Ράλλυ Ακρόπολις

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Η ράμπα εκκίνησης του 55ου Ράλλυ Ακρόπολις

Το Ράλλυ Ακρόπολις (επίσημη εμπορική ονομασία τα τελευταία χρόνια: The rally of Gods, μετάφραση: Το ράλλυ των Θεών) είναι ένας από τους παλαιότερους και σημαντικότερους αγώνες αυτοκινήτου. Ξεκίνησε να διοργανώνεται από την ΕΛΠΑ το 1951 και πλέον αποτελεί μέρος του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλλυ (WRC). Θεωρείται από τα πιο απαιτητικά και ανταγωνιστικά Ράλλυ του πρωταθλήματος.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1951, από μια ιδέα μιας ομάδας οδηγών και με την βοήθεια της Shell διοργανώθηκε ένας αγώνας 1.923 χιλιομέτρων. Ένα από τα ιδρυτικά μέλη του, ως πρόεδρος της Ελληνικής Λέσχης Αυτοκινήτου και Περιηγήσεων (ΕΛΠΑ), υπήρξε ο παράγοντας του Παναθηναϊκού, Απόστολος Νικολαΐδης.[1][2] Ο αγώνας ξεκίνησε από την Αθήνα και πέρασε κατά σειρά από τις πόλεις Τρίπολη, Λάρισα, Θεσσαλονίκη, Σέρρες, Καβάλα, Θεσσαλονίκη με τον τερματισμό να γίνεται στην Αθήνα. Την επόμενη χρονιά (1952) η ΕΛΠΑ αναλαμβάνει την διοργάνωση του αγώνα και το 1953 ο αγώνας γίνεται διεθνής. Το 1960 ο αγώνας συμπεριλαμβάνεται στους αγώνες του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Από το 1973 συμπεριλαμβάνεται στο παγκόσμιο πρωτάθλημα οδηγών και στο παγκόσμιο πρωτάθλημα κατασκευαστών του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλλυ. Επίσης περιλαμβάνεται στα πανελλήνια πρωταθλήματα και κύπελλα κλάσεων, στο κύπελλο της FIA για αυτοκίνητα παραγωγής και στο παγκόσμιο κύπελλο για κατασκευαστές αυτοκινήτων τουρισμού.

Νεότερα χρόνια (2005 έως σήμερα)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2005 κέντρο του αγώνα ήταν η Λαμία. Μια υπερειδική διαδρομή έλαβε μέρος στο Ολυμπιακό Στάδιο με μεγάλη επιτυχία. Εκείνη την χρονιά, το ράλλυ Ακρόπολις ψηφίστηκε ως το καλύτερο ράλλυ για το 2005. Το 2006 το κέντρο του αγώνα μεταφέρθηκε στην Αθήνα και στα γύρω βουνά. Το σέρβις παρκ (service park) ήταν στον χώρο του Ολυμπιακού σταδίου Αθηνών. Αυτή την χρονιά έγιναν δύο υπερειδικές στο Ολυμπιακό στάδιο, μια φορά την πρώτη μέρα του αγώνα και μια την τελευταία. Το 2007 το κέντρο του αγώνα ήταν και πάλι η Αθήνα. Το 2007 υπήρξαν 3 υπερειδικές, οι οποίες έλαβαν χώρα στο Ολυμπιακό Ιππικό Κέντρο στο Μαρκόπουλο. To 2009 το ράλλυ διεξήχθη στο Λουτράκι Κορινθίας και νικητής αναδείχθηκε ο Φινλανδός Μίκο Χίρβονεν στις 14 Ιουνίου.