Ζαν-Λυκ Μελανσόν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ζαν-Λυκ Μελανσόν
Jean-Luc Mélenchon
Front de Gauche - Fête de l'Humanité 2012 - 007.jpg
Συμπρόεδρος του Εθνικού Γραφείου του Αριστερού Κόμματος
Ανέλαβε   1 Φεβρουαρίου 2009
Προκάτοχος Ίδρυση του κόμματος
Ευρωβουλευτής
Ανέλαβε   14 Ιουλίου 2009
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση 19 Αυγούστου 1951 (1951-08-19) (63 ετών)
Flag of Morocco.svg Ταγγέρη, Μαρόκο
Εθνικότητα Flag of France.svg Γαλλική
Υπηκοότητα Flag of France.svg Γαλλία
Πολιτικό Κόμμα Αριστερό Κόμμα
Σπουδές Université de Franche-Comté
Επάγγελμα Καθηγητής Τεχνικής Εκπαίδευσης
Δημοσιογράφος
Ιστοσελίδα http://www.jean-luc-melenchon.fr/

Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν, γεννημένος στις 19 Αυγούστου 1951 στην Ταγγέρη, στο Μαρόκο, είναι ένας Γάλλος πολιτικός, ευρωβουλευτής και Συμπρόεδρος του Αριστερού Κόμματος.

Σοσιαλιστής αγωνιστής από το 1977, εκλέγεται διαδοχικά Δημοτικός Σύμβουλος του Μασσύ (1983), Γενικός Σύμβουλος της Εσόν (1985) και στη συνέχεια Γερουσιαστής του ίδιου νομού το 1986, το 1995 και το 2004, και τέλος ευρωβουλευτής το 2009 στη Νοτιοδυτική περιφέρεια. Διατελεί Υπουργός Επαγγελματικής Εκπαίδευσης από το 2000 μέχρι το 2002, στη κυβέρνηση συνεργασίας του Λιονέλ Ζοσπέν.

Αποτελεί μέλος της αριστερής πτέρυγας του Σοσιαλιστικού Κόμματος μέχρι το Συνέδριο της Ρενς, το Νοέμβριο του 2008, ημερομηνία κατά την οποία αποχωρεί από το κόμμα για να ιδρύσει το Αριστερό Κόμμα. Αρχικά πρόεδρος του εθνικού γραφείου, είναι πλέον Συμπρόεδρος μαζί με την Μαρτίν Μπιγιάρ.

Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν είναι υποψήφιος του Αριστερού Μετώπου στις προεδρικές εκλογές του 2012.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν είναι ο νεότερος γιος του Ζωρζ Μελανσόν, υπαλλήλου των Γαλλικών Ταχυδρομείων, και της Ζανίν Μπαγιονά, καθηγήτριας, της οποίας η οικογένεια είχε καταγωγή από την Ισπανία.[1]

Το 1962, μετά τον χωρισμό των γονιών του,[2] εγκαταλείπει το Μαρόκο με προορισμό την Γαλλία, και εγκαθίσταται στο Υβετό, στη Πεΐ ντε Κω (Pays de Caux), και στη συνέχεια στο Ζυρά, όπου η μητέρα του παίρνει μετάθεση.[3][4][5] Παντρεμένος στη διάρκεια της διαμονής του στην Μπεζανσόν (στη συνέχεια χωρισμένος), έχει μια κόρη, γεννημένη το 1974.[5]

Επαγγελματική σταδιοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κάτοχος licence στην Φιλοσοφία,[4][6] παντρεύεται και γίνεται διορθωτής[5] στην εταιρία εκτυπώσεων Néo-Typo[7] του Μπεζανσόν, παράλληλα με τις σπουδές του.[5] Εργάστηκε επίσης στην εταιρία ωρολογοποιίας Maty και σε ένα πρατήριο καυσίμων στην έξοδο της πόλης.[7] Το 1976, επιστρέφει στο Λον-λε-Σωνιέ,[5] όπου είναι καθηγητής Γαλλικών[8][9] σε ένα τεχνικό λύκειο,[5][10] και στη συνέχεια γίνεται δημοσιογράφος στην La Dépêche du Jura, συνεργάζεται περιστασιακά ως σκιτσογράφος με την εβδομαδιαία καθολική εφημερίδα La Voix Jurassienne και διευθύνει την La Tribune du Jura, την μηνιαία εφημερίδα της σοσιαλιστικής ομοσπονδίας του Ζυρά, που τελικά καταρρέει, στο τέλος της δεκαετίας του 1970.[11][12] Το 1978, κατόπιν αιτήματος του Κλωντ Ζερμόν, δημάρχου του Μασσύ τον οποίο συνάντησε στη διάρκεια μιας επίσκεψης του τελευταίου στο Ζυρά, εγκαθίσταται στην Εσόν όπου γίνεται ο διευθυντής του πολιτικού του γραφείου[6][11][13] και δημιουργεί ένα εβδομαδιαίο ενημερωτικό δελτίο με τίτλο À Gauche.[5] Από το 1993 στο 1995, είναι πολιτικός διευθυντής του εβδομαδιαίου του Σοσιαλιστικού Κόμματος Vendredi.[4][5][6]

Πρώτα βήματα στον χώρο της πολιτικής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ως συνέχεια των γεγονότων του Μαΐου-Ιουνίου 1968 στο Μπεζανσόν, η Κομμουνιστική Ένωση και το PSU, που είχαν την μεγαλύτερη δύναμη στην AGEC-UNEF, υποστηρίζουν μια κατάληψη του συνδικάτου από τους οπαδούς μιας μετατροπής του σε « μαζικό πολιτικό κίνημα ». Αντιτιθέμενος σ' αυτό, ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν προσχωρεί στην Κομμουνιστική Διεθνή, τροτσκιστικό ρεύμα υπακοής στον λαμπερτισμό, που προσπαθεί να αντιταχθεί σε αυτή την πολιτική.[14]

Ηγέτης του φοιτητικού κινήματος[11][15][16] στη διάρκεια του Μάη του '68, στην πόλη του, προσχωρεί στην UNEF από την είσοδό του κιόλας στη Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών του Μπεζανσόν[4] τον Σεπτέμβριο του 1969.

