Ενρίκο Φέρμι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ενρίκο Φέρμι
Enrico Fermi 1943-49.jpg
Γέννηση 29  Σεπτεμβρίου 1901
Τόπος γέννησης Ρώμη[1]
Θάνατος 28  Νοεμβρίου 1954
Τόπος θανάτου Σικάγο[1][2][3][4]
Υπηκοότητα Ιταλία και Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Σύζυγος Laura Fermi
Ερευνητικός τομέας Φυσική
Σπουδές Scuola Normale Superiore, Πανεπιστήμιο της Πίζας, Πανεπιστήμιο του Λέιντεν και Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν
Διδακτορικός καθηγητής Luigi Puccianti, Μαξ Μπορν και Πάουλ Έρενφεστ
Επάγγελμα/
ιδιότητες
φυσικός, εφευρέτης, θεωρητικός φυσικός, επιστήμονας πυρηνικής φυσικής και καθηγητής πανεπιστημίου
Εργοδότης Scuola Normale Superiore, Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, Πανεπιστήμιο του Λέιντεν, Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας, Πανεπιστήμιο Σαπιέντσα Ρώμης, Πανεπιστήμιο Κολούμπια και Πανεπιστήμιο του Σικάγο
Φοιτητές του Τσουνγκ Ντάο Λι, Τσεν Νινγκ Γιανγκ, Εμίλιο Τζίνο Σεγκρέ, Όουεν Τσάμπερλεϊν και Μάρεϋ Γκελ-Μαν
Θρήσκευμα Καθολικισμός
Enrico Fermi signature.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα
Ενρίκο Φέρμι στην IMDb

Ο Ενρίκο Φέρμι (Enrico Fermi, 29 Σεπτεμβρίου 190128 Νοεμβρίου 1954) ήταν Ιταλός φυσικός, ο οποίος τιμήθηκε το 1938 με το βραβείο Νόμπελ Φυσικής.

Ο Φέρμι μελέτησε τα σωμάτια των ατόμων και ανακάλυψε ένα ακόμη σωμάτιο, το οποίο ονομάστηκε φερμιόνιο. Επίσης, διατύπωσε τη θεωρία της ραδιενέργειας β. Το 1942 κατασκεύασε τον πρώτο ατομικό αντιδραστήρα, στο Σικάγο των Η.Π.Α. Εκεί πέτυχε την τεχνητή αλυσιδωτή πυρηνική αντίδραση.

Ο Φέρμι συμμετείχε και στην κατασκευή της ατομικής βόμβας μαζί με πολλούς διάσημους φυσικούς της εποχής του.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ενρίκο Φέρμι γεννήθηκε στη Ρώμη και σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Πίζας. Το 1924 έγινε υφηγητής της φυσικής στο πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας. Έκανε στατιστικές έρευνες γύρω από τη συμπεριφορά των αερίων. Μαζί με τον Άγγλο φυσικό Πωλ Ντιράκ (Paul Dirac) ανέπτυξε τη στατιστική Φέρμι - Ντιράκ, που έχει επίσης εφαρμογή στα ηλεκτρόνια και στα πρωτόνια, που γενικότερα λέγονται φερμιόνια.

Το 1926 ο Φέρμι έγινε καθηγητής της φυσικής στο πανεπιστήμιο της Ρώμης. Ασχολήθηκε με την πυρηνική φυσική και διατύπωσε τη θεωρία για την εξήγηση της ακτινοβολίας β από ραδιενεργά σώματα. Αργότερα ασχολήθηκε με τις πυρηνικές αντιδράσεις νετρονίων - ύλης και κατάφερε να δημιουργήσει τεχνητά ραδιενεργά ισότοπα. Λίγο αργότερα πειραματίστηκε με τα βραδέα νετρόνια και τις αντιδράσεις που προκαλούν στο ουράνιο. Για τις εργασίες του αυτές τιμήθηκε το 1938 με το βραβείο Νόμπελ Φυσικής. Αργότερα εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ, όπου διορίστηκε καθηγητής στο πανεπιστήμιο Κολούμπια στο ινστιτούτο πυρηνικών ερευνών του Σικάγου, που σήμερα φέρει το όνομά του. Ασχολήθηκε με την παραγωγή ενέργειας από τη σχάση του ουρανίου. Σε συνεργασία με άλλους επιστήμονες κατόρθωσε να δημιουργήσει το 1942 τον πρώτο πυρηνικό αντιδραστήρα. Ο τρόπος διάταξης του ουρανίου στην κορυφή του αντιδραστήρα ονομάστηκε στήλη Φέρμι. Ερεύνησε επίσης την περίθλαση των νετρονίων, τις ιδιότητες των κοσμικών ακτίνων και των μεσονίων. Έργα του είναι: Εισαγωγή στην ατομική φυσική (1928), Μόρια και κρύσταλλοι (1934), Θερμοδυναμική (1937), Στοιχειώδη σωματίδια (1951) κ.ά.


Πηγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Alberto Macchiavello: «Η πρώτη διάσπασις του ατόμου έγινε στην Ιταλία», Ιστορία Εικονογραφημένη,τχ.56 (Φεβρουάριος 1973), σελ.60-65

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]