Σεσίλ της Υόρκης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Σεσίλ της Υόρκης
Stained glass in the Burrell CollectionDSCF0301 07.JPG
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Cecily of York (Αγγλικά)
Γέννηση 20  Μαρτίου 1469
Ανάκτορα του Ουεστμίνστερ
Θάνατος 24  Αυγούστου 1507
Sandown
Θρησκεία Καθολικισμός
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα αριστοκράτης
Οικογένεια
Σύζυγος John Welles, 1st Viscount Welles
Γονείς Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας και Ελισάβετ Γούντβιλ
Αδέλφια Αικατερίνη της Υόρκης
Μαρία της Υόρκης
Άννα της Υόρκης
Margaret of York
Μπρίτζετ της Υόρκης
Ελισάβετ της Υόρκης
George Plantagenet, 1st Duke of Bedford
Εδουάρδος Ε΄ της Αγγλίας
Ριχάρδος του Σρούσμπερυ, δούκας της Υόρκης
Thomas Grey, 1st Marquess of Dorset
Richard Grey
Arthur Plantagenet, 1st Viscount Lisle
Οικογένεια Οίκος της Υόρκης
Αξιώματα και βραβεύσεις
Βραβεύσεις Τάγμα της Περικνημίδας
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Η Σεσίλ της Υόρκης, υποκόμισσα του Γουέλς (Ουεστμίνστερ, Μίντλσεξ 20 Μαρτίου 1469 - 24 Αυγούστου 1507) Αγγλίδα πριγκίπισσα από τον Οίκο της Υόρκης ήταν δεύτερη κόρη του Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας και της Ελισάβετ Γούντβιλ της κόρης του Σερ Ριχάρδου Γούντβιλ και της Τζακέτας του Λουξεμβούργου. Η Σεσίλ ήταν μικρότερη αδελφή της Ελισάβετ της Υόρκης and Μαρίας της Υόρκης, μεγαλύτερη αδελφή του Εδουάρδου Ε΄ της Αγγλίας, της Μαργαρίτας της Υόρκης, του Ριχάρδου του Σρούσμπερυ, της Άννας της Υόρκης, του Γεωργίου Πλανταγενέτη δούκα του Μπέντφορντ, της Αικατερίνης της Υόρκης και της Μπρίτζετ της Υόρκης. Η Σεσίλ ήταν ανιψιά του Ριχάρδου Γ΄ της Αγγλίας, κουνιάδα του Ερρίκος Ζ΄ της Αγγλίας, θεία του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας και μεγάλη θεία του Εδουάρδου ΣΤ΄ της Αγγλίας, της Μαρίας Α΄ της Αγγλίας και της Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας.

Βασιλεία Εδουάρδου Δ΄[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο πατέρας της υπέγραψε συμφωνία με τον Ιάκωβος Γ΄ της Σκωτίας να παντρέψει την Σεσίλ με τον γιο και διάδοχο του Ιάκωβο Δ΄ της Σκωτίας, για ένα μικρό διάστημα πήρε τον τίτλο της πριγκίπισσας των Σκώτων. Οι Σκωτσέζοι αντέδρασαν έντονα στον γάμο και οι μετέπειτα στρατιωτικές συγκρούσεις ανάμεσα στον Εδουάρδο Δ΄ και τον Ιάκωβο Γ΄ τον ακύρωσαν. Η Σεσίλ βρέθηκε μαζί με την μεγαλύτερη αδελφή της στην στέψη του αδελφού τους Εδουάρδου δούκα της Υόρκης (1478), το 1480 την δεύτερη αδελφή της Μαρία ονομάστηκαν Κυρίες της Περικνημίδας. Ο Εδουάρδος Δ΄ συνέχισε να πληρώνει την Σκωτσέζικη προίκα, με την Συνθήκη του Φοθερινγκώ η Σεσίλ αρραβωνιάστηκε τον Αλέξανδρο Στιούαρτ, δούκα του Άλμπανι τον εξόριστο μικρότερο αδελφό του Ιακώβου Γ΄ που είχε φιλοδοξίες στον θρόνο της Σκωτίας. Ο Εδουάρδος Δ΄ έστειλε τον Αλέξανδρο του Άλμπανι και τον Ριχάρδο του Γκλόστερ με στρατό στην Σκωτία, ο Ριχάρδος επέστρεψε με ένα ποσό από τους εμπόρους του Εδιμβούργου που του επέτρεψε να πληρώσει την προίκα και να ανακαταλάβει το Μπέργουικ-απόν-Τουίντ. Ο Εδουάρδος Δ΄ δέχτηκε τα χρήματα και ακύρωσε τον γάμο με τον πρίγκιπα Ιάκωβο.[1] Ο δούκας του Άλμπανι σκοτώθηκε στις 7 Αυγούστου 1485 πριν ολοκληρωθεί ο γάμος του με την Σεσίλ αλλά είχε προηγηθεί ο θάνατος του Εδουάρδου Δ΄ (1483) που άλλαξε τα σχέδια.

