Γεώργιος Α' της Μεγάλης Βρετανίας

Γεώργιος Α'

Ο Γεώργιος Α', περ. 1714. Στούντιο του Σερ Γκόντφρυ Νέλλερ.
Βασιλιάς της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας (περισσότερα...)
Περίοδος εξουσίας
1 Αυγούστου 1714 – 11 Ιουνίου 1727
Στέψη	20 Οκτωβρίου 1714
Προκάτοχος	Άννα
Διάδοχος	Γεώργιος Β'
Εκλέκτορας του Ανόβερου
Περίοδος εξουσίας
23 Ιανουαρίου 1698 – 11 Ιουνίου 1727
Προκάτοχος	Ερνέστος Αύγουστος
Διάδοχος	Γεώργιος Β'
Σύζυγος	Σοφία Δωροθέα του Τσέλε παντ. 1682· χώρισ. 1694
Επίγονοι	Γεώργιος Β' Σοφία, Βασίλισσα της Πρωσσίας
Βασιλικός Οίκος	Οίκος του Ανόβερου
Πατέρας	Ερνέστος Αύγουστος, Εκλέκτορας του Ανόβερου
Μητέρα	Κόμισσα Παλατίνα Σοφία του Ζίμμερν
Γέννηση	28 Μαΐου 1660 (1660-05-28) Osnabrück ή Ανόβερο
Θάνατος	11 Ιουνίου 1727 (67 ετών) Osnabrück
Τοποθεσία Ταφής	Λάινεσλος, Ανόβερο· αργότερα Herrenhausen, Ανόβερο
Υπογραφή

Ο Γεώργιος Α (George I) (Γεώργιος Λουδοβίκος (George Louis)· γερμ:Georg Ludwig· 28 Μαΐου 1660 – 11 Ιουνίου 1727) ήταν Βασιλιάς της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας από τις 1 Αυγούστου 1714 έως τον θάνατο του, και κυβερνήτης του Ανόβερου στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από το 1698.

Ο Γεώργιος γεννήθηκε στην Κάτω Σαξονία, σε αυτό που τώρα είναι η Γερμανία, και τελικά κληρονόμησε τον τίτλο και γαίες του Δούκας του Μπρούνσβικ-Λύνεμπουργκ. Μια διαδοχή Ευρωπαϊκών πολέμων επεξέτειναν τις Γερμανικές του κτήσεις κατά την διάρκεια της ζωής του, και το 1708 επικυρώθηκε ως πρίγκιπας-εκλέκτορας του Ανόβερου. Στην ηλικία των 54, μετά τον θάνατο της Βασίλισσας Άννας της Μεγάλης Βρετανίας, ο Γεώργιος κατέλαβε τον Βρετανικό θρόνο ως ο πρώτος μονάρχης του Οίκου του Ανόβερου. Αν και άνω των πενήντα Καθολικών είχαν στενότερους δεσμούς αίματος με την Άννα, ο Νόμος της Διευθέτησης 1701 απαγόρευε οι Καθολικοί να κληρονομήσουν τον Βρετανικό θρόνο. Ο Γεώργιος, όμως, ήταν ο κοντινότερος ζων Προτεστάντης συγγενής. Σε αντίδραση, οι Ιακωβίτες προσπάθησαν να εκθρονίσουν τον Γεώργιο και να τον αντικαταστήσουν με τον Καθολικό ετεροθαλή αδελφό της Άννας, τον Τζέημς Στιούαρτ, αλλά οι προσπάθειες τους απέτυχαν.

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Γεωργίου οι δυνάμεις της μοναρχίας υποχώρησαν και η Βρετανία ξεκίνησε μια μεταστροφή προς το μοντέρνο σύστημα της cabinet government με ηγέτη τον πρωθυπουργό. Κατά το τέλος της βασιλείας του, η πραγματική εξουσία φερόταν από τον Σερ Ρόμπερτ Ουόλπολ, τον πρώτο de facto πρωθυπουργό της Μεγάλης Βρετανίας. Ο Γεώργιος πέθανε σε ένα ταξίδι προς τον τόπο του, το Ανόβερο, όπου τάφηκε.

