Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ
PER51895 061.jpg
Γέννηση
Bad Wörishofen
Θάνατος
Μόναχο
Αιτία θανάτου Έμφραγμα του μυοκαρδίου, βαρβιτουρικά και δηλητηρίαση
Ψευδώνυμο Franz Walsch
Υπηκοότητα American Occupation Zone, Bizone, Trizone και Δυτική Γερμανία
Ιδιότητα σεναριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης κινηματογραφικών έργων, ηθοποιός, μοντέρ, τηλεσκηνοθέτης, κινηματογραφιστής, παραγωγός ταινιών και ηθοποιός ταινιών
Σύζυγος Τζουλιάν Λόρεντς
Ίνγκριντ Κάβεν ()
Γονείς και Λιζελόττε Έντερ
Είδος τέχνης νέος γερμανικός κινηματογράφος
Καλλιτεχνικά ρεύματα νέος γερμανικός κινηματογράφος
Βραβεύσεις German Film Award for Best Screenplay (), German Film Award for Best Direction (), German Film Award for Best Feature Film (), Sutherland Trophy (), German Film Award for Best Direction (), David Luchino Visconti (), German Film Award for Best Direction (), Χρυσή Άρκτος () και Gerhart Hauptmann prize ()
Ιστοσελίδα Επίσημη ιστοσελίδα
Commons page Wikimedia Commons

Ο Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ (γερμανικά: Rainer Werner Fassbinder‎, 31 Μαΐου 1945 - 10 Ιουνίου 1982) ήταν Γερμανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε το 1945 στο Μόναχο. Η ζωή του ήταν σύντομη, αλλά ταραχώδης, καθώς η ροπή του στα ναρκωτικά και η δυσκολία αποδοχής της σεξουαλικής του ταυτότητας ήταν παράγοντες που του προκάλεσαν διαταραχές και δυστυχία[1]. Αν και ομοφυλόφιλος, νυμφεύθηκε την Ίνγκριντ Κάβεν (1970-1972) και είχε σχέση με τη Γιουλιάνε Λόρεντς[2]. Πέθανε από υπερβολική δόση το 1982 στο Μόναχο και δίπλα του βρέθηκε το σενάριο με θέμα τη ζωή της Ρόζα Λούξεμπουργκ, το οποίο προόριζε για τη Ρόμι Σνάιντερ[3].

Ήταν οπαδός της Μπάγερν Μονάχου[4].

Σκηνοθέτης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Είναι ο πιο παραγωγικός σκηνοθέτης στην ιστορία του κινηματογράφου, καθώς μέσα σε 13 χρόνια, κατάφερε να δημιουργήσει 41 ταινίες μεγάλου μήκους[5]. Στα έργα του πραγματευόταν ζητήματα όπως η ηθική πτώση της μεταπολεμικής Γερμανίας, η βία, οι διαπροσωπικές σχέσεις, τα ναρκωτικά, η ομοφυλοφιλία, η προδοσία και η ζωή στο περιθώριο. Πολλοί άσκησαν κριτική στις ταινίες του και τον κατηγόρησαν για αντισημιτισμό, αντικομμουνισμό και μισογυνισμό[6].

To 1982 κέρδισε την Χρυσή Άρκτο για την ταινία Βερόνικα Φος.[7]

Θεωρείται ένας από τους εκπροσώπους του ρεύματος του Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου[8].

Φιλμογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • 1966 Der Stadtstreicher
  • 1966 Το μικρό χάος
  • 1969 Fernes Jamaica
  • 1969 Η αγάπη είναι πιο κρύα από τον θάνατο
  • 1969 Ο Έλληνας γείτονας
  • 1969 Γιατί έπιασε αμόκ τον Κύριο Ρ;
  • 1970 Das Kaffeehaus
  • 1970 Οι θεοί της πανούκλας
  • 1970 Die Niklashauser Fart
  • 1970 Ο Αμερικανός Στρατιώτης
  • 1971 Ο έμπορος των 4 εποχών
  • 1971 Να φοβάστε την αγία πουτάνα
  • 1971 Pioniere in Ingolstadt
  • 1971 Rio das Mortes
  • 1971 Whity

Βιβλία στα ελληνικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βιβλία του Φασμπίντερ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • 1990 Ελευθερία στη Βρέμη
  • 1996 Σταγόνες πάνω στην καυτή πέτρα

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • 1985 Φασμπίντερ, Συλλογικό, εκδόσεις Πλέθρον
  • 1992 Φασμπίντερ, Κουρτ Ράαμπ - Πέτερς Κάρστεν, εκδόσεις Κάκτος
  • 1996 Φασμπίντερ, Λεωνίδας Χρηστάκης, εκδόσεις Δελφίνι
  • 2006 Αλέν Ρενέ - Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, Ανδρέας Ταρνανάς, εκδόσεις Αιγόκερως

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]