Βασιλεία Ριχάρδου Γ΄[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά τον θάνατο του Εδουάρδου Δ΄ ο μικρότερος αδελφός του Ριχάρδος του Γκλόστερ σφετερίστηκε τον θρόνο παρά το ότι ο Εδουάρδος είχε αφήσει δυο γιους. Η αφορμή για το γεγονός ήταν η αποκάλυψη του ιερέα Ροβέρτ Στίλλινγκτον επισκόπου του Μπαθ και του Γουελς ότι ο πατέρας τους όταν παντρεύτηκε την Ελισάβετ Γούντβιλ είχε προχωρήσει ήδη σε γάμο, τα παιδιά τους συνεπώς ήταν μπάσταρδα και δεν μπορούσαν να κληρονομήσουν τον θρόνο.[2] Ο Ριχάρδος του Γκλόστερ ανέβηκε στον θρόνο τον Ιανουάριο του 1484 σαν Ριχάρδος Γ΄ της Αγγλίας και τα παιδιά του Εδουάρδου Δ΄ αποκλείστηκαν από την διαδοχή. Ο Φίλιππος του Κομύν ένας διπλωμάτης στην αυλή του Καρόλου της Βουργουνδίας που είχε παντρευτεί την Μαργαρίτα της Υόρκης θεία της Σεσίλ δήλωσε ότι όταν οι αδελφοί της κηρύχτηκαν νόθοι οι δυο μεγαλύτερες αδελφές τους παρέμειναν νόμιμες.[3] Η πληροφορία ωστόσο είναι λάθος, σύμφωνα με το Κοινοβουλευτικό διάταγμα "όλα τα παιδιά του Εδουάρδου Δ΄ είναι μπάσταρδα και δεν μπορούν να κληρονομήσουν κανέναν τίτλο σύμφωνα με τα έθιμα και τους νόμους της Αγγλίας".[4]

Πρώτος γάμος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Σεσίλ παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Ραλφ Σκρόυπι της Ουψάλ έναν μικρότερο αδελφό του Τόμας Σκρόυπι, 6ου βαρόνου του Σκρόυπι και οπαδό του Ριχάρδου Γ΄ αλλά ο γάμος ακυρώθηκε με την άνοδο στον θρόνο της Αγγλίας του Ερρίκου Τυδώρ. Πολλοί ιστορικοί δεν βρίσκουν τον ακυρωμένο πρώτο γάμο της Σεσίλ αλλά σε μετέπειτα καταγραφές σημειώνεται ότι ο πρώτος της σύζυγος κληρονόμησε αργότερα από τον αδελφό του την βαρονία του Σκρόυπι και πέθανε γύρω στο 1515. Ο διεκδικητής του Οίκου του Λάνκαστερ Ερρίκος Τυδώρ, κόμης του Ρίτσμοντ ανακοίνωσε στις Ρεν ότι στόχος του είναι να παντρευτεί μια από τις κόρες του Εδουάρδου Δ΄ για να ενώσει τον Οίκο του Λάνκαστερ με τον Οίκο της Υόρκης και να τερματίσει ο Πόλεμος των Ρόδων. Η πρώτη επιλογή του ήταν η μεγαλύτερη αδελφή της Ελισάβετ της Υόρκης.[5]