[3][4] Το 2011 ο διάσημος και πιο σκληρός αγώνας του παγκοσμίου πρωταθλήματος επανήλθε στο αγωνιστικό καλεντάρι της Παγκοσμίου Ομοσπονδίας Αυτοκινήτου. Το 2011 το κέντρο του αγώνα ήταν το Λουτράκι,και οι ειδικές διαδρομές επεκτάθηκαν στη Φθιώτιδα, τη Βοιωτία,την Κορινθία και την Αργολίδα. Ο αγώνας ξεκίνησε στις 16 Ιουνίου κάτω από τον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως των Αθηνών, με την τελετή έναρξης και έληξε στις 19 Ιουνίου. Το 2012 το ράλλυ ακρόπολις ξεκίνησε στις 24 Μαΐου στο Ζάππειο Μέγαρο με κέντρο του αγώνα στο Λουτράκι, ακόμα το 2012 προστέθηκαν μερικές νέες ειδικές διαδρομές. Η τελετή λήξης έγινε στις 27 Μαΐου στο Club Hotel Casino Loutraki και νικητής αναδείχθηκε ο Σεμπαστιάν Λεμπ. [5] To 2013 ήταν η τελευταία χρονιά που το ράλλυ προσμετρούσε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, καθώς λόγω οικονομικών δυσχερειών και μη εξόφλησης των οφειλών προς την Παγκόσμια Ομοσπονδία Αυτοκινήτου, αποκλείστηκε από το καλεντάρι των αγώνων του Πρωταθλήματος. Νικητής το 2013 αναδείχθηκε ο Φινλανδός Γιάρι - Μάττι Λάτβαλα. Από το 2014 ο αγώνας προσμετρά στο καλεντάρι του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ράλλυ, με το κέντρο του αγώνα να επιστρέφει στα εδάφη της Φθιώτιδας το 2016, όπου νικητής αναδείχθηκε ο νεαρός Ραλφ Σιρμάσις, προκαλώντας έκπληξη στους οπαδούς του αγώνα και αφήνοντας εκτός ανταγωνισμού τα μεγάλα φαβορί.Το 2021 επανήλθε στο πρόγραμμα του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλλυ αντικαθιστώντας το Ράλλυ της Χιλής το οποίο ακυρώθηκε καθώς η χώρα αντιμετωπίζει προβλήματα με την πανδημία του Ίου sars-cov-2.[6]

Νικητές Οδηγοί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Κάρλος Σάινθ με Ford Focus RS WRC 2000 στο Ράλλυ Ακρόπολις το 2000.
Ο Ζιλ Πανιζί με Peugeot 206 WRC στο Ράλλυ Ακρόπολις το 2003.
Ο Πέτερ Σόλμπεργκ με Subaru Impreza S11 WRC '05 στο Ράλλυ Ακρόπολις το 2005.
Ο Σεμπαστιάν Λεμπ με Citroën C4 WRC στο Ράλλυ Ακρόπολις το 2007.
Ο Σεμπαστιάν Οζιέ με Citroën DS3 WRC στo Ελευθεροχώρι (ΕΔ 3), νικητής στο Ράλλυ Ακρόπολις το 2011.
Ο Σεμπαστιάν Λεμπ με Citroën DS3 WRC, νικητής στο Ράλλυ Ακρόπολις το 2012.
Ο Σεμπαστιάν Οζιέ με Volkswagen Polo R WRC στο Ράλλυ Ακρόπολις το 2013.
