Βούρμπιανη Ιωαννίνων

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: 40°14′22″N 20°47′27″E / 40.23944°N 20.79083°E / 40.23944; 20.79083

Βούρμπιανη
Τοποθεσία στον χάρτη της χώρας
Τοποθεσία στον χάρτη της χώρας
Διοίκηση
Χώρα Ελλάδα
Περιφέρεια Ηπείρου
Δήμος Κόνιτσας
Γεωγραφία και στατιστική
Έκταση 26,227 χλμ2
Υψόμετρο 900
Πληθυσμός 68 (2011)
Άλλα
Ταχ. κωδ. 44015
Τηλ. κωδ. 26550
Η Βούρμπιανη βρίσκεται στο βόρειο άκρο του νομού Ιωαννίνων
Η Βούρμπιανη βρίσκεται στο βόρειο άκρο του νομού Ιωαννίνων
Βούρμπιανη
Θέση της Βούρμπιανης

Η Βούρμπιανη είναι χωριό της Ηπείρου που βρίσκεται στο δήμο Κόνιτσας του νομό Ιωαννίνων. Ανήκει στα Μαστοροχώρια[1] και έφτασε στην ακμή του τον 18ο και το 19ο αιώνα.

Γενικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Βούρμπιανη απέχει 26 χιλιόμετρα από την Κόνιτσα. Διοικητικά, υπαγόταν μέχρι το 1997 στην επαρχία Κονίτσης. Έπειτα αποτέλεσε τμήμα του δήμου Μαστοροχωρίων[2], ενώ από το 2011 υπάγεται στο δήμο Κόνιτσας. Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης, ενώ διαθέτει τον ιερό ναό της Παναγίας που χρονολογείται κατά τον 16ο αιώνα.[3] Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 68 κατοίκους.

Ιστορικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, η Βούρμπιανη ήταν γνωστή για τους ντόπιους κτίστες της[2] καθώς και για τους τεχνίτες ξυλογλυπτικής.[4] Υποστηρίζεται πως μετά το ξέσπασμα της επανάστασης του 1821, υπό τον φόβο των ληστών και των λεηλασιών, πολλοί κάτοικοι των χωριών του Σαραντάπορου βρήκαν καταφύγιο στη Βούρμπιανη.[5] Το 1854 η Βούρμπιανη ήταν πληθυσμιακά το δεύτερο μεγαλύτερο χωριό της ευρύτερης περιοχής, μετά την Κόνιτσα, με 384 οικογένειες.[3]

Το 1875 ιδρύθηκε στη Βούρμπιανη η Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα που αποτέλεσε το πρώτο σχολαρχείο στην περιοχή, το οποίο στεγαζόταν σε διώροφο πέτρινο κτίριο και λειτούργησε μέχρι το 1986 ως δημοτικό Σχολείο, γυμνάσιο και οικοτροφείο[3], ενώ κατά τα τελευταία χρόνια του 19ου αιώνα ιδρύθηκε Παρθεναγωγείο.[6] Το 1878, σύμφωνα με αναφορά του γενικού πρόξενου Ιωαννίνων προς τον τότε υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας, Θεόδωρο Δηλιγιάννη, η Βούρμπιανη παρουσιάζεται ως μια από τις βορειότερες περιοχές της Ηπείρου όπου γλωσσικά κυριαρχούσαν τα ελληνικά.[7] Κατά την ύστερη Τουρκοκρατία, υπαγόταν στον καζά Λεσκοβικίου[8], ενώ παράλληλα υπέφερε, όπως και άλλοι οικισμοί της ευρύτερης περιοχής, από εκτεταμένα κρούσματα ληστειών, δολοφονιών και απαγωγών.[9] Μετά την προσάρτηση στο ελληνικό κράτος, ο οικισμός αποτέλεσε έδρα στρατιωτικής εποπτείας της μεθορίου.[10]

Κατά τις πρώτες ημέρες του Ελληνοϊταλικού πολέμου, η Βούρμπιανη κατελήφθη από τις ιταλικές δυνάμεις αλλά στις 7 Νοεμβρίου του 1940 ανακαταλήφθηκε από αποσπάσματα της Α΄ Μεραρχίας Πεζικού.[11] Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, η Βούρμπιανη απετέλεσε επανειλημμένως πεδίο συγκρούσεων μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών.[12][13][14][15]

Επιφανείς κάτοικοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από την Βούρμπιανη κατάγονταν ο αξιωματούχος της αυλής του Αλή πασά, Κώστας Γραμματικός, ο ποιητής Τέλλος Άγρας,[16] ο οφθαλμίατρος και ευεργέτης Αλέξιος Τράντας[17][18] και ο στρατιωτικός και πολιτικός Σωκράτης Δημάρατος.[19]

Απογραφές πληθυσμού[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Απογραφή 1895 1928 1940 1951 1961 1971 1981 1991 2001 2011
Πληθυσμός 1779[8] 890[10] 514[2] 640[2] 216[2] 194[2] 232[2] 148[2] 141[20] 68[21][22]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Ηπειρωτικά Χρονικά, Εν Ιωαννίνοις, 1930, σελ. 162.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 Σταματελάτος Μιχαήλ - Βαμβά Σταματελάτου Φωτεινή, Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδας, ΤΑ ΝΕΑ, 2012, Α΄ τόμος, σελ. 145.
  3. 3,0 3,1 3,2 Δήμος Κόνιτσας: Βούρμπιανη.
  4. Ρέα Κακαμπούρα, Ανάμεσα στο αστικό κέντρο και τις τοπικές κοινωνίες - Οι σύλλογοι της επαρχίας Κόνιτσας στην Αθήνα, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, 1998, σελ. 85.
  5. Ρέα Κακαμπούρα, 1998, σελ. 77.
  6. Παρασκευή Σκαμνέλου, Η ελληνική δημοτική εκπαίδευση στην Ήπειρο της ύστερης τουρκοκρατίας (1861 - 1913) - θεωρία και πράξη, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, 2001, σελ. 336.
  7. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τόμος ΙΓ΄, Αθήναι 1977, σελ. 388.
  8. 8,0 8,1 Μιχάλης Κοκολάκης, Η τουρκική στατιστική της Ηπείρου στο Σαλναμέ του 1895, στο Τετράδια Εργασίας, τεύχος 18, Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών, Αθήνα 2008, σελ. 273.
  9. Νικόλαος Αναστασόπουλος, Κοινωνία και ποινική πραγματικότητα στο νομό Ιωαννίνων την δεκαετία του 1930, Διδακτορική διατριβή, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Ιωάννινα 2007, σ. 57-59.
  10. 10,0 10,1 Σύγχρονος Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, τόμος 5ος, σελ. 494.
  11. ΓΕΣ, Ιστορία Ιππικού - Τεθωρακισμένων, Τυπογραφείο Ελληνικού Στρατού, Αθήνα, Μάρτιος 1995, σελ. 51.
  12. Δημητρίου Γ. Ζαφειροπούλου, Ο αντισυμμοριακός αγών 1945 - 1949, Αθήναι 1956, σελ. 246.
  13. Εφημερίδα Εμπρός, 27 Ιανουαρίου 1948, σελ. 4.
  14. Εφημερίδα Εμπρός, 24 Ιουνίου 1948, σελ. 4.
  15. Εφημερίδα Εμπρός, 10 Αυγούστου 1948, σελ. 1.
  16. Η Δωδώνη - Δεκάτομος Μεγάλη Πανηπειρωτική Εγκυκλοπαίδεια, γ΄έκδοσις, Αθήναι 1959 - 1960, σελ. 508.
  17. Η Δωδώνη, 1959 - 1960, σελ. 476.
  18. Σύγχρονος Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, συμπλήρωμα, τόμος 23ος, σελ. 1034.
  19. Σύγχρονος Εγκυκλοπαιδεία Ελευθερουδάκη, τόμος 8ος, συμπλήρωμα, σελ. 767.
  20. Απογραφή 2001, σελ. 144.
  21. Εφημερίς της Κυβερνήσεως, 28 Δεκεμβρίου 2012, σελ. 51425.
  22. epirusonline: Πόσοι κατοικούμε στην Ήπειρο - Όλη η απογραφή του 2011.