Μαθητής στο Λύκειο Ρουζέ ντε Λιλ του Λον-λε-Σωνιέ, αποφοιτά το 1969.[17]

Μετά τη διχοτόμηση της UNEF το 1970, ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν συμμετέχει στον αγώνα για την ανακατασκευή μιας τοπικής έδρας για το φοιτητικό συνδικάτο,[5] ταυτοχρόνως ενάντια στο συνδικαλιστικό ρεύμα προερχόμενο από την UEC, κινητοποιώντας την UNEF-Renouveau (ελ:UNEF-Ανανέωση), συνδέοντας το συνδικάτο με τα διοικητικά συμβούλια που είχαν δημιουργηθεί υπό τον νόμο Εντγκάρ Φωρ, και ενάντια στα αριστερής νοοτροπίας ρεύματα που στόχευαν στην μετατροπή του σε πολιτικό κίνημα. Είναι για αυτό το λόγο που γίνεται πρόεδρος της τοπικής φοιτητικής ένωσης, και στη συνέχεια ενσωματώνεται στο εθνικό γραφείο της UNEF-US το 1974. Η λίστα του στις εκλογές του CROUS το 1975 συγκεντρώνει το 60 % των ψήφων.[11]

Από το 1972 ως το 1975, γίνεται διοικητής της OCI στο Μπεζανσόν, όπου αυτή η οργάνωση έχει ριζώσει για τα καλά.[11] Επί τέσσερα έτη, συμμετέχει σε όλους τους φοιτητικούς και εργατικούς αγώνες του Ζυρά — κυρίως στην απεργία των Lip,[5] σημαντικής εταιρίας ωρολογοποιίας του Μπεζανσόν που διαλύθηκε μερικά χρόνια αργότερα. Αυτή η εμπειρία τον οδηγεί σταδιακά τον οδηγεί σταδιακά στο να αποστασιοποιηθεί από την λενινιστική αντίληψη του κόμματος ("η πραγματική διαφορά μου είναι ότι ποτέ δεν πίστεψα στην πρωτοπορία", εξήγησε αργότερα). Αυτό του αποφέρει, σύμφωνα με τον ίδιο, να "απομακρυνθεί" από την οργάνωση — ο Σαρλ Μπεργκ, λαμπερτιστής ηγέτης, επιβεβαιώνει από την πλευρά του πως "διαπραγματεύτηκε την αποχώρηση" μαζί του.[11] Είναι η εποχή κατά την οποία το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Φρανσουά Μιτεράν που αναδημιουργήθηκε στο Συνεδριο του Επιναί το 1971, αρχίζει σταδιακά να να καταλαμβάνει το τμήμα του δημοκρατικού σοσιαλισμού της αριστεράς, βάζοντας το PCF σε εκλογικούς μπελάδες.

Σοσιαλιστής Μιτερανιστής αγωνιστής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν εγκαταλείπει τη Μπεζανσόν για να ξεκινήσει την επαγγελματική δραστηριοποίησή του στο Λον-λε-Σωνιέ και γίνεται μέλος του PS το 1977.[18] Σύντομα βρίσκεται να καταλαμβάνει περιφερειακές αρμοδιότητες και εκδίδει μια ομοσπονδιακή εφημερίδα που αγωνίζεται για την ένωση μεταξύ PS-PCF. Είναι η εποχή κατά την οποία το δεύτερο καταπατά τα σύμφωνα ένωσης της αριστεράς με βάση ένα κοινό πρόγραμμα διακυβέρνησης. Έχοντας παρατηρηθεί στη διάρκεια μιας γιορτής στο Ζυρά του Poing et la Rose από τον Κλωντ Ζερμόν, δήμαρχο του Μασσύ και μέλος του εκτελεστικού γραφείου του PS με αντικείμενο το χαρτοφυλάκιο των επιχειρήσεων του Σοσιαλιστικού Κόμματος, φεύγει με προορισμό την περιοχή του Παρισιού και γίνεται διευθυντής του πολιτικού γραφείου του συγκεκριμένου πολιτικού.

Γίνεται ένας από τους κυριότερους μιτερανιστές ηγέτες της ομοσπονδίας της Εσόν, κάτι που τον οδηγεί στο πόστο του πρώτου γραμματέα αυτής της ομοσπονδίας στη διάρκεια του συνεδρίου της Βαλάνς το 1981 — διατηρεί αυτή την θέση μέχρι το 1986.[6] Αντιτιθέμενος ταυτόχρονα στην ροκαρντιανή Δεύτερη αριστερά και στο CERES του Σεβενεμάν, αντιπαρατίθεται στην ροκαρντιανή Μαρί-Νοέλ Λιενμάν, μέσω των τοπικών ενώσεων και ραδιοσταθμών. Έτσι, όταν η τελευταία δημιουργεί το Radio Massy-Pal, αυτός με την σειρά του ιδρύει το Radio Nord Essonne.[11] Εργάζεται στην οργάνωση του μιτερανιστικού ρεύματος, αρχικά στην Εσόν και στη συνέχεια μέσω του περιοδικού Données et arguments (ελ: Δεδομένα και επιχειρήματα), που θα αποτελέσει το χωνευτήρι ενός ρεύματος αγκυροβολημένου στην αριστερή πτέρυγα του κόμματος.

Ισπανόφωνος, θα αναπτύξει στο Μασσύ την αλληλεγγύη με την Νότια Αμερική, οργανώνοντας συγκέντρωση Χιλιανών, Αργεντινών, κτλ. αντικαθεστωτικών.[11]

Το 1983, προσχωρεί στη μασονική λέσχη του Ροζέ Λεραί της Μεγάλης Ανατολής της Γαλλίας όπου έχει ως θέματα ενασχόλησής του το ρεπουμπλικανικό ιδανικό και την υπεράσπιση των συμφερόντων του λαού. Είναι το σημείο καμπής της αυστηρότητας που ξεκίνησε η σοσιαλιστική κυβέρνηση της εποχής που αποτέλεσε το κίνητρο για αυτή την προσέγγιση, σύμφωνα με τον ίδιο τον Ζαν-Λυκ Μελανσόν : «Είναι η χρονιά της πνευματικής κρίσης. Τίποτα δεν δουλεύει. Όλα είναι χαμένα. [...] Όταν όλα έχουν σπάσει τα μούτρα τους, τί απομένει; Η Δημοκρατία. Συνεπώς, in fine, η ελευθερία και η ισότητα».[19] Εκτός από αυτή την πολιτική ταύτιση, βρίσκει στον μασονισμό μια προσωπική ταύτιση : ο πατέρας του ήταν επίσης μασόνος.[20] Το 1984, στη διάρκεια των αντιπαραθέσεων σχετικά με το νόμο Σαβαρύ, αγανακτεί βλέποντας το GODF να έχει αναμειχθεί ελάχιστα στην μάχη υπέρ αυτού του νόμου που στοχεύει σε μια ένωση της δημόσιας και της ιδιωτικής εκπαίδευσης στα πλαίσια ενός μεγάλου εθνικού φορέα της Éducation nationale.[21] Από αυτό θα κρατήσει μια πικρή ανάμνηση, ομολογώντας πως είχε « φαντασιώσεις πάνω σε αυτό που ήταν » και πως « κατάλαβε πως δεν ήταν ακριβώς αυτό το οποίο (αυτός) περίμενε ». Θα παραμείνει στη συνέχεια ένας « πιστός » μασόνος αλλά « μικρής συμμετοχής », ένας « βασικός αδελφός », που ασχολείται ελάχιστα με τις εσωτερικές υποθέσεις του GODF και αρνούμενος να συμμετάσχει στις « βουλευτικές αδελφότητες » που τις κατηγορεί ως, σύμφωνα με την προσωπική του οπτική γωνία, « μια σοβαρή παρανομία, μια απόπειρα ενάντια στη Δημοκρατία ».[22]

