Άντονυ Χιούις

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Άντονι Χιούις
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Antony Hewish (Αγγλικά)
Γέννηση11  Μαΐου 1924[1][2][3][4][5][6]
Fowey
Θάνατος13  Σεπτεμβρίου 2021[7]
Χώρα πολιτογράφησηςΗνωμένο Βασίλειο[8]
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΑγγλικά
ΣπουδέςΚολλέγιο Γκόνβιλ και Κης
Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητααστρονόμος
αστροφυσικός
φυσικός
διδάσκων πανεπιστημίου
ΕργοδότηςΕργαστήριο Κάβεντις
Πανεπιστήμιο Γέιλ
Mullard Radio Astronomy Observatory
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΒραβεύσειςΒραβείο Νόμπελ Φυσικής (1974)[9][10]
Εταίρος της Βασιλικής Εταιρίας
Μετάλλιο Άλμπερτ Αβραάμ Μάικελσον (1973)
Βραβείο Χόλβεκ (1974)
Μετάλλιο Χιούζ (1977)
Μετάλλιο Έντινκτον (1969)
Karl Schwarzschild Medal (1971)

Ο Άντονυ Χιούις (Antony Hewish, 11 Μαΐου 192413 Σεπτεμβρίου 2021) ήταν Βρετανός ραδιοαστρονόμoς, που βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1974 (μαζί με τον επίσης ραδιοαστρονόμο Μάρτιν Ράυλ)[11] για τον ρόλο του στην ανακάλυψη των πάλσαρ. Αυτό ήταν το πρώτο Βραβείο Νόμπελ που δόθηκε ποτέ σε αναγνώριση ερευνών στην αστρονομία. Ο Χιούις γεννήθηκε στην κωμόπολη Φόυ της νότιας Κορνουάλης.

Σπουδές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Χιούις σπούδασε στο Κολέγιο Γκόνβιλ και Κάιους του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, όπου οι σπουδές του διακόπηκαν από τη στρατιωτική του θητεία κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπηρέτησε στο βασιλικό εργοστάσιο πολεμικών αεροσκαφών (Royal Aircraft Establishment) και στο Ίδρυμα Ερευνών Τηλεπικοινωνιών (Telecommunications Research Establishment), όπου συνεργάσθηκε με τον Μάρτιν Ράυλ.[12] Επιστρέφοντας στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ το 1946, ο Χιούις πήρε το πτυχίο του και αμέσως μετά εντάχθηκε στην ερευνητική ομάδα του Ράυλ στο Εργαστήριο Κάβεντις. Εργαζόμενος για τη διδακτορική διατριβή του ο Χιούις πραγματοποίησε τόσο πρακτικές, όσο και θεωρητικές συνεισφορές στην παρατήρηση των επαγόμενων από τον ηλιακό άνεμο ταχέων «διαπλανητικών διακυμάνσεων» των ουράνιων ραδιοπηγών.[13] Πήρε το διδακτορικό του το 1952.

Σταδιοδρομία και έρευνες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Χιούις πρότεινε την κατασκευή της «Διατάξεως διαπλανητικών διακυμάνσεων» (Interplanetary Scintillation Array), μιας διατάξεως ραδιοκεραιών στο Ραδιοαστρονομικό Παρατηρητήριο Μούλαρντ (MRAO), στο Κέιμπριτζ, ώστε να διεξαχθεί μια ραδιοεπισκόπηση του φαινομένου αυτού με υψηλή χρονική διακριτική ικανότητα. Επιπλέον εξασφάλισε και χρηματοδότηση για τη διάταξη αυτή, που ολοκληρώθηκε το 1967. Μία μεταπτυχιακή φοιτήτριά του, η Τζόσελυν Μπελ ανέλαβε να αναλύσει τα σήματα που κατέγραφε η νέα διάταξη, και σύντομα ανεκάλυψε μια ραδιοπηγή που θα αναγνωριζόταν κατόπιν ως ο πρώτος πάλσαρ που ανακαλύφθηκε ποτέ. Η ερευνητική δημοσίευση που ανεκοίνωνε την ανακάλυψη[14] είχε 5 συγγραφείς, με το όνομα του Χιούις ως επιβλέποντα της έρευνας να είναι πρώτο και της Μπελ δεύτερο. Οι Χιούις και Μάρτιν Ράυλ τιμήθηκαν με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1974 «για την πρωτότυπη εργασία τους στη ραδιοαστροφυσική: Ο Ράιλ για τις παρατηρήσεις και τις εφευρέσεις του, ο Χιούις για τον αποφασιστικό ρόλο του στην ανακάλυψη των πάλσαρ». Το ότι η Μπελ δεν τιμήθηκε με το Νόμπελ υπήρξε μια αμφιλεγόμενη επιλογή και καταδικάσθηκε από τον αστροφυσικό του Κέιμπριτζ Φρεντ Χόυλ.[15]

Ο Χιούις διετέλεσε καθηγητής της ραδιοαστρονομίας στο Κέιμπριτζ από το 1971 μέχρι το 1989 και διευθυντής του Ραδιοαστρονομικού Παρατηρητηρίου Μούλαρντ από το 1982 έως το 1988.[12] Ανέπτυξε μια συνεργασία με το Βασιλικό Ίδρυμα της Μεγάλης Βρετανίας στο Λονδίνο όταν αυτό είχε πρόεδρο τον σερ Ουίλιαμ Λώρενς Μπραγκ και έγινε καθηγητής στο Βασιλικό Ίδρυμα[16] τη δεκαετία του 1970. Ο Χιούις ήταν επίσης εταίρος του Κολεγίου Τσώρτσιλ στο Κέιμπριτζ και μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής της «Εκστρατείας για τις θετικές επιστήμες και τη μηχανική» (CaSE).[17]

