Ντομινίκ Στρος-Καν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ο Ντομινίκ Στρος-Καν

Ο Ντομινίκ Στρος-Καν (Dominique Strauss-Kahn, Παρίσι 25 Απριλίου 1949), είναι σύγχρονος Γαλλοεβραίος δικηγόρος, πολιτικός, μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος Γαλλίας, οικονομολόγος, πρώην υπουργός οικονομίας της Γαλλίας και πρώην διευθύνων σύμβουλος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (1 Νοεμβρίου 200719 Μαΐου 2011).

Πρώτα χρόνια της ζωής του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ντομινίκ Στρος-Καν γεννήθηκε στις 25 Απριλίου του 1949 από γονείς Γαλλοεβραίους με καταγωγή από την Τυνησία, σ' ένα από τα ακριβότερα προάστια του Παρισιού, το Νεϊγύ συρ Σεν. Τα πρώτα παιδικά του χρόνια πέρασε στο Μαρόκο και το 1960 εγκαταστάθηκε στο Μονακό. Αργότερα μετέβη στη Γαλλία όπου και σπούδασε σε μία από τις σημαντικότερες εμπορικές σχολές - κολέγια επιχειρήσεων (το HEC Paris), γενόμενος τότε και μέλος της ένωσης κομμουνιστών φοιτητών και το 1972 ολοκλήρωσε σπουδές πολιτικών επιστημών, λαμβάνοντας πτυχίο στο δημόσιο δίκαιο και διδακτορικό οικονομικών από το πανεπιστήμιο του Παρισιού.

Ακολούθως δίδαξε σε διάφορα πανεπιστήμια και σχολές μακροοικονομική και μικροοικονομική. Ασχολήθηκε με την πολιτική για πρώτη φορά επί πρωθυπουργίας του Λιονέλ Ζοσπέν με τον οποίο και διατηρούσε μακρά φιλία, όταν ανέλαβε τότε για λογαριασμό του σοσιαλιστικού κόμματος και δημιούργησε τη σχολή «Σοσιαλισμός και Ιουδαϊσμός» όπου και ανέλαβε μέλος της επιτροπής σχεδιασμού.

Πολιτική καριέρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Για πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής το 1986 και επανεξελέγη το 1988 όπου και ανέλαβε πρόεδρος της επιτροπής οικονομικών της γαλλικής Βουλής. Τρία χρόνια μετά, το 1991, ανέλαβε υφυπουργός βιομηχανίας και εξωτερικού εμπορίου, θέση που διατήρησε μέχρι τις εκλογές του 1993, όπου το κόμμα του υπέστη ήττα. Στη συνέχεια ασχολήθηκε ιδιωτικά ασκώντας το επάγγελμα του δικηγόρου επιχειρήσεων. Στο στάδιο αυτό γνωρίσθηκε με κάποιους δισεκατομμυριούχους επιχειρηματίες οι οποίοι και τον προωθούν στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους στις Βρυξέλλες επί θεμάτων παγκοσμιοποίησης.

Τον Ιούνιο του 1995, εξελέγη δήμαρχος της πόλης Σαρσέιγ και παντρεύτηκε την τηλεπαρουσιάστρια του γαλλικού καναλιού TF-1 Ανν Σινκλέρ (Anne Sinclair). Στις εκλογές του 1997, όταν το κόμμα κέρδισε τις εκλογές, ο Ντομινίκ Στρος-Καν παραιτήθηκε από δήμαρχος και ανέλαβε υπουργός οικονομικών στη κυβέρνηση του Λιονέλ Ζοσπέν, θέση όμως που διατήρησε για ένα χρόνο μέχρι το 1998.

Στη μικρή αυτή διάρκεια της υπουργίας και αντίθετα από τις πολιτικές θέσεις και εξαγγελίες του κόμματός του ξεκίνησε ένα ευρύτατο πρόγραμμα ιδιωτικοποίησης ακόμα και της κρατικής επιχείρησης επικοινωνιών της γνωστής Φρανς Τελεκόμ. Σύμφωνα με ειδικούς αναλυτές αυτό επέφερε μία σχετική αύξηση του ΑΕΠ, μειώνοντας παράλληλα την ανεργία και το δημόσιο χρέος χαρίζοντάς του αναγνώριση ως ηγέτη των μεταρρυθμίσεων.

Παρά ταύτα, το 1999 εμπλέκεται σε δύο οικονομικά σκάνδαλα που τον αναγκάζουν σε παραίτηση και για τα οποία τελικά θα αθωωθεί τον Νοέμβριο του 2001. Από το 2002 μέχρι το 2007 παρέμεινε στην αντιπολίτευση. Την περίοδο αυτή αγωνίσθηκε υπέρ του «ναι» στο δημοψήφισμα για το Σύνταγμα της Ευρώπης, πλην όμως οι Γάλλοι το καταψήφισαν, με συνέπεια το κόμμα του να εκτεθεί.