Από την Σοσιαλιστική αριστερά στο PRS (1988-2005)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ιδρυτής με τον Ζυλιάν Ντραι της Σοσιαλιστικής Αριστεράς το 1988, αντιτίθεται à la politique d'ouverture du second septennat του Φρανσουά Μιτεράν, στοχεύοντας στον Μισέλ Ροκάρ και την "μαλθακή αριστερά", όπως και στην είσοδο της Γαλλίας στο πρώτο πόλεμο του Κόλπου — σε αντίθεση με την πλειοψηφία του κόμματός του και τον πρόεδρό του.[11]

Στη διάρκεια του δραματικού συνεδρίου της Ρεν το 1990 όπου κανένα κίνημα δεν φτάνει το 30 %, η αριστερή πτέρυγα του κόμματος αποχωρεί διαιρεμένη στα τέσσερα, ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν ηγείται του δικού του κινήματος, που παίρνει το 1,35 % των ψήφων.

Το 1992, ψηφίζει και καλεί τους ψηφοφόρους να πράξουν παρομοίως για το Σύμφωνο του Μάαχστριτ,[23] περισσότερο από πίστη στον Φρανσουά Μιτεράν και για να μην διασπαστεί η ενότητα του κόμματος παρά από τις προσωπικές του απόψεις.[24]

Αποτελώντας για καιρό ένα στέρεο και σταθερό ρεύμα, η Σοσιαλιστική Αριστερά θα κατέβει με το δικό της κίνημα στα τρία συνέδρια του PS μέχρι την εξαφάνιση (του κινήματος) το 2002. Λαμβάνει ποσοστά που κυμαίνονται ανάμεσα στο 7,3 % και το 13,3 %.

Στη διάρκεια του συνεδρίου της Βρέστης το 1997, ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν παρουσιάζεται ως υποψήφιος για τη θέση του γενικού γραμματέα του PS : μοναδικός αντίπαλος απέναντι στον Φρανσουά Ολλάντ, βγάζει έναν λόγο ως υποψήφιος που θα μείνει χαραγμένος στις μνήμες, κάνοντας ιδιαίτερες αναφορές σε λόγια του Φρανσουά Μιτεράν προς αυτόν : «Μου είπε «Ποτέ μην τα παρατάτε»... «Συνεχίστε το δρόμο σας»... «Τον συνεχίζω κύριε!».[25] Λαμβάνει το 8,81 % των ψήφων, ποσοστό μικρότερο αυτού του κινήματος της Σοσιαλιστικής Αριστεράς. Αυτή την εκλογική ήττα θα την ζήσει ως μια μεγάλη ντροπή.[26]

Τον Μάρτιο του 2000, αποδέχεται να συμμετάσχει στην κυβέρνηση του Λιονέλ Ζοσπέν ως εκλεγμένος υπουργός αρμόδιος για τα θέματα της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, έχοντας προηγουμένως αρνηθεί τα χαρτοφυλάκια της Στέγασης και των Υπερπόντιων Κτήσεων.[11]

Ως αποτέλεσμα της εκλογικής ήττας τον Απρίλιο του 2002, όταν το ρεύμα του οποίου ο κυριότερος εκφραστής και ηγέτης ήταν ο Ζυλιάν Ντραι αποφασίζει να περάσει στο στρατόπεδο του Φρανσουά Ολλάντ, ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν συνιδρύει το κίνημα Νέος Κόσμος με τον Ανρί Εμανουελί. Το κίνημά τους θα λάβει το 16,3 % των ψήφων στη διάρκεια του συνεδρίου του Ντιζόν, ποσοστό ισοδύναμο του αντίστοιχου του NPS, το άλλο κυριότερο κίνημα της αριστερής πτέρυγας του κόμματος.

Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν μαζί με τους Ολιβιέ Μπεζανσενό και Ζοσέ Μποβέ στη διάρκεια ενός meeting σχετικά με το όχι στο δημοψήφισμα για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα.

Μετά το δημοψήφισμα που λαμβάνει χώρα εντός του Σοσιαλιστικού Κόμματος πάνω στο σχέδιο για σύμφωνο δημιουργίας ευρωπαϊκού συντάγματος και την νίκη του ναι, παραβιάζει τις οδηγίες του κόμματός του και πραγματοποιεί περιοδεία συνοδεία των Μαρί-Ζωρζ Μπυφέ (PCF), Ολιβιέ Μπεζανσενό (LCR) και Ζοσέ Μποβέ (Confédération paysanne) στη διάρκεια κοινών meetings για ένα όχι της αριστεράς.

Η εκστρατεία του όχι οδηγεί στη διάλυση του Nouveau Monde και στην αναδιοργάνωση της αριστερής πτέρυγας του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Ενώ ο Ανρί Εμανουελί δημιουργεί ένα νέο κίνημα, την Alternative socialiste, ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν ιδρύει από την πλευρά του το Trait d'union (TU). Ιδρύει τον ίδιο καιρό την ένωση PRS (Υπέρ της Κοινωνικής Δημοκρατίας (Γαλλία)), ξέχωρα και ανεξάρτητα από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, με στόχο τη δημιουργία και τον βιοπορισμό μιας πολιτικής κατεύθυνσης ξεκάθαρα ρεπουμπλικανικής και αντιλιμπεραλιστικής εντός της γαλλικής αριστεράς. Το PRS τίθεται υπέρ μιας νέας πολιτικής δύναμης που να αναλαμβάνει ταυτόχρονα την αποτυχία αυτού που ονομάστηκε "το σοβιετικό μοντέλο"[27] και το αδιέξοδο μιας ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας που ακολουθεί τις «μεταρρυθμίσεις» του νεολιμπεραλισμού.[28][29] Σύμφωνα με το PRS, υπάρχει μια άλλη πιθανή οδός, αυτή που θα μεταφραζόταν από την άνοδο ενός κόμματος όπως το Die Linke στη Γερμανία.[30]

Το 2005, μετά τη νίκη του όχι στη χώρα για το δημοψήφισμα της 29ης Μαΐου 2005, παρουσιάζεται ο ίδιος ως ο « σύνδεσμος » ανάμεσα στο Σοσιαλιστικό Κόμμα και στους συντρόφους της αριστεράς, απ' όπου και το όνομα του νέου του κινήματος.

