Ακουιτανία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Η Ακιταίν στο χάρτη της Γαλλίας.

Η Ακουιτανία (γαλλ. Aquitaine, «Ακιταίν») είναι περιοχή της νοτιοδυτικής Γαλλίας. Περιλαμβάνει πέντε νομούς: τη Ντορντόνι (Dordogne), τη Ζιρόντ (Gironde), τη Λαντ (Landes), το Λο ε Γκαρόν (Lot-et-Garonne) και τα Ατλαντικά Πυρηναία (Pyrénées-Atlantiques). Διατρέχεται από τρία ποτάμια, τον Γκαρόν, τον Ντορντόν και τον Αντούρ.

Έχει συνολική έκταση 41.308 τετραγωνικά χιλιόμετρα ή 7,6% της έκτασης της Γαλλίας. Το 2007 ο πληθυσμός της εκτιμάτο σε 3.150.890 κατοίκους ή περίπου 5% του πληθυσμού της χώρας. Στην Ακουιτανία, εκτός από τα Γαλλικά, ομιλούνται διάφορες διάλεκτοι της Οξιτανικής γλώσσας, καθώς και η Βασκική γλώσσα στο Νότο. Μεγάλες πόλεις είναι το Μπορντώ, η Παι, η Μπαγιόν, το Μοντ ντε Μπαρσάν, το Μπιαρίτζ και το Μπερζεράκ. Βρέχεται από τον Ατλαντικό και ανάμεσα στις παραλίες της υπάρχει η «Αργυρή Ακτή», από τις πιο γνωστές της Γαλλίας.

Η περιοχή παράγει κυρίως σταφύλια και ονομαστά κρασιά, καθώς και προϊόντα ξυλείας. Υπάρχουν επίσης διυλιστήρια και επιχειρήσεις πετρελαιοειδών, καθώς στην περιοχή υπάρχουν κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Την εποχή των αρχών της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας η Γαλατική Ακουιτανία περιελάμβανε το τμήμα της Γαλατίας μεταξύ των Πυρηναίων και του ποταμού Γκαρόν (Γαρούνα). Ο Αύγουστος την ενσωμάτωσε στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Σύντομα εκρωμαΐστηκε και έγινε γνωστή ως Gallia Aquitania, επεκτείνοντας σημαντικά τα εδάφη της ώστε να περιλαμβάνουν περίπου το 1/3 της σύγχρονης Γαλλίας. Τον 4ο μ.Χ. αιώνα διαιρέθηκε σε 3 τμήματα. Το 412 (μ.Χ.), μετά την κατάρρευση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας η Ακουιτανία δέχτηκε την επίθεση των Βησιγότθων, οι οποίοι και την κατέλαβαν ώσπου το 507 αποκρούσθηκαν από τους Φράγκους με έναν μεικτό στρατό που περιελάμβανε πολλούς μισθοφόρους.

Όταν πέθανε ο Κλοθάριος Β΄ το 629 το βασίλειο των Φράγκων διαιρέθηκε και η Ακουιτανία έμεινε υπό την ηγεμονία του Χαριμπέρτου Β΄ που μετέφερε την πρωτεύουσα στην Τουλούζη. Ο έλεγχος των Φράγκων δεν ήταν ασφαλής, αφού ο πληθυσμός της περιοχής ήταν στην πλειοψηφία του πρωτόγονος και δεν μπορούσε να κατανοήσει τον αστικό τρόπο ζωής. Δέχτηκε επίθεση των μουσουλμάνων που διώχθηκαν οριστικά από τον Κάρολο Μαρτέλο μετά την μάχη του Πουατιέ, και η Ακουιτανία βρέθηκε μέσα στους κόλπους της αυτοκρατορίας των Καρολιγγιδών.