Έτος Οδηγός Συνοδηγός Αυτοκίνητο
1951 Ελλάδα Πέτρος Περατικός Fiat 1400
1952 Ελλάδα Τζόνι Πεσματζόγλου Ελλάδα Νίκος Παπαμηχαήλ Chevrolet Deluxe V8
1953 Ελλάδα Νίκος Παπαμιχαήλ Ελλάδα Σπύρος Δημητράκος Jaguar XK120
1954 Ελλάδα Πέτρος Παπαδόπουλος Ελλάδα Σπύρος Δημητράκος Opel Rekord
1955 Ελλάδα Τζόνι Πεσματζόγλου Ελλάδα Μ. Παπανδρέου Opel Kapitän
1956 Γερμανία Bάλτερ Σοκ Γερμανία Ρολφ Μολ Mercedes-Benz 300 SL
1957[Σημ. 1] Γαλλία Ζαν Πιέρ Εσταζέ Γαλλία Λουσίλ Εσταζέ Ferrari 250 GT
1958 Ιταλία Λουίτζι Βιλιορέζι Ιταλία Τσίρο Μπασαντόνα Lancia Aurelia B20 GT
1959 Γερμανία Βόλφγκανγκ Λέβι Γερμανία Χανς Βέντσερ Auto Union 1000
1960 Γερμανία Bάλτερ Σοκ Γερμανία Ρολφ Μολ Mercedes-Benz 220 SE
1961 Σουηδία Έρικ Κάρλσον Σουηδία Βάλτερ Κάρλσον Saab 96
1962 Γερμανία Έουγκεν Μπόριγκερ Γερμανία Πίτερ Λανγκ Mercedes-Benz 220 SE b
1963 Γερμανία Έουγκεν Μπόριγκερ Γερμανία Ρολφ Κνολ Mercedes-Benz 300 SE
1964 Σουηδία Τομ Τράνα Σουηδία Γκούναρ Τερμάνιους Volvo PV544
1965 Σουηδία Καρλ Μάγνους Σκογκ Σουηδία Λένναρτ Μπέργκρεν Volvo Amazon
1966 Σουηδία Μπενκτ Σόντερστρορμ Σουηδία Γκούναρ Παλμ Ford Cortina Lotus
1967 Ηνωμένο Βασίλειο Πάντι Χόπκιρκ Ηνωμένο Βασίλειο Ρον Κρέλιν Mini Cooper S
1968 Ηνωμένο Βασίλειο Ρότζερ Κλαρκ Ηνωμένο Βασίλειο Τζιμ Πόρτερ Ford Escort
1969 Φινλανδία Πάουλι Τοϊβόνεν Φινλανδία Μάρτι Καλάρι Porsche 911 S
1970 Γαλλία Ζαν Λυκ Τεριέ Γαλλία Μαρσέλ Καλεβάρτ Alpine-Renault A110 1300
1971 Σουηδία Ούβε Άντερσον Σουηδία Αρν Χερτζ Alpine-Renault A110 1600
1972 Σουηδία Χάκαν Λίντμπεργκ Ιταλία Χέλμουτ Έισεντλε Fiat 124 Spider
1973 Γαλλία Ζαν Λυκ Τεριέ Βέλγιο Κρίστιαν Ντελφεριέ Alpine-Renault A110 1800
1974
Δεν διεξήχθη
1975 ΓερμανίαΒάλτερ Ρερλ Γερμανία Γιόχαν Μπέργκερ Opel Ascona 1.9 SR
1976 Σουηδία Χάρι Κάλστρομ Σουηδία Κλάους Γκόρεν Άντερσον Datsun 160J
1977 Σουηδία Μπιόρν Βάλντεγκααρντ Σουηδία Χανς Τορζέλιους Ford Escort RS 1800
1978 Γερμανία Βάλτερ Ρερλ Γερμανία Κρίστιαν Γκάισντερφερ Fiat 131 Abarth
1979 Σουηδία Μπιόρν Βάλντεγκααρντ Σουηδία Χανς Τορζέλιους Ford Escort RS 1800
1980 Φινλανδία Άρι Βάτανεν Ηνωμένο Βασίλειο Ντέιβιντ Ρίτσαρντς Ford Escort RS 1800
1981 Φινλανδία Άρι Βάτανεν Ηνωμένο Βασίλειο Ντέιβιντ Ρίτσαρντς Ford Escort RS 1800
1982 Γαλλία Μισέλ Μουτόν Ιταλία Φαμπρίτσια Πονς Audi Quattro
1983 Γερμανία Βάλτερ Ρερλ Γερμανία Κρίστιαν Γκάισντερφερ Lancia 037
1984 Σουηδία Στιγκ Μπλόμκβιστ Σουηδία Μπιόρν Σέντεμπεργκ Audi Quattro