Υπερασπίζεται την ιδέα σύμφωνα με την οποία ο Σοσιαλιστής υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές του 2007 θα πρέπει να είναι ένα πρόσωπο που υπερασπίστηκε το όχι στο δημοψήφισμα σχετικά με το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα, καθώς αυτή η ημερομηνία θα συνέπεφτε σύμφωνα με αυτόν με το ευρωπαϊκό ημερολόγιο για την επαναδιαπραγμάτευση του συνταγματικού συμφώνου που θα έμπαινε σε εφαρμογή από το 2009. Σε αυτό το πνεύμα, για τον Ζαν-Λυκ Μελανσόν, ο Λοράν Φαμπιούς θα μπορούσε να λειτουργήσει ως συσπειρωτής εντός του PS.

Τελευταία χρόνια στο Σοσιαλιστικό Κόμμα (2005-2008)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στη διάρκεια του Συνεδρίου του Μαν, το Νοέμβριο του 2005, το Trait d'union (TU) θα συνεισφέρει και αυτό. Η αριστερή πτέρυγα του PS, παρά τη συναίνεση των ηγετών της στο ευρωπαϊκό ζήτημα, θα αποχωρήσει και πάλι διαιρεμένη, το TU θα συμμαχήσει με το ρεύμα του οποίου ηγείτο ο Λοράν Φαμπιούς και του οποίου υποστηρικτής ήταν η Μαρί-Νοέλ Λιενεμάν, ενώ οι άλλοι ηγέτες της αριστερής πτέρυγας συγκεντρώνονται πίσω από το ρεύμα του οποίου κυριότερος εκφραστής είναι το NPS. Το πρώτο θα λάβει ποσοστό 21,2 %, το δεύτερο 23,6 %, ενώ οι υποστηρικτές του κόμματος αναδεικνύουν νικητήριο το ρεύμα του Φρανσουά Ολλάντ (53 %). Στα πλαίσια των προκαταρκτικών εκλογών που οργανώθηκαν έναν χρόνο αργότερα στο PS για τον διαμοιρασμό των υποψηφίων για την σοσιαλιστική υποψηφιότητα για τις προεδρικές εκλογές, ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν θα στηρίξει για μια ακόμη φορά τον Λοράν Φαμπιούς.

Έτσι, δηλώνει την Δευτέρα 22 Αυγούστου 2005 : « Δεν υπάρχουν πενήντα υποψήφιοι για τις προεδρικές εκλογές του 2007 στο PS, εδώ που βρισκόμαστε, απομένουν μόνο δύο : ο Λοράν Φαμπιούς και ο Ντομινίκ Στρος-Καν. Είναι δύο έξυπνοι άνθρωποι, που έχουν καλή εμφάνιση, αλλά πρέπει να ους ξεχωρίσουμε σε κάτι, κι αυτό το κάτι είναι οι ιδέες τους και η αφοσίωσή τους. [...] Εύχομαι το PS να μην κάνει το λάθος να παρουσιάσει στις εκλογές έναν υποψήφιο που να υπήρξε υπέρμαχος του ναι [στο γαλλικό δημοψήφισμα σχετικά με το σύμφωνο επιβολής ενός Ευρωπαϊκού Συντάγματος, κάτι που είναι η περίπτωση του Ντομινίκ Στρος-Καν]. Μετά από σκέψη, καταλήγω πως είναι ο Λοράν Φαμπιούς αυτός που πρέπει να είναι υποψήφιος. [...] Ο Φαμπιούς υπήρξε υπουργός, είναι ικανός να κυβερνήσει την χώρα. Θα τον στηρίξω, αλλά χωρίς λευκή επιταγή ». Δύο μέρες μετά την ορκωμοσία της Σεγκολέν Ρουαγιάλ από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, λάμβανε μέρος σε ένα meeting της αντιλιμπεραλιστικής αριστεράς, αφήνοντας να υπάρχουν αμφιβολίες σχετικά με μια ενδεχόμενη στήριξή του προς αυτήν ενόψει της υποψηφιότητάς της για τις εκλογές.

Μετά την αποτυχία της Εθνικής Κολεκτίβας για μια Αντιλιμπεραλιστική Συγκέντρωση να προσφέρει την στήριξή της σε κάποιο υποψήφιο, γράφει στο μπλογκ του : « Ένα τμήμα του πολιτισμένου ελεκτοράτου της αριστεράς αρχίζει να χάνει το κίνητρό του. Αισθάνεται πως δεν εκπροσωπείται. Ένα τμήμα του πληθυσμού που ψηφίζει ανάμεσα στους ανίδεους (με την σκληρότητα της ζωής) - τους αποπροσανατολισμένους (λόγω της απουσίας μιας πολιτικής ριζοσπαστικής εναλλακτικής λύσης) θα συνεχίσει να πλέει ανάμεσα στην αρρωστημένη αδιαφορία και τα τυφλά ξεσπάσματα εκλογικού θυμού. Τέλος, η κεντρικότητα της σοσιαλιστικής υποψηφιότητας της αριστεράς είναι πλέον απόλυτη, είτε αυτό αρέσει σε κάποιους είτε όχι, γιατί μοιάζει να είναι η μοναδική αποτελεσματική για να φτάσουμε στο βασικότερο κοινό πρόγραμμα : να είμαστε παρόντες στον δεύτερο γύρο και να νικήσουμε την δεξιά[31] », επιβεβαιώνοντας έτσι την στήριξή του στην Σεγκολέν Ρουαγιάλ. Η ήττα της τελευταίας στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, απέναντι στον υποψήφιο του UMP Νικολά Σαρκοζί, θα τον οδηγήσει στο να κριτικάρει πολύ έντονα την στρατηγική της πρώην υποψήφιας, κυρίως μέσω του βιβλίου του En quête de gauche.

Αποχώρηση από το PS[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν συνοδεία της Μαρί-Ζωρζ Μπυφέ στο εναρκτήριο μίτινγκ του Αριστερού Μετώπου στο Zénith, στις 8 Μαρτίου 2009.