Πρώιμη ζωή

Ο Γεώργιος γεννήθηκε στις 28 Μαΐου 1660 στο Όζναμπρυκ ή το Ανόβερο, στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ερνέστου Αύγουστου, Δούκα του Μπρούνσβικ-Λύνεμπουργκ, και της συζύγου του, Σοφίας του Παλατινάτου του Ρήνου. Η Σοφία ήταν η εγγονή του Βασιλιά Ιακώβου Α' της Αγγλίας μέσω της μητέρας του, της Ελισάβετ της Βοημίας.

Για το πρώτο έτος της ζωής του, ο Γεώργιος ήταν ο μόνος κληρονόμος στα Γερμανικά εδάφη του πατέρα και των τριών άτεκνων θείων του. Το 1661 ο αδελφός του Γεωργίου, Φρειδερίκος Αύγουστος, γεννήθηκε και τα δύο αγόρια (γνωστά ως Görgen και Gustchen μέσα στην οικογένεια) ανατράφηκαν μαζί. Η μητέρα τους ήταν απούσα για πάνω από έναν χρόνο (1664–5) κατά την διάρκεια μιας μακράς περιόδου αναρρωτικών διακοπών στην Ιταλία, αλλά ανταποκρίθηκε κανονικά με την γκουβερνάντα των γιων της και έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον στην ανατροφή των γιων της, ακόμη με την επιστροφή της. Μετά το ταξίδι της Σοφίας γέννησε στον Ερνέστο Αύγουστο ακόμη τέσσερις γιους και μια κόρη. Στα γράμματα της η Σοφία περιγράφει τον Γεώργιο ως υπεύθυνο, συνειδητοποιημένο παιδί που ήταν ένα παράδειγμα προς τους νεότερους αδελφούς και αδελφές του.

Μέχρι το 1675 ο μεγαλύτερος θείος του Γεωργίου είχε πεθάνει χωρίς απόγονο, αλλά οι υπόλοιποι δύο θείοι του είχαν παντρευθεί, θέτοντας την κληρονομιά του Γεωργίου σε αμφιβολία καθώς οι κτήσεις των θείων του μπορεί να περνούσαν στους γιους τους, αν είχαν, αντί για τον Γεώργιο. Ο πατέρας του Γεώργιου τον είχε πάρει για κυνήγι και ιππασία, και τον εισήγαγε σε στρατιωτικά ζητήματα· γνώστης του αβέβαιου μέλλοντος του, ο Ερνέστος Αύγουστος πήρε τον δεκαπεντάχρονο γιο του σε εκστρατεία στον Γαλλοολλανδικό Πόλεμο με τον σκοπό να δοκιμάσει και να εκπαιδεύσει τον γιο του στη μάχη.

Το 1679 ένας άλλος θείος πέθανε απρόσμενα χωρίς γιους και ο Ερνέστος Αύγουστος έγινε βασιλεύων Δούκας του Κάλενμπεργκ-Γκέττινγκεν, με την πρωτεύουσα του στο Ανόβερο. Ο επιζών θείος του Γεωργίου, Τζωρτζ Ουίλλιαμ του Τσέλλε, είχε νυμφευθεί την ερωμένη του για να νομιμοποιήσει την μόνη του κόρη, την Σοφία Δωροθέα του Τσέλλε, αλλά έμοιαζε απίθανο να κάνει περαιτέρω παιδιά. Υπό τον Σαλικό νόμο, όπου η κληρονόμηση του εδάφους περιοριζόταν στην αρσενική γραμμή, η διαδοχή του Γεωργίου και των αδελφών του στα εδάφη του πατέρα του και των θείων του φαινόταν τώρα ασφαλής. Το 1682, η οικογένεια συμφώνησε να υιοθετήσει την αρχή της πρωτοτοκίας, που σήμαινε ότι ο Γεώργιος θα κληρονομούσε όλο το έδαφος και δεν θα έπρεπε να το μοιρασθεί με τους αδελφούς του.

Γάμος

Ο Γεώργιος το 1680, όταν ήταν Πρίγκιπας του Ανόβερου. Από έναν πίνακα του Σερ Γκόντφρυ Νέλλερ.

