Φίλιππος Δραγούμης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Φίλιππος Δραγούμης
Img403.jpg
Υπουργός Εξωτερικών
Περίοδος
18 Απριλίου 1946 – 2 Οκτωβρίου 1946
ΠρωθυπουργόςΚυβέρνηση Κωνσταντίνου Τσαλδάρη Απρίλιος 1946
Περίοδος
11 Οκτωβρίου 1952 – 19 Νοεμβρίου 1952
ΠρωθυπουργόςΥπηρεσιακή κυβέρνηση Δημητρίου Κιουσόπουλου 1952
Υπουργός Στρατιωτικών
Περίοδος
4 Νοεμβρίου 1946 – 24 Ιανουαρίου 1947
ΠρωθυπουργόςΚυβέρνηση Κωνσταντίνου Τσαλδάρη Οκτώβριος 1946
Υπουργός Εθνικής Άμυνας
Περίοδος
19 Ιουνίου 1963 – 28 Σεπτεμβρίου 1963
ΠρωθυπουργόςΚυβέρνηση Παναγιώτη Πιπινέλη 1963
Υπουργός - Γενικός Διοικητής Θεσσαλονίκης
Περίοδος
25 Νοεμβρίου 1932 – 16 Ιανουαρίου 1933
Υπουργός - Γενικός Διοικητής Μακεδονίας
Περίοδος
13 Μαρτίου 1933 – 8 Ιουνίου 1934
ΠρωθυπουργόςΚυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη 1933
Υφυπουργός Εξωτερικών
Περίοδος
24 Μαΐου 1944 – 3 Ιανουαρίου 1945
ΠρωθυπουργόςΚυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου Μαΐου 1944 & Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου Εθνικής Ενότητος 1944
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση14 Ιανουαρίου 1890
Αθήνα
Θάνατος2 Ιανουαρίου 1980
Αθήνα
ΕθνικότηταΕλληνική
ΥπηκοότηταΕλληνική
Πολιτικό κόμμαΛαϊκό Κόμμα
ΣύζυγοςΕλένη (κόρη του Ιωάννη Α. Βαλαωρίτη) Δραγούμη
ΠαιδιάΖωή Δραγούμη - Μαζαράκη
Μάρκος Δραγούμης
ΣυγγενείςΣτέφανος Δραγούμης (πατέρας)
Ίων Δραγούμης (αδελφός)
Νικόλαος Δραγούμης(αδελφός)
ΣπουδέςΝομική Αθηνών
ΕπάγγελμαΔιπλωμάτης, λογοτέχνης, πολιτικός
ΘρήσκευμαΧριστιανός Ορθόδοξος

Ο Φίλιππος Δραγούμης (2 Ιανουαρίου 1890 - 2 Ιανουαρίου 1980) ήταν Έλληνας πολιτικός και νομικός.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Στέφανου Δραγούμη και αδελφός του Ίωνα Δραγούμη. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο των Αθηνών, του οποίου έγινε και διδάκτορας. Έλαβε μέρος στους βαλκανικούς πολέμους[1] και έπειτα, το 1914, εισήλθε στο διπλωματικό σώμα. Υπηρέτησε ως υποπρόξενος στο Γενικό προξενείο της Αλεξάνδρειας και στη συνέχεια το 1917 απολύθηκε από την υπηρεσία για πολιτικούς λόγους.[2]

Εκλέχτηκε πρώτη φορά βουλευτής Φλωρίνης το 1920 με την Ηνωμένη Αντιπολίτευση, το 1926 με το Αγροτικό Κόμμα [1] και το 1927 έλαβε μέρος στην επιτροπή σύνταξης του συντάγματος. Το 1932 έγινε υπουργός Β. Ελλάδος στην κυβέρνηση Τσαλδάρη. Με την έναρξη της κατοχής εγκατέλειψε την Ελλάδα και κατέφυγε στο Κάιρο, όπου βρισκόταν η κυβέρνηση. Σε αυτή διετέλεσε υφυπουργός Εξωτερικών, θέση την οποία ανέλαβε και πάλι το 1946 στην Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Τσαλδάρη Απριλίου 1946[1]. Στην επόμενη Κυβέρνηση Τσαλδάρη του Οκτωβρίου 1946 χρημάτισε υπουργός Στρατιωτικών. Στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Κιουσόπουλου χρημάτισε υπουργός Εξωτερικών ενώ σε αυτή του Πιπινέλη υπουργός Εθνικής Αμύνης.[1] Εκλέχθηκε ξανά βουλευτής το 1932, το 1933, και το 1946 με το Λαϊκό Κόμμα, ενώ το 1935 εκλέχθηκε ως ανεξάρτητος. Το 1946 στάλθηκε στο Παρίσι ως μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας του συνεδρίου ειρήνης.[1]

Ήταν επίσης ισόβιο μέλος στην Πάγκειο επιτροπή και πρόεδρος της Γλωσσικής Εταιρείας[3], θέση την οποία διατήρησε για πενήντα χρόνια. Ήταν επίσης πρόεδρος της Ελληνικής Γεωγραφικής Εταιρείας και της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρείας.[4] Μερικά από τα έργα που είχε συγγράψει ήταν: Τα εθνικά δίκαια στην διάσκεψη της ειρήνης (1948), Επί του Κυπριακού ζητήματος (1956) κ.α.

Απεβίωσε στην Αθήνα την ημέρα των γενεθλίων του[5] και κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Βαλαωρίτου, κόρη του Ιωάννη Βαλαωρίτη, και είχε δυο παιδιά, τον Μάρκο και τη Ζωή.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Ε΄ Ιστορικά, Η ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου, Αθήνα, τεύχος 73, σελ. 22
  2. Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.99
  3. Α.Κ. «Νεκρολογίες: Φίλιπππος Στεφ. Δραγούμης (1890-1980)», Ελληνικά 31 (1979),σελ.564
  4. Βιογραφία Αρχειοθετήθηκε 2015-10-19 στο Wayback Machine., ανάκτηση 28-11-2015.
  5. Φίλιππος Δραγούμης[νεκρός σύνδεσμος], Αρχείο Ευβοϊκών Μελετών, τόμος ΚΓ¨, Ευβοϊκά Σύμμικτα, σελ. 391.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]