Δεύτερος γάμος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την άνοδο του Ερρίκου Τυδώρ και τον γάμο του με την μεγαλύτερη αδελφή της Ελισάβετ η Σεσίλ παντρεύτηκε έναν ευγενή των Λάνκαστερ τον Τζων Γουέλς, 1ο υποκόμη του Γουέλς γιο του Λιονέλ Γουέλς 6ου λόρδου του Γουέλς και της Μαργαρίτας Μποσάμπ. Ο δεύτερος σύζυγος της ήταν ετεροθαλής αδελφός από μητέρα της Μαργαρίτας Μπωφόρ της μητέρας του Ερρίκου Τυδώρ συνεπώς εκτός από οπαδός του νέου βασιλιά ήταν και συγγενής του. Η Ελισάβετ και ο Τζων Γουέλς είχαν δυο παιδιά : Ελισάβετ και Άννα Γουέλς οι οποίες πέθαναν και οι δυο νέες και ανύπαντρες. Η θλίψη της Σεσίλ μετά τον θάνατο του υποκόμη του Γουέλς στις 9 Φεβρουαρίου 1499 ήταν τεράστια αφού η αγάπη τους ήταν πολύ μεγάλη.[6]

Η Σεσίλ είχε σημαντικό ρόλο στις βασιλικές τελετές τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Ερρίκου Ζ΄ λόγω της θέσης της σαν αδελφή της βασίλισσας και νύφη του βασιλιά. Μετέφερε τον ανιψιό της Αρθούρο της Ουαλίας στην βάπτιση του, παρέστη στην στέψη της αδελφής της Ελισάβετ και μετέφερε την Αικατερίνη της Αραγoνίας στον αρραβώνα της με τον πρίγκιπα Αρθούρο, υπάρχει επίσης μια καταγραφή ότι δανείστηκε χρήματα από την βασίλισσα αδελφή της (1502).[7] Ο Ερρίκος Ζ΄ την απέκλεισε από το Κοινοβούλιο μετά τον τρίτο της γάμο με τον Τόμας Κιν έναν άνθρωπο χαμηλής καταγωγής αλλά κατόρθωσε παραβρέθηκε χάρη στην υποστήριξη που είχε από την μητέρα του βασιλιά Μαργαρίτα Μπωφόρ.[8]

Τρίτος γάμος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι κόρες του Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας

Η Σεσίλ παρά την μεγάλη θλίψη της και παρά το γεγονός ότι είχε χάσει δυο παιδιά από τον τελευταίο της γάμο προχώρησε σε τρίτο γάμο που όπως περιγράφεται έγινε "περισσότερο από άνεση παρά από ανάγκη". Ο τρίτος και τελευταίος της σύζυγος ήταν ο Τόμας Κέμε ένας υπήκοος από το Λινκολνσάιρ ή Σερ Τζων Κέμε της Νήσου Γουάιτ, ο γάμος έγινε μεταξύ του Μαΐου 1502 και του Ιανουαρίου 1504 πιθανότερα από έρωτα. Ο Γκριν σημειώνει ότι διάλεξε κάποιον σύντροφο με πρόθεση να είναι πολύ κάτω από την εξουσία του βασιλιά ή να φέρει την ζήλεια του αφού ο γάμος έγινε χωρίς την άδεια του. Ο Ερρίκος Ζ΄ εξοργισμένος έδιωξε την Σεσίλ από την αυλή και έκανε κατάσχεση της περιουσίας της. Με την επέμβαση της βασιλομήτωρος Μαργαρίτας Μπωφόρ η Σεσίλ πήρε πίσω μερικά από τα εδάφη της με την προϋπόθεση να τα κρατήσει μόνο η ίδια χωρίς να τα κερδίσουν ποτέ ο τρίτος της σύζυγος ή τα παιδιά που θα έκανε μαζί του.[9]

Τελευταία χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Σεσίλ ζούσε τα τελευταία χρόνια σε απομόνωση μακριά από την αυλή γι'αυτό υπάρχει μεγάλο κενό στις πληροφορίες γύρω από την ίδια όσο ζούσε με τον τρίτο της σύζυγο, δυο παιδιά ο Ριχάρδος και η Μαργαρίτα αναφέρονται σε ένα έγγραφο του 1602 τα οποία έζησαν, παντρεύτηκαν και άφησαν απογόνους. Τα παιδιά της Σεσίλ και του τρίτου συζύγου της δεν πήραν κανέναν τίτλο ή εδάφη και δεν έτυχαν καμιά δημόσια αναγνώριση, οι πληροφορίες γι'αυτά είναι ανύπαρκτες με αποτέλεσμα οι ιστορικοί να μην μπορούν να αναγνωρίσουν την ύπαρξη τους. Η Σεσίλ πέθανε σε ηλικία 38 ετών (1507), τα τελευταία χρόνια της ζωής της έζησε με πολλά πλούτη στην Νήσο Γουάιτ.