Το ίδιο έτος, ο Γεώργιος νυμφεύθηκε την πρώτη του εξαδέλφη, την Σοφία Δωροθέα του Τσέλλε, έκτοτε ασφαλίζοντας τα εισοδήματα που θα ήταν εκτός του Σαλικού νόμου απαιτώντας αρσενική κληρονόμηση. Ο γάμος του κράτους κανονίσθηκε βασικά καθώς εξασφάλιζε ένα υγιές ετήσιο εισόδημα και βοήθησε την τελική ένωση του Ανόβερου και του Τσέλλε. Η μητέρα του ήταν αρχικά εναντίον του γάμου επειδή επειδή περιφρονούσε την μητέρα της Σοφίας Δωροθέας (που δεν ήταν βασιλικής γέννησης), και επειδή ανησυχούσε για την γνησιότητα της καταγωγής της Σοφίας Δωροθέας. Ωστόσο, κατακτήθηκε από τα πλεονεκτήματα που συνεπαγόταν ο γάμος.

Το 1683, ο Γεώργιος και ο αδελφός του, Φρειδερίκος Αύγουστος, υπηρέτησαν στον Μεγάλο Τουρκικό Πόλεμο στην Μάχη τηε Βιέννης, και η Σοφία Δωροθέα γέννησε στον Γεώργιο έναν γιο, τον Γεώργιο Αύγουστο. Το επόμενο έτος ο Φρειδερίκος Αύγουστος πληροφορήθηκε την υιοθέτηση της πρωτοτοκίας, που σήμαινε ότι δεν θα λάμβανε πια μέρος από το έδαφος του πατέρα του όπως περίμενε. Οδήγησε σε ένα ρήγμα μεταξύ πατέρα και γιού, και μεταξύ των αδελφών, το οποίο διήρκεσε έως τον θάνατο του Φρειδερίκου Αυγούστου στη μάχη το 1690.

Ο γάμος του Γεωργίου με την Σοφία Δωροθέα διαλύθηκε, όχι στη βάση του ότι κάποιος από τους δύο είχε διαπράξει μοιχεία, αλλά στη βάση του ότι η Σοφία Δωροθέα είχε εγκαταλείψει τον σύζυγος της. Με την συμφωνία του πατέρα της, ο Γεώργιος φυλάκισε την Σοφία Δωροθέα στο Κάστρο του Άλντεν στο μέρος της καταγωγής της, το Τσέλλε, όπου έμεινε έως ότου πέθανε πάνω από τριάντα χρόνια μετά. Της αρνήθηκαν την πρόσβαση στα παιδιά και τον πατέρα της, της απαγορεύθηκε να ξανανυμφευθεί και μόνο της επιτράπηκε να περπατά ασυνόδευτη μέσα στον περίβολο του κάστρου.

Εκλεκτορική βασιλεία

Ο Γεώργιος το 1706, όταν ήταν Εκλέκτορας του Αννόβερου. Του Γιόχαν Λέοναρντ Χίρσμανν.

Ο Ερνέστος Αύγουστος πέθανε στις 23 Ιανουαρίου 1698 αφήνοντας όλα τα εδάφη του στον Γεώργιο με εξαίρεση το Πριγκιπάτο-Επισκοπή του Όζναμπρυκ, ένα αξίωμα που έφερε από το 1661. Ο Γεώργιος έτσι έγινε Δούκας του Μπρούνσβικ-Λύνεμπουργκ (επίσης γνωστό ως Ανόβερο, από την πρωτεύουσά του) καθώς και Αρχισημαιοφόρος και Πρίγκιπας-Εκλέκτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η αυλή του στο Ανόβερο ευνοήθηκε από πολλά πολιτιστικά είδωλα όπως ο μαθηματικός και φιλόσοφος Γκότφριντ Λάιμπνιτς και ο συνθέτης Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ.

Λίγο μετά την άνοδο του Γεωργίου στο πατρικό του δουκάτο, ο Πρίγκιπας Ουίλλιαμ, Δούκας του Γκλόσεστερ, ο οποίος ήταν δεύτερος στη σειρά για τον Αγγλικό και τον Σκωτικό θρόνο, πέθανε. Υπό τους όρους του Νόμου της Διευθέτησης, η μητέρα του Γεωργίου, η Σοφία, ορίσθηκε ως διάδοχος στον Αγγλικό θρόνο αν ο τότε βασιλεύων μονάρχης (Γουλιέλμος Γ') και η κουνιάδα του, Πριγκίπισσα Άννα της Δανίας (μετά Βασίλισσα Άννα) πέθανε χωρίς επιζώντα απόγονο. Η διαδοχή ήταν τόσο σχεδιασμένη επειδή η Σοφία ήταν η κοντινότερη Προτεστάντισσα συγγενής στην Βρετανική Βασιλική Οικογένεια· πενήντα έξι Καθολικές σχέσεις με ισχυρότερες κληρονομικές διεκδικήσεις προσπεράσθηκαν. Η πιθανότητα οπουδήποτε από αυτούς να μεταστραφούν στον Προτεσταντισμό για χάρη της διαδοχής ήταν ελάχιστες· κάποιοι είχαν ήδη αρνηθεί.

Τον Αύγουστο του 1701 ο Γεώργιος περιβλήθηκε με το Τάγμα της Περικνημίδας και, μέσα σε έξι εβδομάδες, ο κοντινότερος Καθολικός διεκδικητής στον θρόνο της Αγγλίας, ο πρώην Βασιλιάς Ιάκωβος Β', πέθανε. Ο Γουλιέλος Γ' πέθανε τον επόμενο Μάρτιο και τον διαδέχθηκε η Άννα. Η Σοφία έγινε πιθανή διάδοχος της νέας Βασίλισσας της Αγγλίας. Η Σοφία ήταν στο εβδομηκοστό πρώτο έτος της, μεγαλύτερη από την Άννα κατά τριάντα πέντε χρόνια, αλλά ήταν πολύ σε φόρμα και υγιής και επένδυσε χρόνο και ενέργεια για να διασφαλίσει την διαδοχή είτε για τον εαυτό της είτε για τον γιο της. Ωστόσο, ήταν ο Γεώργιος που κατάλαβε τις περιπλοκότητες της Αγγλικής πολιτικής και του συνταγματικού νόμου, which required further acts in 1705 to naturalise Sophia and her heirs as English subjects, and to detail arrangements for the transfer of power through a Regency Council. Το ίδιο έτος, ο επιζών θείος του Γεώργιου πέθανε και κληρονόμησε περισσότερες Γερμανικές κτήσεις: το Πριγκιπάτο του Λύνεμπουργκ-Grubenhagen, με κέντρο του Τσέλλε.

Sketch map of Hanover, c.1720, showing the relative locations of Hanover, Brunswick-Wolfenbüttel, and the Prince-Bishopric of Osnabrück. During George's lifetime Hanover acquired Lauenburg and Bremen-Verden.

Λίγο μετά την άνοδο του Γεωργίου στο Ανόβερο, ο Πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής ξέσπασε. Υπό εξέταση ήταν το δικαίωμα του Φιλίππου, του εγγονού του Βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ' της Γαλλίας, να διαδεχθεί στον Ισπανικό θρόνο υπό τους όρους της διαθήκης του Βασιλιά Βασιλιά Καρόλου Β' της Ισπανίας. Η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, οι Ενωμένες Ολλανδικές Επαρχίες, η Αγγλία, το Ανόβερο και πολλά άλλα Γερμανικά κράτη αντιτέθηκαν στο δικαίωμα του Φιλίππου στη διαδοχή επειδή εφοβούντο ότι ο Γαλλικός Οίκος των Βουρβόνων θα γινόταν πολύ ισχυρός αν έλεγχε επίσης και την Ισπανία. Ως μέρος της πολεμικής προσπάθειας, ο Γεώργιο επιτέθηκε στο γειτονικό του κράτος, το Μπρούνσβικ-Βόλφενμπυττελ, το οποί ήταν φιλογαλλικό, γράφοντας εξ ολοκλήρου τις εντολές για κάποιες μάχες. Η εισβολή πέτυχε με λίγες απώλειες ζωών. Ως επιβράβευση, η προηγούμενη Αννοβεριανή προσάρτηση του Δουκάτο του Ζάξε-Λάουενμπουργκ από τον θείο του Γεώργιου, αναγνωρίσθηκε από τους Βρετανούς και τους Ολλανδούς.

