Φέλιξ Μπλοχ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Φέλιξ Μπλοχ
Felix Bloch, Stanford University.jpg
Γέννηση
Τόπος γέννησης Ζυρίχη
Θάνατος
Τόπος θανάτου Ζυρίχη
Υπηκοότητα Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και Ελβετία
Ερευνητικός τομέας Φυσική
Σπουδές ETH Ζυρίχης και Πανεπιστήμιο της Λειψίας
Διδακτορικός καθηγητής Βέρνερ Χάιζενμπεργκ
Επάγγελμα/
ιδιότητες
φυσικός και καθηγητής πανεπιστημίου
Εργοδότης Πανεπιστήμιο του Λέιντεν και Σχέδιο Μανχάταν
Commons page Wikimedia Commons

Ο Φέλιξ Μπλοχ (Felix Bloch, 23 Οκτωβρίου 190510 Σεπτεμβρίου 1983) ήταν Ελβετός φυσικός οποίος εργάσθηκε κυρίως στις ΗΠΑ.

Ο Μπλοχ γεννήθηκε στην Ζυρίχη της Ελβετίας, από Εβραίους γονείς, τον Γκούσταβ και την Άγκνες Μπλοχ. Σπούδασε στο Eidgenössische Technische Hochschule της Ζυρίχης, αρχικά μηχανική και αργότερα φυσική. Παράλληλα, παρακολούθησε σεμινάρια των Peter Debye, Hermann Weyl και Έρβιν Σρέντινγκερ. Αποφοίτησε το 1927 και συνέχισε τις σπουδές φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας, με τον Βέρνερ Χάιζενμπεργκ, αποκτώντας διδακτορικό το 1928. Η διδακτορική διατριβή του αφορούσε την κβαντική θεωρία των στερεών, χρησιμοποιώντας το κύματα Bloch για να περιγράψει τα ηλεκτρόνια.

Παρέμεινε στην Ευρώπη, μελετώντας με τους Βόλφγκανγκ Πάουλι στη Ζυρίχη, Νιλς Μπορ στην Κοπεγχάγη και τον Ενρίκο Φέρμι (Enrico Fermi) στη Ρώμη, πριν επιστρέψει στη Λειψία ως Privatdozent (λέκτορας). Το 1933, αμέσως μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, εγκατέλειψε τη Γερμανία για το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, το 1934. Το φθινόπωρο του 1938, άρχισε να εργάζεται στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Μπέρκλεϊ, πάνω στο 37" κύκλοτρο για τον προσδιορισμό της μαγνητικής ροπής των νετρονίων.[1] Ο Μπλοχ έγινε ο πρώτος καθηγητής θεωρητικής φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Το 1939 πολιτογραφήθηκε πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου εργάστηκε για την πυρηνική ενέργεια στο Los Alamos National Laboratory, πριν παραιτηθεί για να συμμετάσχει στις έρευνες πάνω στο ραντάρ, στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ.

Μετά τον πόλεμο επικεντρώθηκε στη διερεύνηση της πυρηνικής επαγωγής και του πυρηνικού μαγνητικού συντονισμού, οι οποίες είναι οι βασικές αρχές της μαγνητικής τομογραφίας.[2] Το 1946 πρότεινε τις εξισώσεις Μπλοχ, που καθορίζουν την χρονική εξέλιξη της πυρηνικής μαγνήτισης. Το 1952, απονεμήθηκε σε αυτόν και τον Έντουαρντ Πάρσελ (Edward Mills Purcell) το βραβείο Νόμπελ Φυσικής για «την ανάπτυξη νέων τρόπων και μεθόδων για τις πυρηνικές μαγνητικές μετρήσεις ακριβείας».[3] Την περίοδο 1954-1955 διετέλεσε για ένα χρόνο Γενικός Διευθυντής του CERN. Το 1961, έγινε καθηγητής της Φυσικής στην έδρα Max Stein, στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. http://www.osti.gov/accomplishments/bloch.html
  2. Shampo, M.A.; Kyle R.A. (Σεπτέμβριος 1995). «Felix Bloch--developer of magnetic resonance imaging». Mayo Clin. Proc. 70 (9): 889. PMID 7643644. 
  3. - Sohlman, M (Ed.) Nobel Foundation directory 2003. Vastervik, Sweden: AB CO Ekblad; 2003.
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Felix Bloch της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).