1985 Φινλανδία Τίμο Σάλονεν Φινλανδία Σέπο Χαριάνε Peugeot 205 T16
1986 Φινλανδία Γιούχα Κάνκουνεν Φινλανδία Γιούχα Πίρονεν Peugeot 205 T16
1987 Φινλανδία Μάρκου Άλεν Φινλανδία Ίλκα Κιβιμάκι Lancia Delta HF 4WD
1988 Ιταλία Μίκι Μπιαζιόν Ιταλία Τιτσιάνο Σιβιέρο Lancia Delta HF Integrale 8V
1989 Ιταλία Μίκι Μπιαζιόν Ιταλία Τιτσιάνο Σιβιέρο Lancia Delta HF Integrale 8V
1990 Ισπανία Κάρλος Σάινθ Ισπανία Λουίς Μόγια Toyota Celica GT-4 ST165
1991 Φινλανδία Γιούχα Κάνκουνεν Φινλανδία Γιούχα Πίρονεν Lancia Delta HF Integrale 16V
1992 Γαλλία Ντιντιέ Οριόλ Γαλλία Μπερνάρντ Οσελί Lancia Delta HF integrale Evoluzione
1993 Ιταλία Μίκι Μπιαζιόν Ιταλία Τιτσιάνο Σιβιέρο Ford Escort RS Cosworth
1994 Ισπανία Κάρλος Σάινθ Ισπανία Λουίς Μόγια Subaru Impreza 555
1995[Σημ. 2] ΕλλάδαΆρης Βωβός ΕλλάδαΚώστας Στεφανής Lancia Delta HF Integrale
1996 Ηνωμένο Βασίλειο Κόλιν Μακ Ρέι Ηνωμένο Βασίλειο Ντέρεκ Ρίνγκερ Subaru Impreza 555
1997 Ισπανία Κάρλος Σάινθ Ισπανία Λουίς Μόγια Ford Escort RS Cosworth
1998 Ηνωμένο Βασίλειο Κόλιν Μακ Ρέι Ηνωμένο Βασίλειο Νίκι Γκριστ Subaru Impreza S5 WRC '98
1999 Ηνωμένο Βασίλειο Ρίτσαρντ Μπερνς Ηνωμένο Βασίλειο Ρόμπερτ Ριντ Subaru Impreza S5 WRC '99
2000 Ηνωμένο Βασίλειο Κόλιν Μακ Ρέι Ηνωμένο Βασίλειο Νίκι Γκριστ Ford Focus RS WRC 2000
2001 Ηνωμένο Βασίλειο Κόλιν Μακ Ρέι Ηνωμένο Βασίλειο Νίκι Γκριστ Ford Focus RS WRC 2001
2002 Ηνωμένο Βασίλειο Κόλιν Μακ Ρέι[7] Ηνωμένο Βασίλειο Νίκι Γκριστ Ford Focus RS WRC 2001
2003 Εσθονία Μάρκο Μάρτιν Ηνωμένο Βασίλειο Μάικλ Παρκ Ford Focus RS WRC 2003
2004 Νορβηγία Πέτερ Σόλμπεργκ Ηνωμένο Βασίλειο Φιλ Μιλς Subaru Impreza S10 WRC '04
2005 ΓαλλίαΣεμπαστιάν Λεμπ Μονακό Ντανιέλ Ελενά Citroën Xsara WRC
2006 ΦινλανδίαΜάρκους Γκρόνχολμ Φινλανδία Τίμο Ραουτιάινεν Ford Focus RS WRC
2007 ΦινλανδίαΜάρκους Γκρόνχολμ Φινλανδία Τίμο Ραουτιάινεν Ford Focus RS WRC
2008 ΓαλλίαΣεμπαστιάν Λεμπ Μονακό Ντανιέλ Ελενά Citroën C4 WRC
2009 ΦινλανδίαΜίκο Χίρβονεν Φινλανδία Γιάρμο Λέχτινεν Ford Focus RS WRC 2009
2010
Δεν διεξήχθη
2011 ΓαλλίαΣεμπαστιάν Οζιέ Γαλλία Ζυλιέν Ινγκρασιά Citroën DS3 WRC
2012 ΓαλλίαΣεμπαστιάν Λεμπ Μονακό Ντανιέλ Ελενά Citroën DS3 WRC
2013 ΦινλανδίαΓιάρι-Μάτι Λάτβαλα Φινλανδία Μίκα Άντιλα Volkswagen Polo R WRC
2014 Δημοκρατία της ΙρλανδίαςΚρεγκ Μπριν Ηνωμένο Βασίλειο Σκοτ Μάρτιν Peugeot 208 T16 R5
2015 ΠολωνίαΚαγιετάν Καγιετάνοβιτς ΠολωνίαΓιαροσλάβ Μπαράν Ford Fiesta R5
