Οκτώηχος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Για την Οκτώηχο, λειτουργικό βιβλίο της Εκκλησίας, βλέπε Παρακλητική.

Οκτώηχος, ή Οκτάηχος, ή Οκταηχία (Διεθνώς: Octoechos, Προφορά: Oktōēchos, Νέα Ελληνικά: Οκταηχία, Αρχαία Ελληνικά: Ὀκτώηχος → από το ὀκτώ + ἦχος, Σλάβικα: Октоихъ Οκτώηχ → από το Окто οκτώ + ихъ ήχος, ή Осмогласникъ Οσμογκλάσνικ → από το о́семь οκτώ + гласъ φωνή) είναι το όνομα του μουσικού συστήματος των οκτώ ήχων[1] που χρησιμοποιείται για την σύνθεση εκκλησιαστικών ψαλμών στην Βυζαντινή, Συριακή, Κοπτική, Αρμένικη, Λατινική και Σλάβικη εκκλησία.[2]

Ήχοι και Φθόγγοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι οκτώ ήχοι ή τρόποι της είναι:[3]

ήχος α΄
ήχος β΄
ήχος γ΄
ήχος δ΄
ήχος πλάγιος του α΄
ήχος πλάγιος του β΄
ήχος βαρύς
ήχος πλάγιος του δ΄

Οι φθόγγοι ή τόνοι της οκτωήχου διακρίνονται σε επτά και ονομάζονται:[4]

πΑ Βου Γα Δι κΕ Ζω νΗ

Ονοματολογία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα ονόματα που αποδίδονται στους οκτώ ήχους διαφέρουν στις μεταφράσεις της εκκλησιαστικής σλαβονικής γλώσσας. Το σλαβονικό σύστημα υπολογίζει τους πλάγιους ήχους ως Glas 5, 6, 7, και 8. Αυτές οι διαφορές που παρουσιάζονται στον πίνακα παρακάτω μαζί με τα Αρχαία Ελληνικά ονόματα των οκτάβων και σύμφωνα με τους Αγιοπολίτες[5] και τις ψαλτικές πραγματείες των Καρολίγγειων θεωρητικών, καθώς και τα αντίστοιχα αρμενικά ονόματα. Παρακαλώ σημειώστε ότι οι συνθέτες του 15ου αιώνα, όπως ο Μανουήλ Χρυσάφης, Λαμπαδάριος στην Αυλή των Παλαιολόγων της Κωνσταντινούπολης, αντάλλαξαν τη Φρυγική με τη Λυδική.

Αρχαία Ελληνική Βυζαντινή Εκκλησιαστική Σλαβονική Αρμενική Καρολίγγειος Διεθνής
Δωρική ἦχος πρῶτος гласъ а. Tzayn 1 Tonus primus / Authentus protus First
Φρυγική ἦχος δεύτερος гласъ в. Tzayn 2 Tonus tertius / Authentus deuterus Second
Λυδική ἦχος τρίτος гласъ г. Tzayn 3 Tonus quintus / Authentus tritus Third
Μιξολυδική ἦχος τέταρτος гласъ д. Tzayn 4 Tonus septimus / Authentus tetrardus Fourth
Υποδωρική ἦχος πλάγιος τοῦ πρώτου гласъ є. Koghm 1 Tonus secundus / Plagis proti Plagal of the First
Υποφρυγική ἦχος πλάγιος τοῦ δευτέρου гласъ ѕ. Koghm 2 Tonus quartus / Plagis deuteri Plagal of the Second
Υπολυδική ἦχος βαρύς гласъ з. Koghm 3 Tonus sextus / Plagis triti Grave
Υπομιξολυδική ἦχος πλάγιος τοῦ τετάρτου гласъ и. Koghm 4 Tonus octavus / Plagis tetrardi Plagal of the Fourth

Σημειώστε ότι οι νότιοι Σλάβοι χρησιμοποιούν το βυζαντινό μουσικό σύστημα και, παρ' όλα αυτά, χρησιμοποιούν την παραλλαγή της αρίθμησης που βρίσκεται πάντα στα κείμενα της εκκλησιαστικής σλαβονικής γλώσσας.[6]

Περίοδοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο όρος διαχωρίζεται χρονολογικά σε τρεις περιόδους:

Οκτώηχος Περίοδος Εκπρόσωπος
Αγιοπολίτικη Οκτώηχος 6ος-13ος αιώνας Ιωάννης Δαμασκηνός[5]
Παπαδική Οκτώηχος 13ος-18ος αιώνας Ιωάννης Κουκουζέλης[7]
Νεοβυζαντινή Οκτώηχος 18ος-21ος αιώνας Χρύσανθος εκ Μαδύτου[2]

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βυζαντινή μουσική

Νεοβυζαντινή Οκτώηχος

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Ψάχου Κωνσταντίνου, "Το Οκτάηχον σύστημα της Βυζαντινής Μουσικής", Εκδόσεις Μιχ. Ι. Πολυχρονάκης, Νεάπολις Κρήτης, 1980
  2. 2,0 2,1 Χρύσανθος εκ Μαδύτου (1832), Θεωρητικὸν μεγὰ τῆς Μουσικῆς, Τεργέστη: Michele Weis, http://anemi.lib.uoc.gr/metadata/e/c/4/metadata-01-0000443.tkl, ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2012 
  3. Ήχοι Βυζαντινής μουσικής σε εξέλιξη από την Πυθαγορική Οκτάχορδο.
  4. Φθόγγοι Βυζαντινής μουσικής.
  5. 5,0 5,1 Σύμφωνα με την πρώτη παράγραφο των Αγιοπολιτών, ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός υποτίθεται ότι είναι ο συγγραφέας της πραγματείας του 9ου αιώνα: Raasted, Jørgen, επιμ. (1983). The Hagiopolites: A Byzantine Treatise on Musical Theory. Cahiers de l'Institut du Moyen-Âge Grec et Latin. 45. Copenhagen: Paludan. 
  6. Восточно Церковно Пѣнiе – Часть 1 – Воскресникъ, Άγιο Όρος: Ιερά Μονή Ζωγράφου, 1904 
  7. Αλεξάνδρου, Μαρία (1996). «Τὸ Μέγα Ἴσον τοῦ Κουκουζέλη: Ansätze einer kritischen Edition». Cahiers de l'Institut du Moyen-Âge grec et latin 66: 3–23.