Εκλογή του στο ΔΝΤ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Λίγο αργότερα, στις επικείμενες προεδρικές εκλογές ξεκίνησε ένα πολιτικό μέτωπο κατά του Νικολά Σαρκοζί, μέχρι που παραιτήθηκε από το κόμμα του κατηγορώντας το προεδρείο του. Παρά τη στάση του όμως αυτή, ο Σαρκοζί υποστήριξε ιδιαίτερα τον Ντομινίκ Στρος-Καν στην υποψηφιότητά του ως διευθύνοντα συμβούλου του ΔΝΤ. Έτσι στις 28 Σεπτεμβρίου 2007, τα μέλη του ΔΝΤ εξέλεξαν τον Ντομινίκ Στρος-Καν ως νέο διευθύνοντα σύμβουλο, αναλαμβάνοντας επίσημα τα καθήκοντά του στις 1 Νοεμβρίου του 2007, θέση την οποία κατείχε μέχρι τις 19 Μαΐου 2011, όταν παραιτήθηκε μετά από κατηγορίες σεξουαλικής επίθεσης και όσο ήταν υπόδικος για αυτές[1].

Κρυφές συνομιλίες με τον Παπανδρέου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Μάιο του 2011, διέρρευσε είδηση ότι ο τότε Έλληνας Πρωθυπουργός Γεώργιος Α. Παπανδρέου συνεννοείτο με τον επικεφαλής του ΔΝΤ κ. Στρος Καν για την προσφυγή της Ελλάδας στον μηχανισμό στήριξης του ΔΝΤ, πολύ πριν γίνει κάτι τέτοιο ευρέως γνωστό. Σύμφωνα με τον Στρός Καν τον είχε πάρει τηλέφωνο, για τον σκοπό αυτό ο ίδιος ο Παπανδρέου.[2]

Κατηγορία για σεξουαλική επίθεση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 14 Μαΐου 2011, ο Στρος-Καν συνελήφθη στο αεροδρόμιο JFK της Νέας Υόρκης και του απαγγέλθηκαν κατηγορίες σεξουαλικής επίθεσης, απόπειρας βιασμού και ομηρίας καμαριέρας ξενοδοχείου στο οποίο διέμενε[3][4], οι οποίες μπορούσαν να επιφέρουν ποινή φυλάκισης έως και 25 χρόνια. Αποτέλεσμα αυτής της σύλληψης και επικείμενης δίκης ήταν η παραίτηση του πέντε μέρες αργότερα, στις 19 Μαΐου 2011, από τη θέση του γενικού διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου[1]. Οι δικαστικές αρχές της Νέας Υόρκης αποδέχτηκαν πρόταση αποφυλάκισης του Στρος-Καν με υψηλή εγγύηση (1 εκατομ. δολλάρια) και κατ'οίκον περιορισμό[5]. Την 1η Ιουλίου 2011 αφέθηκε ελεύθερος χωρίς εγγύηση, αλλά υπό τον όρο να μείνει στις ΗΠΑ, καθώς διαπιστώθηκαν ανακολουθίες στις καταθέσεις της καμαριέρας του ξενοδοχείου.[6] Τρεις μήνες μετά τη σύλληψή του, στις 22 Αυγούστου 2011, η εισαγγελία της Νέας Υόρκης ζήτησε να αποσυρθούν οι σε βάρος του κατηγορίες, δεδομένου ότι είχε πληγεί η αξιοπιστία της καμαριέρας λόγω ψευδών της δηλώσεων κατά τις καταθέσεις της[7] και το δικαστήριο συμφώνησε.[8]

Το έργο του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ντομινίκ Στρος-Καν έχει συγγράψει πολλές μελέτες και βιβλία οικονομικού και πολιτικοοικονομικού περιεχομένου, όπως:

  • La Flamme et la Cendre, Grasset, 2002 (ISBN 2-01-279122-0)
  • Lettre ouverte aux enfants d’Europe, Grasset, 2004 (ISBN 2-246-68251-7
  • Inflation et partage des surplus ; le cas des ménages. Cujas, 1975. (avec la coll. d'André Babeau, etAndré Masson).
  • Économie de la famille et accumulation patrimoniale. Cujas. 1977.
  • La Richesse des Français- Epargne, Plus-value/Héritage. (avec la coll. d' André Babeau). Paris: PUF, 1977. Collection « L'économiste » dirigée par Pierre Tabatoni. Enquête sur la fortune des Français.
  • Pierre Bérégovoy : une volonté de réforme au service de l'économie 1984-1993. Cheff, 2000. (avec la coll. de Christian Sautter)
  • Pour l'égalité réelle: Eléments pour un réformisme radical, Note de la Fondation Jean Jaurès 2004
  • DVD pour le Oui à la constitution, 2005
  • 365 jours, journal contre le renoncement, Grasset 2006

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα