ ἐξουσία τοῦ ἔκαψε τὰ σπίτια του πολλαῖς φοραῖς, καὶ ἡ ἐπαρχία τοῦ ἔκαμνε βοήθειαν. Ὁ Γέρων Δεληγιάννης, ὡς ἀρχηγὸς πολιτικὸς τῆς ἐπαρχίας Καρυταίνης, τὸν ἐβοήθει, καὶ οὕτω τὸν εἶχεν εἰς τὰς καταδρομάς του, καὶ μάλιστα ὅταν ἡ Τουρκικὴ ἐξουσία ἀπεστρέφετο τὸν Δεληγιάννην, ὁ Γέρω Κόλιας μὲ τὰ παιδιά του ἐπήγαινεν εἰς τὰ Λαγκάδια καὶ ἔπαιρνε τὴν οἰκογένειάν του ὅλην καὶ τὴν ἐφύλαττε διὰ τῶν ὅπλων, ὅπως τότε εἶχον τὰ μέσα τῆς προφυλάξεως.

Ἐκτὸς τούτου καὶ οἱ ἀδελφοί του Γεωργάκης Θανάσης καὶ Παρασκευᾶς, περὶ τῶν ὁποίων κατωτέρω θὰ εἴπωμεν, συνετέλεσαν ὡς στρατιωτικοί. Ἀλλ᾿ ἐκ τούτων ὁ Γεωργάκης ἐπρωτοχάθη εἴς τινα μάχην, εἰς τὴν ὁποίαν οἱ Τοῦρκοι Λαλαῖοι ἐνίκησαν τοὺς Ἕλληνας, πρὶν γείνῃ ὁ πόλεμος εἰς τὸ Ποῦσι, ὅπου εὑρέθησαν οἱ Κεφαλλῆνες ὅλοι περὶ τοὺς 300, ἔχοντες καὶ κανόνια, καὶ ὅπου ἔδειξαν ὅλην τὴν παληκαριάν των, καὶ τοὺς ὁποίους ἐφοβήθησαν οἱ Λαλαῖοι καὶ ἀπεφάσισαν τὴν φυγήν των ἀπὸ τοῦ Λάλα. Εἰς δὲ τὴν μάχην ταύτην τοῦ Πουσιοῦ ἐλαβώθη καὶ ὁ Ἀνδρέας Μεταξᾶς.

Κατά τον Γιαννίκο στο "ΠΛΑΠΟΥΤΑΣ", περιγράφεται το εξής περιστατικό μετά τους αρραβώνες του Δ.Πλαπούτα με τη Στεκούλα Κολοκοτρώνη:

Βρισκόµαστε στο καλοκαίρι του 1802, στου Παλούµπα. Ήταν 13 Αυγούστου. Ο ∆ηµητράκης Πλαπούτας είχε αρραβωνιαστεί την Στεκούλα Κολοκοτρώνη, πρώτη εξαδέλφη του Θ. Κολοκοτρώνη. Είχαν συγκεντρωθεί οι συµπέθεροι. Οι Μεταξαίοι, οι(8) Σταµατελαίοι, γονείς του Νικηταρά, οι Κολοκοτρωναίοι και οι µετέπειτα συµπεθέροι Νταραίοι από του Σέρβου(9). Εδώ πρέπει να τονιστεί, ότι ο Γενάρχης των Πλαπουταίων Κόλιας έτρεφε εκτίµηση προς το Γενάρχη των Νταραίων Γιαννάκη, διότι, εκτός του ότι είχαν την αυτή προέλευση -Αρβανίτες Ντρέδες, αλλά Χριστιανοί των Σουλιµοχωρίων- ήταν και οι δύο φυγάδες από την Πατρίδα τους, την Τριφυλία. Εξάλλου ο Γιαννάκης(10) Ντάρας περιέθαλψε τον Πλαπούτα, που ήλθε 20 χρόνια αργότερα και ´διήγε πλάνητα βίονª στα χωριά µας κατά τον Κανδηλώρο(11). ∆ύο συναισθήµατα κυριαρχούσαν στους συγκεντρωµένους. Η βαρειά σκιά του Σουλτανικού φιρµανιού που είχε έλθει για να ´χαλαστούνª οι αρµατολοί, και η χαρά ιδιαίτερα των γυναικών, ότι σε δύο ηµέρες θα γινόταν το πανηγύρι στη Ζάτουνα. Οι γυναίκες ύφαιναν και έπλεκαν, και οι άντρες γυάλιζαν τα άλογα και τα άρµατά τους. Ήταν όµως σκυθρωποί. Πώς θα παρουσιάζονταν αρµατωµένοι µπροστά στην εξουσία, τον Τούρκο; Όλοι οι νέοι άνθρωποι ήθελαν να πάνε. Οι γυναίκες να ´δειχτούνª, και οι άνδρες να δώσουν στους χριστιανούς θάρρος και να µουδιάσουν τους Τούρκους. Ο Θ. Κολοκοτρώνης, πάντα συνετός, ñήταν τότε 32 ετών- γιíαυτό τον έλεγαν ´Γέρο του Μοριάª από τα νιάτα του, δεν ήταν σύµφωνος. Έβλεπε αυτή την παλικαριά να είναι άσκοπη και επικίνδυνη. Πώς θα πάµε; Έλεγαν οι άντρες κατηφείς. Από το άλλο µέρος όµως ήταν οι γυναίκες. Ήταν η αρραβωνιασµένη µε τον ∆ηµητράκη Πλαπούτα η Στεκούλα, η πρώτη εξαδέλφη του Κολοκοτρώνη και αδελφή των Γεωργακλή και Κουντάνη. Ήταν η αντρογυναίκα Στεκούλα που είχε συλλάβει, αφοπλίσει και φονεύσει Τούρκο(12). Επί πλέον ήταν αρραβωνιασµένη(13) και συνηθιζόταν, όπως και οι νιόπαντρες, να µη λείπουν από τα πανηγύρια. Έπρεπε να φορέσει και να την ιδούν µε τα καινούργια της φορέµατα. Όταν άκουσε ´πώς θα πάµε;ª, απάντησε θυµωµένα: ´Με τα πόδια τους να πάνε και αν δεν πάνε εκείνοι, θα ντυθώ άντρας και θα πάω εγώ, και όποιος θέλει ας µε ακολουθήσειª. Η πεισµατάρα Στεκούλα µπροστά σε αυτό το αδιέξοδο κούρδιζεª τον αδελφό του Κολοκοτρώνη Ζορµπά. Είναι εκείνος που έκαψαν οι Τούρκοι µε προδοσία την 1-2-1806 στον ληνό της Αιµυαλούς µεταξύ ∆ηµητσάνας και Στεµνίτσας(14). - ´Γιάννη θα πάµε στο πανηγύρι; (15) - Όπως θέλουν οι άλλοι της απάντησε. - Μα είναι ντροπή ρε Γιάννη να µη πάµε. Τι θα ειπεί ο κόσµος ότι σκιαχτήκαµεª. Άλλο που δεν ήθελε ο Ζορµπάς. - Ποιος είπε ότι σκιαζόµαστε. Θα πάµε. Το βράδυ στο τραπέζι ήταν όλοι σκεπτικοί . -Τι αποφάσισες Θοδωράκη ρώτησαν τον Κολοκοτρώνη - Τι να γίνει, θα πάµε να χαρείτε και σεις τώρα που είστε αρραβωνιασµένοι. Μπορεί να βρεθούµε µε τους Τούρκους. Να είστε νοιασµένοι και να µη δώσετε αφορµή. Ας ετοιµάσουν ψητά, κρασί, ψωµιά, οι γυναίκες(16). Ανήµερα της Παναγίας στολισµένοι, καβάλα στí άλογά τους, έφτασαν στη Ζάτουνα. Οι Τούρκοι, κατάπληκτοι για το θάρρος των ραγιάδων, χαιρέτησαν ψυχρά. Εκκλησιάστηκαν, οι Έλληνες κοινώνησαν και άνοιξαν τα δισάκια.

Έφαγαν, ήπιαν, πιάστηκαν στο χορό. Μπροστά η Στεκούλα, την κρατούσε ο Πλαπούτας. Πίσω ο Κολοκοτρώνης, ο Νικηταράς, οι άλλοι. Στο δεύτερο τραγούδι πιάνεται µπροστά ο αδελφός της Στεκούλας, ο Κουντάνης, και αρχίζει το προσβλητικό για τους Τούρκους τραγούδι: ´Τόíχει ο Ζαχαριάς ζακόνι, άσπρα πόδια να σηκώνει να φιλεί τις µπεοπούλες και τις Τουρκοπούλες ούλεςª(17).