Με την ευκαιρία του Συνεδρίου της Ρενς τον Σεπτέμβριο του 2008, το Trait d'union είναι και πάλι παρόν. Καλώντας σε ενότητα όλα τα ρεύματα της αριστερής πτέρυγας του PS, ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν καταφέρνει πολύ νωρίς σε συμφωνία με το ρεύμα Forces militantes του οποίου ηγέτης είναι ο βουλευτής από την Βόρεια Γαλλία Μαρκ Ντολέ. Αλλά τα άλλα ρεύματα, συγκεντρωμένα γύρω από το Νέο Σοσιαλιστικό Κόμμα του Μπενουά Αμόν και του Ανρί Εμανουελί, διστάζουν για αρκετό καιρό ανάμεσα σε αυτή την στρατηγική και σε μια στήριξη στο κίνημα του οποίου ηγούνται η Μαρτίν Ωμπρύ και ο Λοράν Φαμπιούς. Την παραμονή της κατάθεσης των κινημάτων, τελικά υπάρχει συμφωνία ανάμεσα στα επτά ρεύματα της αριστερής πέρυγας PS, και ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν είναι ένας από τους υπογράφοντες την motion C η οποία έχει τίτλο « Un monde d'avance » (ένας κόσμος προόδου), της οποίας ηγείται ο Μπενουά Αμόν.[32] Χαρακτήρισε αυτή την συγκέντρωση ως ένα « ιστορικό γεγονός »[33] : αυτό το κίνημα πράγματι συγκεντρώνει για πρώτη φορά όλο το ενδιαφέρον και την προσοχή της αριστερής πτέρυγας του PS, με μερικές εμβληματικές προσωπικότητες αυτής της κίνησης όπως οι Ζεράρ Φιλός, Μαρί-Νοέλ Λιενμάν και Πολ Κιλές.

Στις 7 Νοεμβρίου 2008 λαμβάνει χώρα η ψηφοφορία των μελών του σοσιαλιστικού κόμματος για να αποφασίσουν μεταξυ των διαφορετικών ρευμάτων εντός του κόμματος. Το ρεύμα που υποστηριζόταν από την Σεγκολέν Ρουαγιάλ τερματίζει επικεφαλής με 29 % των ψήφων, ενώ αυτό του οποίου ηγούταν ο Μπενουά Αμόντερματίζει στην τέταρτη θέση με ποσοστό 18,5 %. Για τον Ζαν-Λυκ Μελανσόν, είναι μια νίκη της απερχόμενης πλειοψηφίας, που λαμβάνει το 80 % των ψήφων και, ανάμεσά τους, αυτής που προτείνει μια συνεργασία με τους κεντρώους.[34] Εκτιμώντας πως βρίσκονται ήδη πολύ μακριά από αυτό το κίνμα σε βαθμό να είναι αχρείαστο να συμμετάσχουν στο Συνέδριο, αυτός και ο Μαρκ Ντολέ δημοσιοποιούν την απόφασή τους, "από αφοσίωση στις δεσμεύσεις τους" και με την έγνοια της ανεξαρτησίας της πράξης τους, να εγκαταλείψουν το Σοσιαλιστικό Κόμμα, για να δημιουργήσουν ένα νέο κίνημα "χωρίς κανένα συμβιβασμό απέναντι στην δεξιά".[35]

Ανακοίνωσαν "τη δημιουργία ενός νέου αριστερού κόμματος", με την απλή ονομασία «Parti de gauche» (ελ:Αριστερό Κόμμα) (στο γερμανικό μοντέλο του Die Linke), και κάλεσαν "στη δημιουργία ενός μετώπου αποτελούμενου από αριστερές δυνάμεις ενόψει των Ευρωεκλογών".[36] Στις 18 Νοεμβρίου, με την ευκαιρία μιας συνάντησης με το Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας, τα δύο κόμματα ανακοίνωσαν ανακοίνωσαν τη συμμαχία τους με την μορφή « συνεργασίας », στα πλαίσια ενός « αριστερού μετώπου για μια άλλη δημοκρατική και κοινωνική Ευρώπη, κατά της επικύρωσης του Συμφώνου της Λισαβώνας και των υπάρχοντων ευρωπαϊκών συμφώνων ». Το ιδρυτικό meeting σημιουργίας του Αριστερού Κόμματος έλαβε χώρα στις 29 Νοεμβρίου στο Σαιν-Ουόν, παρουσία του αντιπροέδρου του Die Linke Όσκαρ Λαφονταίν.[37]

Αριστερό Κόμμα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν, στη διάρκεια ενός meeting του Αριστερού Μετώπου, τον Μάρτιο του 2009.

Το PG ιδρύεται επίσημα την 1η Φεβρουαρίου 2009 στη διάρκεια του Συνεδρίου του Λιμέι-Μπρεβάν, παρουσία περίπου 600 βουλευτών προερχόμενων από όλες τις περιφέρειες στις οποίες ιδρύθηκαν γραφεία του κόμματος. Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν γίνεται ο πρόεδρος του εθνικού γραφείου του κόμματος.

Με την ευκαιρία αυτής της ίδρυσης και εμπνεόμενος από το μοντέλο του Die Linke, μια εθνική γραμματεία (SN) αφιερωμένη στην μάχη της οικολογίας (την οποία ανέλαβε η Κορίν Μορέλ-Νταρλέ) ιδρύεται για την συμφιλίωση μεταξύ του σοσιαλισμού και της διατήρησης των πλουτοπαραγωγικών πηγών του πλανήτη Γη. Εμπνέεται ως έναν βαθμό από τις θεωρείες της décroissance για να επιβεβαιώσει την ισχυρή ιδέα μιας οργάνωσης μιας κοινωνικής και οικολογικής αριστεράς.

Έτσι, η Μαρτίν Μπιγιάρ, πρώην βουλευτής των Οικολόγων στο Παρίσι [38] ανακοινώνει τον Ιούνιο του 2009 την απόφασή της να συμμετάσχει στην επανίδρυση του PG τον Δεκέμβριο του 2009, λόγω της κούρασής της « να υπηρετεί ως αριστερή ασφάλεια » σε Πρασίνους κολλημένους σε μια « φιλελεύθερη κεντροδεξιά » a fortiori από την έλευση του Ευρώπη Οικολογία στις Γαλλικές Ευρωεκλογές της 6ης Ιουνίου 2009.[39]

Η ανάπτυξη των επιστημονικών και τεχνολογικών ερευνών πάνω στο ηλεκτρικό αυτοκίνητο και στην μαζική βιομηχανική παραγωγή του (ιδιαίτερα τονωμένη από τις παραγγελίες του κοινού), των εναλακτικών μορφών ενέργειας, των συνοδευόμενων συνδυασμένων μεταφορών αποτελούν λοιπόν σημαντικά χαρτιά για το PG και τον πρόεδρό του Μελανσόν που θεωρεί πως « η οικολογία και ο καπιταλισμός είναι ασυμβίβαστα μεταξύ τους » και αντίθετα.

Σύμφωνα με τον Ζακ Ζενερέ (SN στον τομέα της οικονομίας στο PG) στα πλαίσια του Νεομοντέρνου Σοσιαλισμού, « η « πραγματική » οικολογία είναι σοσιαλιστική » και « τάσεται υπέρ της ρήξης με τον παραγωγισμό δίνοντας ταυτόχρονα τα απαραίτητα οικονομικά μέσα στην μεσαία και λαϊκή τάξη να εξασφαλίσει την μετάβαση της ενέργειας » (μηδενικός συντελεστής στις οικολογικές υπηρεσίες και προϊόντα, που είναι υγιείς και επιβολή συμπληρωματικών τελών στα ρυπογόνα και ανθυγιεινά προϊόντα και υπηρεσίες για παράδειγμα) « η βαθιά μεταμόρφωση των τρόπων ζωής και μετακίνησης η οποία συνδέει στενά κοινωνική πρόοδο και οικολογική διαφύλαξη του πλανήτη ».

Η λίστα του Αριστερού Μετώπου της οποίας ηγείται στην Νοτιοδυτική περιφέρεια στη διάρκεια των των Ευρωεκλογών του Ιουνίου του 2009 λαμβάνει το 8,15 % των ψήφων και του δίνει την δυνατότητα να γίνει Ευρωβουλευτής.

Λίγο καιρό μετά την επίσημη ανάληψη των καθηκόντων του ως Ευρωβουλευτής στις 14 Ιουλίου 2009, ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν αναφέρει στο μπλογκ του πως αρχίζει να αντιλαμβάνεται (κυρίως στη διάρκεια του ορισμού του προέδρου (PPE) του Ευρωκοινοβουλίου, του πρώην πρωθυπουργού της Πολωνίας, Γιέρζι Μπούζεκ και της επανεκλογής του Πορτογάλου προέδρου Μπαρόσο ως επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής) πως στην πραγματικότητα ένας Ευρωβουλευτής έχει ακόμα λιγότερη εξουσία από ένα εθνικό βουλευτή (χρόνος ομιλίας περιορισμένος σε ένα λεπτό αντί για τρία στο γαλλικό κοινοβούλιο, κτλ.) στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα.

Κατά συνέπεια, τον Οκτώβριο του 2009, έθεσε τον εαυτό του διαθέσιμο για να κατεβεί στις γαλλικές περιφερειακές εκλογές του 2010 ως επικεφαλής της λίστας του κόμματός του στο Λανγκντόκ-Ρουσιγιόν,[40] από μια πλευρά, και στη συνέχεια, από την άλλη — μετά την "υπόθεση" Ζαν Σαρκοζί σχετικά με την διεύθυνση του EPAD, βρισκόμενος στον νομό των Ω-ντε-Σεν, εντός της περιοχής της Ντεφάνς, πρώτη επιχειρηματική περιοχή της Ευρώπης — επισήμανε την διαθεσιμότητά του για να ηγηθεί της λίστας του Αριστερού Μετώπου στην Ιλ-ντε-Φρανς για να κερδίσει την μάχη για την ηγεσία της αριστεράς.

Τέλος, αν ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν αυτοχαρακτιρίζεται ως Σοσιαλδημοκράτης, η μεγαλύτερη φιλοδοξία του είναι να καταφέρει να « είναι ο συνδετικός κρίκος όλης της αριστεράς » σε μια αντι-φιλελεύθερη πολιτική γραμμή ή αντικαπιταλιστική προερχόμενη από την « επανάσταση μέσω της κάλπης » για να κυβερνήσει και να μεταμορφώσει ριζικά (σοσιαλιστική επανάσταση) την Γαλλία με την έννοια της σταθερής προόδου του γενικού συμφέροντος (δημοκρατική μεταρρύθμιση) όπως τα Νοτιοαμερικάνικα παραδείγματα της Βολιβίας και της Βενεζουέλας με ηγέτες αντίστοιχα τους Έβο Μοράλες και Ούγκο Τσάβες[41] και της Άλλης Αριστεράς.

Ο Ζαν-Λυκ Μελανσό εκλέγεται πρόδρος του εθνικού γραφείου του Αριστερού Κόμματος στη διάρκεια του Συνεδρίου του Λιμέι-Μπρεβάν τον Γενάρη του 2009, και στη συνέχεια αντιπρόεδρος αυτού του κόμματος (από κοινού με την Μαρτίν Μπιγιάρ) στη διάρκεια του Συνεδρίου του Μαν τον Νοέμβριο του 2010.

Γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2012[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν στη διάρκεια της τελευταίας του προεκλογικής συγκέντρωσης, στις 19 Απριλίου 2012.

Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν προτείνει την υποψηφιότητά του για τις προεδρικές εκλογές στις 21 Ιανουαρίου 2011.[42] Λαμβάνει διαδοχικά την στήριξη του Αριστερού Κόμματος, της Ενωτικής Αριστεράς και της Ομοσπονδίας για μια κοινωνική και οικολογική εναλλακτική. Στις 5 Ιουνίου 2011, το 63,6 % των 800 αντιπροσώπων του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας που είχαν συγκεντρωθεί στο πλαίσιο μιας εθνικής διάσκεψης στο Μοντρέι ψηφίζουν υπέρ μιας πολιτικής λύσης που θα περιλαμβάνει την υποψηφιότητα του Ζαν-Λυκ Μελανσόν ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2012.[43] Στη διάρκεια μιας εσωτερικής διαβούλευσης που λαμβάνει χώρα στις 16 και 18 Ιουνίου 2011, οι Κομμουνιστές αγωνιχτές τάσονται στην πλειοψηφία τους υπέρ της υποψηφιότητάς του (59,12 %) απέναντι σ'αυτές των Αντρέ Σασαίνι (36,82 %) και Εμανουέλ Ντανγκ Τραν (4,07 %). Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν γίνεται με αυτό τον τρόπο ο επίσημος υποψήφιος του Αριστερού Μετώπου για τις προεδρικές εκλογές του 2012.[44][45][46] Λαμβάνει την στήριξη της πλειονότητας των τμημάτων του Αριστερού Μετώπου, άλλων κομμάτων όπως Οι Εναλλακτικοί, και αρκετών διοικούντων του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος που τον προτιμούν σε σχέση με τον υποψήφιο που επέλεξε το κόμμα τους, τον Φιλίπ Πουτού.[47]

Στη διάρκεια της εκλογικής του εκστρατείας, ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν πραγματοποιεί πολλές συγκεντρώσεις που γνωρίζουν μια μεγάλη επιτυχία με ιδιαίτερα αυξημένη προσέλευση.[48] Συγκεντρώνει μέχρι 120 000 άτομα, σύμφωνα με τους διοργανωτές, στη διάρκεια μιας « πορείας για την Έκτη Δημοκρατία » που οργανώθηκε στην πλατεία της Βαστίλης, στο Παρίσι, στις 18 Μαρτίου.[49] Ο υποψήφιος του Αριστερού Μετώπου γνωρίζει μια σταθερή αύξηση των ποσοστών του στα δημοψηφίσματα. Το Ινστιτούτο CSA του δίνει έτσι ποσοστό 13 % πρόθεσης ψήφου στις 21 Μαρτίου.[50] Στις 23 Μαρτίου, συγκεντρώνοντας το 14 % της πρόθεσης ψήφου σύμφωνα με δημοψήφισμα του BVA,[51] επιβεβαιώνει αυτή τη θετική δυναμική ξεπερνώντας, σε αυτό το δημοψήφισμα, τον Φρανσουά Μπαϊρού και την Μαρίν Λε Πεν που συχνά γίνεται στόχος του στην διάρκεια των ομιλιών του εν μέσω της εκστρατείας του. Στις 27 Μαρτίου 2012, το Αριστερό Μέτωπο συγκεντρώνει 23 000 άτομα στη διάρκεια της συγκέντρωσής του στην Λιλ.[52] Την επόμενη βδομάδα, μετά από δύο συγκεντρώσεις σε κλειστούς χώρους ασφυκτικά γεμάτους από κόσμο στο Βιερζόν και στην Λιμόζ, συγκεντρώνει κοντά 70 000 άτομα στην Πλατεία του Καπιτολίου στην Τουλούζ και σχεδόν 120 000 στο Πράδο στην Μασσαλία στις 14 Απριλίου. Στις 11 Απριλίου 2012, λαμβάνει την στήριξη του προέδρου του Ισημερινού Ραφαέλ Κορρέα.[53] Στη διάρκεια της τελευταίας εβδομάδας των εκλογών, υπενθυμίζεται η παρουσία του, 4 χρόνια νωρίτερα το 2008, στη διάρκεια της απονομής της Λεγεώνας της Τιμής στον Πατρίκ Μπουϊσόν προκαλώντας μια σύντομη διαμάχη.[54][55] Στις 18 Απριλίου 2012, ένα μανιφέστο με τίλτο « γιας μας, είναι ο Μελανσόν » ξεκινά από παραπάνω από 1 000 πανεπιστημιακούς, ερευνητές, καλλιτέχνες και « εργαζόμενους του πολιτισμού » καλώντας στην ψήφο υπέρ του.[56] Σύμφωνα με ένα δημοψήφισμα που πραγματοποιήθηκε στις 22 Απριλίου από ένα εθνικό δείγμα που αντιστοιχούσε σε 5 969 άτομα, συγκέντρωσε ποσοστό 12 % στους εργάτες, 14 % στους υπαλλήλους και 16 % στην ηλικιακή ομάδα 18-24 ετών.[57]

Συγκεντρώνοντας το 11,10 % των ψήφων (3 984 822 ψήφοι) στον πρώτο γύρο,[58] ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν τερματίζει τέταρτος σε αυτές τις προεδρικές εκλογές, πίσω από την Μαρίν Λε Πεν και μπροστά από τον Φρανσουά Μπαϊρού, βρισκόμενος σε ένα επίπεδο σαφώς ανώτερο αυτού της Μαρί-Ζωρζ Μπυφέ το 2007 (1,93 %). Καλέι από το βράδυ κιόλας του πρώτου γύρου για ψήφο ενάντια στον Νικολά Σαρκοζί στο δεύτερο γύρο.

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Jean-Luc Mélenchon, À la conquête du chaos : Pour un nouveau réalisme en politique, Paris, Éditions Denoël, coll. « Bibliothèque Médiations », mai 1991, 275 p. (ISBN 978-2-207-23868-4) (LCCN 91210523)
  • Jean-Luc Mélenchon, Jusqu'à l'os : Pour arrêter, en politique, la machine à se donner des claques, Paris, Éditions Régine Desforges, coll. « Coups de gueule », décembre 1991, 100 p. (ISBN 978-2-905538-89-5) (LCCN 92131968)
  • Jean-Luc Mélenchon, Rocard, le rendez-vous manqué, Paris, Ramsay, septembre 1994, 237 p. (ISBN 978-2-84114-053-4) (LCCN 95141757)
  • Jean-Luc Mélenchon, Causes républicaines, Paris, Éditions du Seuil, coll. « Essais », janvier 2004, 240 p. (ISBN 978-2-02-063151-8) (LCCN 2004399953)
  • Jean-Luc Mélenchon, En quête de gauche : Après la défaite, Éditions Balland, coll. « Le sens des mots », septembre 2007, 320 p. (ISBN 978-2-35315-023-6)
  • Jean-Luc Mélenchon, Laïcité : Réplique au discours de Nicolas Sarkozy, chanoine de Latran, Paris, Éditions Bruno Leprince, coll. « Café république », février 2008, poche, 79 p. (ISBN 978-2-916333-32-8)
  • Jean-Luc Mélenchon, L'autre gauche, Paris, Éditions Bruno Leprince, coll. « Café république », septembre 2009, 144 p. (ISBN 978-2-916333-57-1) (LCCN 2009662407)
  • Jean-Luc Mélenchon, Qu'ils s'en aillent tous ! : Vite, la révolution citoyenne, Paris, Flammarion, coll. « Documents et essais », octobre 2010, 142 p. (ISBN 978-2-08-125133-5) (LCCN 2010540957)

Συλλογικό Έργο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Harlem Désir, Julien Dray, Gérard Filoche, Marie-Noëlle Lienemann et Jean-Luc Mélenchon, Sept jours dans la vie d'Attika, Paris, Ramsay, août 2000 (ISBN 978-2-84114-508-9)

Πρόλογοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ouvrage collectif (préf. Jean-Luc Mélenchon), Pour la République sociale : La Gauche socialiste dans ses textes, Éditions L'Harmattan, juin 1997, p. (ISBN 978-2-7384-5514-7) (LCCN 97207247)
  • Ouvrage collectif (préf. Jean-Luc Mélenchon), Le Nouvel Âge du capitalisme, Paris, Éditions L'Harmattan, septembre 2000, p. (ISBN 978-2-7384-9687-4) (LCCN 00431014)
  • La République sociale (préf. Jean-Luc Mélenchon), Le manifeste pour une école globale, Paris, Éditions L'Harmattan, février 2002, p. (ISBN 978-2-7475-2140-6) (LCCN 2002423632)
  • Jean Jaurès (préf. Jean-Luc Mélenchon), Discours de Jaurès en Amérique latine, Bruno Leprince, coll. « Politique à gauche », septembre 2010, p. (ISBN 978-2-916333-67-0)

Έργα βιογραφικού χαρακτήρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Lilian Alemagna & Stéphane Alliès, Mélenchon le plébéien, Flammarion, Robert Laffont, Paris (2012), 370 σελ., ISBN 978-2-221-12646-2

Διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος της Τιμής της Αργεντινής[59]

Σημειώσεις και παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Οι αναφορές του σε αυτή την καταγωγή είναι αρκετά συχνές.
  2. Jean-Luc Mélenchon, Francesoir.fr, consulté le 24 mars 2012
  3. Vanessa Schneider, « Jean-Luc Mélenchon, 48 ans, ex-grande gueule du PS, rentre dans le rang avec celui de ministre délégué. L'importuniste », Libération.fr, 27 avril 2000.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Who's who, 2001-2002, p.1279.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 5,6 5,7 5,8 5,9 Hortense Paillard, « Biographie : Qui est Jean-Luc Mélenchon ? », La République des lettres.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 Jean-Luc Mélenchon, Nouvel-Obs.com
  7. 7,0 7,1 Comptes rendus des débats-Séance du 4 novembre 1999, sur le site internet du Sénat.
  8. « Mélenchon se vend... en librairie ! », Le Point, 5 janvier 2011.
  9. Jean-Luc Mélenchon, ministre délégué à l'enseignement professionnel|auteur=Fédération socialiste du Jura
  10. Jean-Luc Mélenchon, Site du Front de Gauche pour les élections européennes de 2009
  11. 11,0 11,1 11,2 11,3 11,4 11,5 11,6 11,7 11,8 11,9 Cinq hommes dans la vie de Mélenchon, Maël Thierry, Le Nouvel Observateur, 4458, 15-21 décembre 2011, 52-58.
  12. Les années jurassiennes de Mélenchon ce soir chez Guillaume Durand ?, leprogres.fr, 5 octobre 2010, consulté le 17 janvier 2011
  13. Bio express, leparisien.fr, 6 juillet 2009, consulté le 17 janvier 2011
  14. L. Alemagna, S. Alliès, « Mélenchon le plébéien », p. 44
  15. Mai 68 et vous : interview de Jean-Luc Mélenchon pour parti-socialiste.tv, 30 avril 2008
  16. Dans la biographie de J.L.Melenchon Sur le site .tlaxcala.es
  17. [http://www.dailymotion.com/video/xf403u_j-l-melenchon-dans-face-aux-francai_news J.L. Mélenchon dans « Face aux Français... » (2e partie), 5 octobre 2010
  18. Élections sénatoriales de 2004 - Résultats dans l'Essonne, sur le site du Sénat.
  19. L. Alemagna, S. Alliès, « Mélenchon le plébéien », p. 154
  20. L. Alemagna, S. Alliès, « Mélenchon le plébéien », p. 156
  21. L. Alemagna, S. Alliès, « Mélenchon le plébéien », p. 157
  22. L. Alemagna, S. Alliès, « Mélenchon le plébéien », pp. 158-159
  23. Article et vidéo d'archive Sur le site PublicSénat.Fr
  24. L. Alemagna, S. Alliès, « Mélenchon le plébéien », p. 123
  25. L. Alemagna, S. Alliès, « Mélenchon le plébéien », p. 139
  26. L. Alemagna, S. Alliès, « Mélenchon le plébéien », p. 137
  27. « Qui sommes-nous ? », Site internet de PRS Isère
  28. « Le devoir d'audace »-Jean-Luc Mélenchon, tribune libre parue dans L'Humanité le 9 mai 2007. Εξηγεί πως « αυτή η επανεφεύρεση της αριστεράς λαμβάνει χώρα αυτήτη στιγμή στην Λατινική Αμερική, στη Βραζιλία, τη Βενεζουέλα, τη Βολιβία, τον Ισημερινό μεταξύ άλλων κρατών. »
  29. Jean-Luc Mélenchon, « le PS a un métro de retard », Le Nouvel Observateur, n° 2236, jeudi 13 septembre 2007}}.
  30. Jean-Luc Mélenchon, François Delapierre et Raquel Garrido, « Leçons d'une refondation », tribune libre parue dans le journal Politis.
  31. Jean-luc-melenchon.fr
  32. Congrès PS : Hamon, Emmanuelli, Lienemann et Filoche présentent une motion, AFP
  33. Mélenchon qualifie d'« évènement historique » l'unité de l'aile gauche du PS, AFP
  34. "Ça suffit comme ça !": Communiqué de Jean-Luc Mélenchon et Marc Dolez sur le site casuffitcommeca.fr
  35. Jean-Luc Mélenchon quitte le PS, Le Figaro, 7 novembre 2008
  36. Jean-Luc Mélenchon quitte le PS, Le Monde, 7 novembre 2008
  37. www.lepartidelagauche.fr, "Dernière minute! "
  38. αριστερή πτέρυγα των Πρασίνων
  39. Conférence de presse du 8 juillet 2009
  40. Jean-Luc Mélenchon : "Je pense qu'il faut que j'y aille"
  41. Interview sur France inter au 7-10h le 28 août 2009
  42. « Mélenchon partant pour 2012 », site de TFI-LCI, 21 janvier 2011.
  43. « Mélenchon n'attend plus que le vote des militants du PCF », Le Figaro, 5 juin 2011.
  44. « Le PCF choisit Mélenchon pour 2012 », Le Figaro, 19 juin 2011.
  45. 2012: Mélenchon, élu par les militants PCF, peut partir en campagne Sur le site leparisien.fr du 18 juin 2011
  46. Les militants communistes ont choisi Mélenchon pour 2012 Sur le site humanite.fr du 21 juin 2011
  47. « Des cadres du NPA rejoignent Jean-Luc Mélenchon », La Croix, 22 mars 2012
  48. « Mélenchon : les dessous d'une campagne qui marche », Laurent Berbon pour Europe 1, 8 mars 2012
  49. « Mélenchon s’offre la Bastille », Ava Djamshidi pour Le Parisien, 19 mars 2012
  50. « Jean-Luc Mélenchon à 13% », L'Humanité, 22 mars 2012
  51. SONDAGE. Mélenchon devient le troisième homme Sur le site tempsreel.nouvelobs.com - Créé le 22-03-2012 - Consulté le 29 mars 2012
  52. « Jean-Luc Mélenchon, à Lille, se sent pousser des ailes », "LeMonde.fr", le 27 mars 2012
  53. Rafael Correa soutient Mélenchon, Le Figaro, 11 avril 2012.
  54. Mélenchon reconnaît avoir été à la remise de Légion d'honneur de Buisson, AFP, 16 avril 2012, 17 avril 2012. Le Parisien.
  55. Mélenchon avec Buisson, Guaino, Assad : son équipe dénonce une "manipulation", Le Point, 18 avril 2012.
  56. Un "appel des 1000" pour Mélenchon, Le Figaro, 18 avril 2012.
  57. « Qui sont les électeurs du Front de gauche ? », L'Humanité du 26 avril 2012 [1]
  58. Décision Déclaration premier tour présidentielle 2012 du 25 avril 2012 , consulté le 26/04/12
  59. Douze trucs à savoir sur Jean-Luc Mélenchon Sur le site rue89.com, consulté le 29 mars 2012

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
Wikiquote logo
Στα Βικιφθέγματα υπάρχει υλικό σχετικό με το λήμμα:

Σχετικά λήμματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]