Το 1706, ο Εκλέκτορας της Βαυαρίας στερήθηκε τα αξιώματα και τους τίτλους του για την σύμπλευση του με τον Λουδοβίκο εναντίον της Αυτοκρατορίας.

Άνοδος στη Μεγάλη Βρετανία

Ο Γεώργιος περ. το 1714, το έτος της διαδοχής του, όπως τον ζωγράφισε ο Σερ Γκόντφρυ Νέλλερ.

Αν και αμφότερες η Αγγλία και η Σκωτία αναγνώρισαν την Άννα ως Βασίλισσα τους, μόνο το Αγγλικό Κοινοβούλιο είχε συμβιβαστεί με την Σοφία, Εκλέκτορα του Ανόβερου, ως διάδοχο. Το Κοινοβούλιο της Σκωτίας δεν είχε επίσημα διευθετήσει το θέμα της διαδοχής για τον Σκωτικό θρόνο. Το 1703, οι Τάξεις πέρασαν ένα νομοσχέδιοπου διεκήρυσσε ότι η επιλογή τους για τον διάδοχο της Άννας δεν θα ήταν το ίδιο άτομο με τον διάδοχο στον Αγγλικό θρόνο, εκτός αν η Αγγλία έδινε πλήρη ελευθερία εμπορίου στους Σκώτους εμπόρους στην Αγγλία και τις αποικίες της.

Αναφορές

• Black, Jeremy (2001). Walpole in Power. Stroud, Gloucestershire: Sutton Publishing. ISBN 075092523X. 
• Carswell, John (1960). The South Sea Bubble. London: Cresset Press. 
• Dickinson, Harry T.; Introduced by A. L. Rowse (1973). Walpole and the Whig Supremacy. London: The English Universities Press. ISBN 0340115157. 
• Erleigh, Viscount (1933). The South Sea Bubble. Manchester: Peter Davies Ltd. 
• Gibbs, G. C. (September 2004; online edn, January 2006) "George I (1660–1727)", Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, doi:10.1093/ref:odnb/10538, retrieved 30 July 2007 (subscription required)
• Hatton, Ragnhild (1978). George I: Elector and King. London: Thames and Hudson. ISBN 050025060X. 
• Plumb, J. H. (1956). The First Four Georges. 
• Williams, Basil; Revised by C. H. Stuart (1962). The Whig Supremacy 1714–1760. Second edition. Oxford: Oxford University Press. 

Περαιτέρω διάβασμα

• Beattie, John M. (1967). The English Court in the Reign of George I. Cambridge: Cambridge University Press. 
• Lundy, Darryl. "George I". thepeerage.com. http://www.thepeerage.com/p10099.htm#i100988. Ανακτήθηκε την 2007-08-21. 
• Marlow, Joyce; Introduction by Antonia Fraser (1973). The life and times of George I. London: Weidenfeld and Nicolson. ISBN 0297765922. 
• Michael, Wolfgang; Translated/adapted by Lewis Namier (1936 and 1939). England under George I (2 volumes). 

Γεώργιος Α' της Μεγάλης Βρετανίας Οίκος το Ανόβερου Νεότερος κλάδος του Οίκος του Ουέλφ Γέννηση: 28 Μαΐου 1660 Θάνατος: 11 Ιουνίου 1727
Βασιλικοί τίτλοι
Προκάτοχος Ernest Augustus	Duke of Brunswick-Lüneburg (Calenberg) Elector-designate of Brunswick-Lüneburg as George I Louis	{{{λόγος}}}
Προκάτοχος Himself as Duke of Brunswick-Lüneburg (Calenberg) George William	Duke of Brunswick-Lüneburg Elector-designate of Brunswick-Lüneburg as George I Louis 28 August 1705 – 7 September 1708	Title of elector recognised
Νέος τίτλος	{{{τίτλος}}}	Διάδοχος {{{μετά}}}
Προκάτοχος {{{πριν}}}	{{{τίτλος}}}
British royalty
Προκάτοχος {{{πριν}}}	{{{τίτλος}}}	Διάδοχος {{{μετά}}}