Ο υπαινιγµός για τους Τούρκους ήταν βαρύς και η προσβολή µεγάλη. Ένας αγάς δεν κρατήθηκε, πήγε παραπέρα και τράβηξε τη µπιστόλα του. Έπαθε αφλογιστία, δεν είχε καλό ´γκιζότιª.Απάνου τους, θα µας φάνεª φωνάζει ο Κόλιας Πλαπούτας, ´στα σπαθιάª φωνάζει και ο Κολοκοτρώνης. Άρχισε το µακελιό.Το πανηγύρι διαλύθηκε.Τα ψητά, τα ψωµιά, οι τσότρες ποδοπατήθηκαν και ποτίστηκαν µε τα αίµατα. Ο γιγαντόσωµος Παρασκευάς Πλαπούτας, ο νόθος γιος που είχε αποκτήσει ο Κόλιας µε την ερωµένη, την ωραία Αρβανίτισσα Λιόσα, ορµά και όπως ένας Τούρκος στεκόταν αµήχανος, του παίρνει το κεφάλι, και το σώµα του στάθηκε για λίγο όρθιο πριν σωριαστεί. ´Ποιος του πήρε αυτουνού το κεφάλι, το είχα εγώ καπαρωµένοª λέει ο Νικηταράς. ´Ετούτοª, του απαντά ο Πλαπούτας δείχνοντας το γιαταγάνι του. Τότε πρωτοφάνηκε η παλικαριά του Νικηταρά(18). Είκοσι χρόνια αργότερα στα ∆ερβενάκια άλλαξε τέσσερα σπαθιά σφάζοντας Τούρκους, και όταν προς στιγµή πήγε να δειλιάσει από τα ασπαίροντα σώµατα των Τούρκων, είπε στον εαυτό τούτο το περίφηµο, ´Κουράγιο Νικήτα, Τούρκους σφάζειςª(19). Η Στεκούλα αναµαλλιασµένη πολεµούσε σαν Αµαζόνα µαζί µε τους άντρες. Τρεις Έλληνες σκοτώθηκαν και δύο λαβώθηκαν, ο ένας ο ∆. Πλαπούτας. Όσοι Τούρκοι γλίτωσαν, έφυγαν. Το ίδιο και οι Έλληνες πήγαν σε απόκρηµνες σπηλιές, πριν έλθουν οι πολλοί Τούρκοι για να εκδικηθούν. Μήνες γιατρευόταν ο Πλαπούτας. Στο προσκέφαλό του η Στεκούλα. Ένιωθε ένοχη γιατί, µε το πείσµα και τη γυναικεία φιλαρέσκεια, ώθησε τους άντρες στο µακελειό. Και ενώ έληξε µε τον τρόπο που έληξε το αιµατηρό αυτό επεισόδιο στη Ζάτουνα, ορισµένοι -όπως είπαµε- το παρουσιάζουν ως ένα άλλο, αιµατηρό και αυτό, µε πρωταγωνιστή πάλι τον Πλαπούτα, αλλά αυτή τη φορά στην Αλωνίσταινα. Εντάχθηκε στη Φιλική Εταιρεία, στις 15 Οκτωβρίου 1818 από τον συµπατριώτη του Αναγνώστη Τζοχαντάρη, και στη συνέχεια ανέπτυξε σχετική δράση ορκίζοντας πολλούς καπετάνιους στους σκοπούς της οργάνωσης. Το καλοκαίρι του 1819, συµµετείχε µαζί µε τον Νικήτα Σταµατελόπουλο - Νικηταρά σε ένα επεισόδιο στην Αλωνίσταινα που κατέληξε σε φόνο δύο Μουσουλµάνων και στον τραυµατισµό του ίδιου. Απέφυγε περαιτέρω διώξεις λόγω της παρέµβασης των Δεληγιανναίων που έκλεισαν την υπόθεση χρησιµοποιώντας τις διασυνδέσεις τους διαθέτοντας µεγάλο χρηµατικό ποσό. Ο Δηµήτρης, µαζί µε τον πατέρα του και τον αδελφό του Γεωργάκη, κήρυξαν στις 21 Μαρτίου την έναρξη της επανάστασης στην ορεινή Γορτυνία και συγκέντρωσαν µεγάλο αριθµό ενόπλων στο χωριό Μπέτσι.

το ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗΣ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ (Ε.Τ.Μ.ΕΛ.ΕΠ.) αναφέρει :


Το Φεβρουάριο του 1837, οι νιόπαντροι βασιλείς, Όθωνας και Αμαλία, έφτασαν στην Αθήνα, όπου έγιναν δεχτοί με λαμπρές τιμές. Μπορεί η βασιλεία τους να είχε άσχημο τέλος, αλλά αρχικά ο κόσμος διακατεχόταν από θετικά συναισθήματα. Τους καλωσόρισαν ακόμα και θρυλικοί αγωνιστές, που μερικά χρόνια αργότερα θα αγωνίζονταν εναντίον τους. Χαρακτηριστικό ήταν ότι ο Μακρυγιάννης, που ηγήθηκε της Επανάστασης της 3ης Σεπτεμβρίου, χάρισε στον Όθωνα ένα ζευγάρι τσαρούχια, για να ολοκληρώσει την παραδοσιακή ελληνική φορεσιά του.Για να γιορτάσουν το γάμο τους, οι βασιλείς διοργάνωσαν μία χοροεσπερίδα και κάλεσαν όλη την αφρόκρεμα των Αθηνών. Φυσικά δεν μπορούσε να λείπει ο γερός του Μοριά, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και το πρωτοπαλίκαρο του, ο Μήτρος Πλαπούτας. Όχι μόνο παρευρέθηκαν στη γιορτή, αλλά πρωτοστάτησαν και στο χορό. Ο αγέρωχος Πλαπούτας είχε τη φήμη του εξαιρετικού χορευτή και δεν έχανε ποτέ ευκαιρία να σύρει το χορό. Είχε μάλιστα το συνήθειο να πετάει ψηλά τα τσαρούχια του, φιγούρα που πάντα προκαλούσε το θαυμασμό των θεατών. Όταν λοιπόν ακούστηκε η μουσική για το τσάμικο, ο Πλαπούτας έτρεξε να μπει στον κύκλο, έτοιμος να αρχίσει τις φιγούρες.Η αίθουσα φωτιζόταν από πολυελαίους και ο Κολοκοτρώνης, που γνώριζε τον ενθουσιασμό του φίλου του, έκρινε σκόπιμο να τον προειδοποιήσει: «Το νου σου, Μήτσο, σιγά τον πολυέλαιο!» Και όπως πολλές ρήσεις του Γέρου, έτσι έμεινε και αυτή στην καθημερινότητα αν και με το καιρό άλλαξε το νόημα.

Ποίημα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη για το θάνατο του Γεωργάκης Πλαπούτας στη μάχη του Λάλα την 30η Μάιου 1821:


Πάψε ρουφιά το βογκητό/Στρέψε τα κύµατα σου Να χει στου Λάλα ελεύθερο/το πέταµα η ψυχή µου. Ξέρεις εκεί ποιος κείτεται/Δεν θέλω τα νερά σου Ποτάµι ν’ακαριάζονται/Ν’αρπάζουν το φιλί µου Όταν εδώθε θα πετά/Να τον καλονυχτίζει Πάψε ρουφιά το βογκητό/Σίγησε, µην τολµήσεις Τα’αδέλφια να χωρίσεις/Γιατί ο Πλαπούτας και νεκρός Κρατεί το µετερίζι.


Στη συνέχεια ασχολήθηκε με την πολιτική. Εκλέχθηκε πληρεξούσιος στη Δ' Εθνοσυνέλευση και βουλευτής Καρύταινας (1844-1847), ενώ διετέλεσε γερουσιαστής (1847-1862) και επίτιμος υπασπιστής του Όθωνα.[1][3][4][5][6] [7][8]


Απεβίωσε στις 27 Ιουλίου 1864 στον οικογενειακό Πύργο των Πλαπουταίων στο Παλούμπα.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 «Τα μέλη της Φιλικής Εταιρείας». Βουλή των Ελλήνων. http://www.parliament.gr/1821/anafora/filikoi2.asp. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2013. 
  2. Νικόλαος Δραγούμης, Ιστορικαί Αναμνήσεις, τ.Β΄σ.18.
  3. Τσελάλης, Αγησίλαος (2000). Πλαπούτας. Tripoli: Γιαννίκος, σελ. 156. http://www.lemoni.gr/bookshop/18661_%CF%80%CE%BB%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%8D%CF%84%CE%B1%CF%82.htm. 
  4. Χρυσανθόπουλος, Φωτάκος (2003). ΒΙΟΙ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΩΝ ΑΝΔΡΩΝ. Αθήνα: ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ, σελ. 336. ISBN 9789608352018. http://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager.php?rec=/metadata/6/0/3/metadata-02-0000143.tkl&do=73357.pdf&lang=el&pageno=1&pagestart=1&width=409.68%20pts&height=622.8%20pts&maxpage=338. |
  5. «ΠΩΣ Η ΘΥΣΙΑ ∆ΥΟ ΑΣΗΜΩΝ ΗΡΑΙΑΤΩΝ ΕΣΩΣΕ ΤΟΥΣ ΝΙΚΗΤΑΡΑ ΚΑΙ ΠΛΑΠΟΥΤΑ». http://akovos.gr/AkobosPeriodiko/Teuxos15/Hraiates.pdf?ckattempt=1. 
  6. «ΠΩΣ ΒΓΗΚΕ Η ΦΡΑΣΗ ΣΙΓΑ ΤΟ ΠΟΛΥΕΛΑΙΟ». http://www.mixanitouxronou.gr/pos-vgike-frasi-siga-ton-polieleo. 
  7. «Εκδήλωση για Δ.Πλαπούτα». http://users.sch.gr/geioanni/sel-s=omilos=gkoura/goura/ANAKOINOSEIS_2014/1-EKDHLOSEIS_FOREON/2014-DHMOS-GORTYNIAS/2-PLAPOYTAS/prosklisi-plapouta.pdf. 
  8. «Οικογένεια Πλαπούτα». http://www.polhist.panteion.gr/keni/images/1821/%CE%A0%CE%BB%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%8D%CF%84%CE%B1,%20%20%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CE%B1.pdf. 
Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα