Πάνδαρος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πάνδαρος (που δεν πρέπει να συγχέεται με τον Πανδάρεω) είναι γνωστός ένας γιος του ήρωα Λυκάονα του Τρώα. Ο Λυκάων σκοτώθηκε από τον Αχιλλέα στον Τρωικό Πόλεμο. Ο Πάνδαρος είχε διδαχθεί από τον ίδιο τον θεό Απόλλωνα την τέχνη της τοξοβολίας. Παρά τις συμβουλές του πατέρα του, ήρθε στην Τροία από την πατρίδα του, την πόλη Ζέλεια, για να συμμετάσχει στον Τρωικό Πόλεμο, όπου αναφέρεται (Ιλιάδα, Δ) ότι προσπάθησε να σκοτώσει με δόλιο τρόπο τον Μενέλαο κατά τη μονομαχία του με τον Πάρι. Ο Μενέλαος τραυματίσθηκε από το βέλος του Πανδάρου, αλλά όχι θανάσιμα. Στη συνέχεια, ο Πάνδαρος πολέμησε εναντίον του Διομήδη, τον τραυμάτισε επίσης, έκανε τον ηνίοχο του Αινεία, αλλά τελικώς έχασε αργότερα τη ζωή του από το ακόντιο του Διομήδη, το οποίο του διατρύπησε το πρόσωπο και του απέκοψε τη γλώσσα. Ας σημειωθεί ότι και ο πατέρας του Πανδάρου, ο Λυκάων, σκοτώθηκε επίσης στον Τρωικό Πόλεμο (από τον Αχιλλέα).

Μόνος αδελφός του Πανδάρου ήταν ο Ιάπυξ ο θεραπευτής, ένας από τους Αινειάδες.

Ο Πάνδαρος στη νεότερη λογοτεχνία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο ποίημα του Τσόσερ «Τρωίλος και Χρυσηίδα» (1370 μ.Χ.) ο Πάνδαρος (Pandarus) εμφανίζεται ως ενεργός μεσολαβητής ανάμεσα στην ανεψιά του Χρυσηίδα και στον Τρώα πρίγκηπα Τρωίλο, μικρότερο αδελφό του Πάρι και του Έκτορα. Αυτή η αισθηματική ιστορία είναι άσχετη με την ελληνική μυθολογία και επινοήθηκε τον 12ο αιώνα μ.Χ.. Ο Σαίξπηρ βασίσθηκε σε αυτό το μεσαιωνικό ποίημα για τον ομώνυμο χαρακτήρα στο έργο του «Τρωίλος και Χρυσηίδα» (1609), αλλά σε αυτό ο Πάνδαρος είναι έκφυλος χαρακτήρας, ένα είδος προαγωγού κυνικού θείου. Από αυτό το έργο προήλθαν οι αγγλικές λέξεις pander, panderer και pandering (ο νομικός όρος).



Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Το αντίστοιχο άρθρο της αγγλόγλωσσης Wikipedia
  • Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969