Η Σεσίλ σύμφωνα με τα "Χρονικά του Έντουαρντ Χαλλ" τάφηκε με μεγάλη μυστικότητα στο αβαείο του Κουάρ στην Νήσο Γουάιτ. Ο ιστορικός Ρόουζμαρι Χόροξ (γεν. 1951) με βάση πληροφορίες από το βιβλίο των Μπωφόρ συμπέραινε ότι πέθανε στο Χάτφιλντ του Χέρτφορντσαϊρ ύστερα από παραμονή τριών βδομάδων και τάφηκε σε μια θέση με το όνομα "Μονή", αναφέρεται πιθανότατα στην Μονή των βασιλέων του Λάνγκλεϊ που είχε ταφεί ο προ - προπάππους της Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ. Η επιγραφή στον τάφο της την γράφει "σύζυγος του πρώην υποκόμη του Γουέλς" αγνοώντας εντελώς τον τρίτο της σύζυγο και τα παιδιά που έκανε μαζί του. Το αβαείο του Κουάρ και ο τάφος της καταστράφηκαν την περίοδο της διάλυσης των μοναστηριών από τον ανιψιό της Ερρίκο Η΄. Μια γυάλινη προτομή της Σεσίλ που είναι τμήμα από ένα μεγαλύτερο "βασιλικό παράθυρο" που απεικονίζει την οικογένεια του Εδουάρδου Δ΄ βρίσκεται σήμερα στην Συλλογή του Μπέρρελλ στην Γλασκώβη, μια σύγχρονη αντιγραφή τοποθετήθηκε στην βόρεια πτέρυγα του Καθεδρικού ναού του Καντέρμπερι.[10] Το μνημείο αυτό μαζί με ένα άλλο παράθυρο στην ενοριακή εκκλησία του Λίτλ Μάλβερν στο Γούστερσαϊρ είναι τα μόνα μνημείο που έχουν σωθεί από την Σεσίλ.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Macdougall, Norman, James III, John Donald (1982), pp. 116–7.
  2. Kendall, Paul Murray (1955). Richard the Third. London: George Allen and Unwin. pp. 215–220.
  3. Commines, Philippe de; Scoble, Andrew R., ed. (1877). The Memoirs of Philippe de Commines
  4. http://www.richard111.com/titulus_regius.htm
  5. Fisher, George (1832). A Companion and Key to English History
  6. Gregory, Philippa. "Houses of York and Lancaster Family Tree: Cecily of York"
  7. Nicolas, Nicholas Harris (1830). Privy Purse Expenses of Elizabeth of York
  8. Weir, Alison (2013). Elizabeth of York: A Tudor Queen and Her World. New York: Ballantine. p. 410.
  9. Weir. Elizabeth of York. p. 410.
  10. Marks, Richard and Williamson, Paul, eds. Gothic: Art for England 1400–1547, no. 38, 2003, V&A Publications, London.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Alison Weir - Britain's Royal Families (which discusses the issue of her Kyme, Kymbe, or Keme children's possible survival)
  • Complete Peerage, volume 14 (1998), pg. 626 (sub Welles, for the first marriage of The Princess Cecily to Ralph Scrope)
  • J. L. Laynesmith, The Last Medieval Queens: English Queenship 1445-1503, 2004, pp. 199–200 (regarding the anger of King Henry VII at her final marriage and his confiscation of her estates, and the negotiations for a resolution and partial restoration of Princess Cecily's property by the King's mother, Margaret, Countess of Richmond and Derby)
  • Mary Anne Everett Green, Lives of the Princesses of England, vol. 3, chapter 13 (Cecilia Third Daughter of Edward IV), pp. 404–436
  • Macdougall, Norman, James III, A Political Study, John Donald (1982), for the Scottish marriage plans.
  • Oxford Dictionary of National Biography
  • Rosemary Horrox, Richard III, A Study in Service, 1989, p. 295 (the basis of the claim in the Complete Peerage regarding Princess Cecily's first marriage to Scrope)
  • Stanley Frederick Hockey, Quarr Abbey and Its Lands, 1132-1631, 1977, University of Leicester Press, p. 61
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Cecily of York της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).