Ο αυτοκράτορας Καρλομάγνος όταν μοίρασε την αυτοκρατορία του στους γιούς του (806) όρισε την Ακουιτανία ανεξάρτητο βασίλειο υπό την ηγεσία του μικρότερου γιου του Λουδοβίκου του Ευσεβούς ο οποίος τελικά ορίστηκε ο μοναδικός κληρονόμος του (813). Μετά το θάνατο των μεγαλύτερων αδελφών του, διαδέχθηκε την επόμενη χρονιά τον πατέρα του. Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής ακολουθώντας την συνήθεια του πατέρα του μοίρασε την αυτοκρατορία στους γιούς του (817) ορίζοντας την Ακουιτανία ξανά ανεξάρτητο βασίλειο με τον δεύτερο γιό του Πεπίνο Α΄. Τον Πεπίνο Α΄ διαδέχθηκε (838) ο γιος του Πεπίνος Β΄, μετά τον θάνατο και του παππού του Λουδοβίκου (840) ο θείος του Κάρολος ο Φαλακρός απαίτησε να διαλύσει το βασίλειο της Ακουιτανίας, ενσωματώνοντας το στο δικό του βασίλειο των δυτικών Φράγκων (την μετέπειτα Γαλλία).

Μετά την ήττα του Πεπίνου Β΄ και του θείου του Λοθαρίου από τον Κάρολο τον Φαλακρό και τον Λουδοβίκο τον Γερμανικό στην μάχη του Φοντενέ-αν-Πυισέ(841), ακολούθησε η Συνθήκη του Βερντέν (842) σύμφωνα με την οποία η Ακουιτανία έγινε τμήμα του βασιλείου του Καρόλου. Έγινε ανεξάρτητο δουκάτο μέσα στο δυτικό βασίλειο των Καρολιγγιδών με πρώτο δούκα τον Ρανούλφ Α΄ εγγονό του Λουδοβίκου του Ευσεβούς από την κόρη του Ματθίλδη.

Αναλυτικά οι κατά σειρά Δούκες της Ακουιτανίας την εποχή που έγινε ανεξάρτητο δουκάτο ήταν:

Ο τελευταίος παραχώρησε το δουκάτο στην κόρη του Ελεονώρα της Ακουιτανίας που παντρεύτηκε διαδοχικά τους βασιλείς της Γαλλίας Λουδοβίκο Ζ΄ και της Αγγλίας Ερρίκο Β΄. Από τον δεύτερο σύζυγο της Ελεονώρας η περιοχή της Ακουιτανίας περιήλθε στην κατοχή των βασιλέων της Αγγλίας της δυναστείας των Πλανταγενετών.

Ο βασιλιάς της Γαλλίας Φίλιππος ΣΤ΄ απαίτησε την περιοχή της Ακουιτανίας από τους Πλανταγενέτες, και σε ανταπόδοση ο βασιλιάς της Αγγλίας Εδουάρδος Γ΄ απαίτησε το Γαλλικό στέμμα για λογαριασμό της μητέρας του. Οι απαιτήσεις και από τις δύο πλευρές είχαν ως αποτέλεσμα το ξέσπασμα του Εκατονταετούς Πολέμου, κατά τη διάρκεια του οποίου οι Πλανταγενέτες και οι Βαλουά ήθελαν την Ακουιτανία δική τους. Οι δύο πλευρές υπέγραψαν την συνθήκη της Βρεττάνης (1360) σύμφωνα με την οποία ο Εδουάρδος Γ΄ αποκήρυξε τα δικαιώματα του από το Γαλλικό στέμμα, αλλά εξακολουθούσε να παραμένει κύριος της Ακουιτανίας. Ο Εδουάρδος Γ΄ ανακήρυξε δούκα της Ακουιτανίας τον μεγαλύτερο γιό του Εδουάρδο τον Μαύρο Πρίγκηπα, ενώ το 1390 ο Ριχάρδος Β΄ κήρυξε δούκα της Ακουιτανίας τον θείο του Ιωάννη της Γάνδης.

Από τότε πέρασε στα χέρια των απογόνων του Ιωάννη της Γάνδης και συγκεκριμένα τους βασιλείς της Αγγλίας Ερρίκο Δ΄, Ερρίκο Ε΄, Ερρίκο ΣΤ΄. Η ανικανότητα του τελευταίου είχε ως αποτέλεσμα την ανακατάληψη της Ακουιτανίας από τους Γάλλους (1453). Από τότε και μέχρι σήμερα η περιοχή συνταυτίστηκε με τη Γαλλία.

Εξωτερικές συνδέσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]