Κώστας Κοτζιάς

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Κωνσταντίνος Κοτζιάς, Υπουργός και Δήμαρχος Αθηναίων

Ο Κώστας Κοτζιάς (Κωνσταντίνος Κοτζιάς) (1892 - 8 Δεκεμβρίου 1951) ήταν Έλληνας δικηγόρος, δημοσιογράφος, πολιτικός, αθλητής της ξιφασκίας και του στίβου, εκδότης και συγγραφέας. Χρημάτισε υπουργός και δήμαρχος Αθηναίων.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε το 1892. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και τη Ρώμη, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με το στίβο και την ξιφασκία. Το 1912 πρώτευσε στους Παναιγύπτιους Αγώνες στη σπάθη και στο ξίφος.[1]

Την περίοδο 1915-16 εργάστηκε ως ανταποκριτής ελληνικών εφημερίδων στην Ιταλία. Από το 1916 ώς το 1918 εργάστηκε στο δικηγορικό γραφείο του Παναγή Τσαλδάρη και την περίοδο 1918-19 εξορίστηκε στην Κρήτη από την κυβέρνηση Βενιζέλου. Διετέλεσε πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Αθηνών, πρόεδρος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας και ιδρυτής της διαφημιστικής εταιρίας "Γκρέκα".

Το 1934 εκλέχτηκε Δήμαρχος Αθηναίων. Το 1936 χρημάτισε υπουργός Διοικήσεως Πρωτευούσης στην κυβέρνηση Μεταξά και την κυβέρνηση Κορυζή. Ως Δήμαρχος τιμήθηκε με τον Χρυσό Σταυρό του Πανιωνίου για τη συνεισφορά του στην κατασκευή γηπέδου για την ομάδα.

Τον Ιούλιο του 1940 φέρεται να έχει ανάμειξη σε γερμανική αντιμεταξική κίνηση ανατροπής του Ιωάννη Μεταξά. Όπως σημειώνει στο ημερολόγιό του ο Ι. Μεταξάς με ημερομηνία 19 Ιουλίου 1940: "Εξηγήσεις Κοτζιά, δηλώσεις αφοσιώσεως. Αλλά... το γεγονός μένει".

Το 1941 μετά το θάνατο του Ιωάννη Μεταξά, ο Βασιλεύς Γεώργιος Β΄ του ανέθεσε τον σχηματισμό κυβέρνησης, τον οποίο και αρνήθηκε. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής έζησε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου είχε κατορθώσει να διαφύγει μέσω Τουρκίας.

Μετά τον πόλεμο, το διάστημα 1945-51 διετέλεσε Πρόεδρος του ΠΑΟ. Το 1950 εξελέγη βουλευτής Αθηνών με την Πολιτική Ανεξάρτητη Παράταξη και το 1951 επανεξελέγη. Το ίδιο έτος πέθανε από καρδιά[2]. Επίσης είχε εκδώσει την εφημερίδα Χρονικά (1921-1924) και έγραψε το βιβλίο "Ελλάς, ο πόλεμος και η δόξα της" (1942).

Ο Κώστας Κοτζιάς υπήρξε ένας από τους πιο ενθουσιώδεις υμνητές τόσο του Μπενίτο Μουσολίνι όσο περισσότερο του Αδόλφου Χίτλερ, στην Ελλάδα. Σημειώνεται ότι ως δήμαρχος Αθηναίων είχε υποδεχθεί το Σεπτέμβριο του 1936, στο αεροδρόμιο της πόλης, τον υπουργό Προπαγάνδας της χιτλερικής Γερμανίας, Γιόζεφ Γκαίμπελς, ενώ είχε επισκεφθεί ο ίδιος αρκετές φορές τη γερμανική και την ιταλική πρωτεύουσα. Χαρακτηριστικές είναι οι εντυπώσεις του από την επίσημη επίσκεψή του στη φασιστική Ιταλία, που περιγράφονται σε ομιλία του που εκδόθηκε από το Ιταλικό Ινστιτούτο της Αθήνας (23.1.35). Ενδεικτικά, στην ομιλία του αναφέρει:

    Εις την Ιταλίαν δημιουργείται, εδημιουργήθη ήδη, νέος τύπος ανθρώπου, νέος την αντίληψιν, τους προσανατολισμούς του, τον προορισμόν του, αλλ' ιδίως νέος ως προς την επίγνωσιν καθηκόντων και υποχρεώσεων. Εκεί δεν υφίσταται Δικτατορία υπό την στενήν έννοιαν ή υπό την έννοιαν, ήν προσέλαβεν ενταύθα η Δικτατορία. Δεν ασκείται βία υλική, αλλά πειθώ. Δεν εκβιάζεται το άτομον, αλλά μόνον του το άτομον υποβάλλεται, μόνον του προσαρμόζεται εις το δημιουργηθέν περιβάλλον, μόνον του εισέρχεται εις το πλαίσιον όπερ εχάραξε το Κράτος. Πας εντός πλαισίου αισθάνεται την άνεσιν και την θαλπωρήν, πας εκτός αυτού, μοιραίως, στερείται των καταπληκτικών πλεονεκτημάτων.

Τα παιδάκια, μετά την λήξιν των μαθημάτων, με επικεφαλής ανά τάξιν τον κοσμήτορα μαθητήν, με παράγγελμα διδόμενον παρ' αυτού, «έν δύο» συντεταγμένα, σημειώνω ιδιαιτέρως πειθαρχημένα, και με ύφος σοβαρότατον, φθάνουν προ της εξωθύρας όπου αναμένει ο γονεύς. Εκεί μετά το παράγγελμα: Χαιρετισμόν εις τον Ντούτσε, την ύψωσιν της δεξιάς εις Ρωμαϊκόν χαιρετισμόν και την αναφώνησιν «α Νόι - Δικός μας» λύουν τους ζυγούς και παραλαμβάνονται από την άλλην ωργανωμένην κρατικήν δύναμιν, την οικογένειαν.

Η Κυριακή δεν είναι ημέρα σχόλης και παιδικής αταξίας. Είναι ημέρα γυμνασίων, Αγώνων, εκδρομών. Πάντοτε όμως εις ομάδας πειθαρχούσας, με νέους έχοντας τεταμένον το πρόσωπον προς το μέλλον, πιστεύοντας εις εαυτούς, εις τον εμπνευστήν των, εις το Κράτος.

Ο Ιταλός ήλλαξε νοοτροπίαν, χαρακτήρα, αντίληψιν περί του προορισμού του ατόμου εν τη νεωτάτη κοινωνία και πολιτεία, ήν διεμόρφωσεν ο Φασισμός, ήν ενεπνεύσθη και ενέπνευσεν η προσωπικότης του Μπενίτο Μουσολίνι.    

Ήταν παντρεμένος και είχε τρία παιδιά: την Ιωάννα, σύζυγο Δρακοπούλου, τον Γιώργο και τον Παναγιώτη Κοτζιά.[3]

Πηγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Βιογραφική Εγκυκλοπαίδεια του Νεωτέρου Ελληνισμού 1830-2010 - Αρχεία Ελληνικής Βιογραφίας, Εκδόσεις Μέτρον, τ. 2, σελ. 247-248

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]