Τιμητικές διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Χιούις είχε ανακηρυχθεί επίτιμος διδάκτορας από 6 πανεπιστήμια, μεταξύ των οποίων και αυτό του Κέιμπριτζ, ήταν αντεπιστέλλον μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών του Βελγίου, της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών και της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Ινδίας. Μερικές άλλες διακρίσεις του είναι οι εξής[16], με χρονολογική σειρά:

Προσωπική ζωή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Χιούις ήταν έγγαμος με τη Μάρτζορι Ελίζαμπεθ Κάθριν Ρίτσαρντς (Marjorie Elizabeth Catherine Richards) από το 1950. Απέκτησαν έναν γιο, που έγινε φυσικός, και μία κόρη, που έγινε δασκάλα ξένων γλωσσών.[20][21] Ο Χιούις πέθανε σε ηλικία 97 ετών στο.[12][22]

Θρησκευτικές απόψεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Χιούις υπεστήριζε ότι η θρησκεία και η επιστήμη είναι συμπληρωματικές στον ρόλο τους. Στον πρόλογό του στο βιβλίο των Πόλκινγκχορν και Μπηλς Questions of Truth (2009), ο Χιούις γράφει: «Η σκιώδης παρουσία των virtual particles αψηφά την κοινή λογική και τον ορθολογισμό, και δεν είναι διαισθητική για τους αμύητους στη φυσική. Η θρησκευτική πίστη στον Θεό και η χριστιανική πίστη ... ίσως να φαίνονται παράξενες στην κοινή λογική. Αλλά όταν τα πλέον στοιχειώδη πράγματα στη φύση συμπεριφέρονται behave in this way, we should be prepared to accept that the deepest aspects of our existence go beyond our common-sense understanding."[23]


Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) The Great Russian Encyclopedia. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 28  Σεπτεμβρίου 2015.
  2. 2,0 2,1 «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Antony-Hewish. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. 3,0 3,1 (Αγγλικά) Internet Speculative Fiction Database. 131910. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 (Γερμανικά) Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους. hewish-antony. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. 5,0 5,1 «Proleksis enciklopedija» (Κροατικά) 26300.
  6. 6,0 6,1 (Γερμανικά) Munzinger Personen. 00000014146. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  7. www.cai.cam.ac.uk/news/professor-antony-hewish-1924-%E2%80%93-2021.
  8. Andrew Bell: «Antony Hewish». (Αγγλικά) Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα. Encyclopædia Britannica Inc.. 1768. Ανακτήθηκε στις 2  Μαΐου 2020.
  9. «The Nobel Prize in Physics 1974». (Αγγλικά) Ίδρυμα Νόμπελ. Ανακτήθηκε στις 2  Μαΐου 2020.
  10. «Table showing prize amounts». (Αγγλικά) Ίδρυμα Νόμπελ. Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 2  Μαΐου 2020.
  11. István., Hargittai (2007) [2002]. The road to Stockholm : Nobel Prizes, science, and scientists. Οξφόρδη: Oxford University Press. ISBN 978-0198607854. OCLC 818659203. 
  12. 12,0 12,1 12,2 12,3 12,4 12,5 12,6 12,7 «Professor Antony Hewish (1924 – 2021)». Gonville & Caius College. 16 September 2021. https://www.cai.cam.ac.uk/news/professor-antony-hewish-1924-%E2%80%93-2021. Ανακτήθηκε στις 16 September 2021. 
  13. Hewish, Antony (1952). The Fluctuations of Galactic Radio Waves (Διδακτορική διατριβή). University of Cambridge. 
  14. Hewish, A.; Bell, S.J.; Pilkington, J.D.H.; Scott, P.F.; Collins, R.A. (Φεβρουάριος 1968). «Observation of a Rapidly Pulsating Radio Source». Nature 217 (5130): 709–713. doi:10.1038/217709a0. Bibcode1968Natur.217..709H. http://www.nature.com/physics/looking-back/hewish/index.html. Ανακτήθηκε στις 16 December 2015. 
  15. «The Life Scientific, Dame Jocelyn Bell Burnell». BBC Radio 4. 25 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2015. 
  16. 16,0 16,1 16,2 Πρότυπο:Who's Who
  17. «Advisory Council». Campaign for Science and Engineering. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Αυγούστου 2010. Ανακτήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2011. 
  18. «Professor Antony Hewish FRS». Λονδίνο: Royal Society. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Νοεμβρίου 2015. 
  19. «Franklin Laureate Database – Albert A. Michelson Medal Laureates». Franklin Institute. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2011. 
  20. Σφάλμα αναφοράς: Σφάλμα παραπομπής: Λανθασμένο <ref>. Δεν υπάρχει κείμενο για τις παραπομπές με όνομα NobelA.
  21. «Janus: The Papers of Professor Antony Hewish». Cambridge University Library. 2015. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2015. 
  22. https://www.telegraph.co.uk/obituaries/2021/09/16/professor-antony-hewish-astronomer-jointly-won-nobel-prize-discovery/
  23. Polkinghorne, John· Beale, Nicholas (19 Ιανουαρίου 2009). Questions of Truth: Fifty-one Responses to Questions about God, Science, and Belief. Westminster John Knox Press. σελ. 12. ISBN 978-1-61164-003-8. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2012.