2016 ΛετονίαΡαλφ Σιρμάσις ΛετονίαΑρτούρς Σίμινς Skoda Fabia R5
2017 ΠολωνίαΚαγιετάν Καγιετάνοβιτς ΠολωνίαΓιαροσλάβ Μπαράν Ford Fiesta R5
2018 ΠορτογαλίαΜπρούνο Μαγκαλιάες ΠορτογαλίαΟύγκο Μαγκαλιάες Skoda Fabia R5
2019-2020
Δεν διεξήχθη
2021 Φινλανδία Κάλε Ροβανπέρα ΦινλανδίαΤζόνε Χαλτούνεν Toyota Yaris WRC

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Ο Άλκης Μίχος ήταν ο νικητής του Ε' Ράλι Ακρόπολις 1957. Όμως, κατόπιν καταγγελίας άλλου Έλληνα αγωνιζόμενου ο οποίος -αξίζει να αναφερθεί- δεν είχε καμία πιθανότητα διάκρισης στη γενική κατάταξη του αγώνα, τιμωρήθηκε καταλαμβάνοντας, τελικά, την 8η θέση γενικής. Η καταγγελία ανέφερε ότι η πινακίδα του αυτοκινήτου του Α. Μίχου δεν ήταν αναρτημένη στη θέση της, μια και κατά τη διάρκεια της διαδρομής Κορίνθου-Αθηνών την είχε χάσει και του την παρέδωσε αργότερα άλλος διαγωνιζόμενος που την είχε βρει στο δρόμο. Όπως αναφέρει ντοκουμέντο της εποχής "οι αρμόδιοι διεπίστωσαν την αλήθεια της καταγγελίας και αφού απέβαλαν κάθε συναισθηματισμό, ετιμώρησαν τον Μίχο όπως επέβαλαν οι κανονισμοί και κατεβίβασαν τον Έλληνα αγωνιζόμενο από το βάθρο του νικητού.".
  2. Ο αγώνας δεν μετρούσε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Όταν ο Απόστολος Νικολαΐδης έγινε ο «Πατριάρχης του Παναθηναϊκού», sdna.gr, 15 Οκτωβρίου 2017.
  2. Όταν έφυγε ο Απόστολος Νικολαΐδης, sport24.gr, 15 Οκτωβρίου 2016.
  3. Ο Χιρβόνεν νικητής του 56ου Ράλι Ακρόπολις[νεκρός σύνδεσμος], ΕΡΤ, 14 Ιουνίου 2009.
  4. «Ο Χιρβόνεν νικητής στο 56ο Ράλι Ακρόπολις | ΣΚΑΪ». www.skai.gr. Ανακτήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2021. 
  5. «Ράλι Ακρόπολις 2012». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Ιουνίου 2012. Ανακτήθηκε στις 29 Μαΐου 2012. 
  6. «To Ράλι Ακρόπολις επιστρέφει στο WRC». in.gr. 26 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2021. 
  7. Με συνολικά 5 νίκες στο Ράλι Ακρόπολις, ο Κόλιν Μακ Ρέι παραμένει πολυνίκης στα χρονικά του εν λόγω ράλι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Αγώνες του Παγκόσμιου πρωταθλήματος ράλλυ:

Σουηδία | Μεξικό | Πορτογαλία | Αργεντινή | Σαρδηνία | Ελλάδα
Φινλανδία | Γερμανία | Νέα Ζηλανδία | Καταλωνία | Κορσική | Ιαπωνία | Τουρκία | Μεγάλη Βρετανία

Παλαιότεροι αγώνες του πρωταθλήματος:

Αρκτική | Αυστραλία | Βραζιλία | Κίνα | Ακτή Ελεφαντοστού | Κύπρος | Ινδονησία
Μαρόκο | Μόντε Κάρλο | ΗΠΑ | Πολωνία | Σαφάρι | Σαν Ρέμο | Νορβηγία