Προφήτης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Οι προφήτες Ησαΐας και Ιερεμίας, Μουσείο Bode, Γερμανία, Βερολίνο.
Οι προφήτες Ησαΐας και Ιερεμίας, Μουσείο Bode, Γερμανία, Βερολίνο.

Ο προφήτης είναι ένας άνθρωπος που δηλώνει ότι έχει επικοινωνήσει μαζί του το υπερφυσικό ή το θεϊκό και το έθεσε ως μεσολάβηση με την ανθρωπότητα, μεταφέροντας τη νέα γνώση από την υπερφυσική ή θεϊκή οντότητα στους άλλους ανθρώπους.[1][2] Το μήνυμα που μεταφέρει ο προφήτης ονομάζεται προφητεία.

Θρησκείες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Χριστιανισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παλαιά Διαθήκη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στη Βίβλο, η εβραϊκή λέξη ναβί΄ (näbî΄) είναι η κύρια λέξη που αποδίδεται «προφήτης» και δηλώνει εκείνον που διακηρύττει ή αναγγέλει, τον διαγγελέα. Προέρχεται από το ρήμα ναβού (năbū) που σημαίνει «αναγγέλω, διαλαλώ διακηρύττοντας ή αναγγέλοντας». Οι προφήτες έζησαν στους χρόνους της Παλαιάς Διαθήκης και θεωρείται ότι μετέφεραν το θέλημα του Θεού στους ανθρώπους και προετοίμαζαν τον λαό για τον ερχομό του Μεσσία. Μεγάλοι Προφήτες θεωρούνται ο Ησαΐας, ο Ιερεμίας, ο Ιεζεκιήλ, ο Δανιήλ και ο Ηλίας. Υπήρχαν ακόμα και δώδεκα μικροί προφήτες, βιβλία των οποίων συμπεριλαμβάνονται στην Παλαιά Διαθήκη : Ωσηέ, Αμώς, Μιχαίας, Ιωήλ, Οβδιού, Ιωνάς, Ναούμ, Αββακούμ, Σοφονίας, Αγγαίος, Ζαχαρίας και Μαλαχίας. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν προσωπικότητες και είχαν ενεργή συμμετοχή σε ζητήματα της πολιτείας.

Η λέξη προφήτης του πρωτότυπου ελληνικού κειμένου σημαίνει κατά κυριολεξία «αυτός που μιλάει ενώπιον ή μπροστά σε (πρό και φημί)».

Ο Προφήτης Μιχαίας, ένας απο τους 12 μικρούς προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης
Ο Προφήτης Μιχαίας, ένας απο τους 12 μικρούς προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης

Καινή Διαθήκη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην Καινή Διαθήκη ο Ιησούς Χριστός αποκαλείται «Προφήτης». (Λουκάς 7:14-16· Ιωάννης 4:16-19· Πράξεις 3:19-26) Στη χριστιανική εκκλησία του 1ου αιώνα υπήρχαν δύο είδη προφητών:

  1. Οι προφήτες με το ελεύθερο προφητικό χάρισμα και
  2. Η τάξη των προφητών, που ήταν μια χειροτονημένη ομάδα, με ειδικές εκκλησιαστικές λειτουργίες.

Ορισμένα θρησκεύματα πιστεύουν ότι η ικανότητα προφητείας εξακολουθεί να υφίσταται στη σύγχρονη εποχή. Στην Ορθόδοξη εκκλησία σύγχρονοι προφήτες υπήρξαν ο Κοσμάς ο Αιτωλός[3] και ο Όσιος Νείλος[4]. Μεταξύ των μελών των Πεντηκοστιανών εκκλησιών θεωρείται ότι υφίσταται ως ένα από τα ενεργά χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Εκκλησιαστική Ιστορία Τόμ. Α΄ τού Βλασίου Ιω. Φειδά, (2η έκδοση 1994).
  • Merill F. Unger, Unger's Bible Dictionary, Moody Press, (20ή έκδοση, 1974).
  • Μiltiades Isaac Nomides, Kahrié-Djami: Mosaïques et fresques de l' Église du couvent de Chora. Σύνδεσμος των εν Αθήναις Μεγαλοσχολιτών, Αθήνα 1995.