Γιώργος Κάρτερ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Γιώργος Κάρτερ
George Carter.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση27 Ιανουαρίου 1928
Κέρκυρα, Ελλάδα
Θάνατος22 Ιουλίου 2012 (84 ετών)
Αθήνα, Ελλάδα
ΕθνικότηταΕλληνική
Χώρα πολιτογράφησηςΕλληνική
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΝέα ελληνική γλώσσα
ΣπουδέςΑΣΚΤ, Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου
Πληροφορίες ασχολίας
ΙδιότηταΈλληνας λογοτέχνης, κριτικός θεάτρου και τηλεόρασης
Οικογένεια
ΣύζυγοςΙσμήνη Κάρτερ - Χρυσοχόου
ΑδέλφιαΕρνέστος Κάρτερ
ΣυγγενείςΕρνέστος Κάρτερ (αδερφός)
Ιστοσελίδα
Ο Γιώργος Κάρτερ παρουσιάζει τις Ειδήσεις στο ΕΙΡΤ (1974).

Ο Γιώργος Κάρτερ του Νικολάου (27 Ιανουαρίου 1928 - 22 Ιουλίου 2012) ήταν Έλληνας λογοτέχνης, κριτικός θεάτρου και τηλεόρασης.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1928. Το πλήρες όνομά του ήταν Γεώργιος-Αρμάνδος-Αλέξανδρος. Σπούδασε ζωγραφική στην ΑΣΚΤ και ήταν διπλωματούχος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Συνέχισε με σπουδές τηλεόρασης στην Αυστρία και την Ιταλία.

Από το 1949 ως το 1965 εργάστηκε στο ραδιόφωνο, όπου σκηνοθέτησε ραδιοφωνικά και θεατρικά έργα κι έγραψε 500 περίπου εκπομπές, μεταξύ των οποίων τις σειρές «Σύγχρονη Πνευματική Ελλάδα» και το ηχητικό ντοκιμαντέρ «Η Φωνή του 20ού αιώνα», το πρώτο που μεταδόθηκε από την Ελληνική Ραδιοφωνία και το Ρ.Ι.Κύπρου.

Από την έναρξη λειτουργίας της τηλεόρασης, το 1965, ήταν από τα βασικά της στελέχη. Παράλληλα, δημοσίευε σχετικά άρθρα σε εξειδικευμένα περιοδικά (όπως την «Τεχνική Εκλογή») και συνεργαζόταν σε εγκυκλοπαιδικά λεξικά. Οι μελέτες του για τα ΜΜΕ εγκαινίασαν την ελληνική βιβλιογραφία του είδους. Είχε κάνει ανακοινώσεις και ομιλίες, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό, ενώ διατηρούσε στήλη κριτικής ραδιοφώνου στην «Εκλογή» της Ελένης Βλάχου και τηλεόρασης στις «Εικόνες» της εφημερίδας «Έθνος».

Αμέσως μετά τη μεταπολίτευση το 1974, παρουσίασε στην τηλεόραση τις «Ειδήσεις» και εκπομπές της σειράς «Μια ταινία, μια συζήτηση».

Στα Γράμματα εμφανίστηκε σε ηλικία δεκαεφτά χρονών με την ποιητική συλλογή «Αντιφεγγίσματα της ψυχής μου» κι ως τώρα έχουν εκδοθεί 33 βιβλία του και τρία στο εξωτερικό. Έργα του μεταφράστηκαν στα γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά, ρουμανικά, τουρκικά, ουγγρικά, ισπανικά και βουλγαρικά, δημοσιευμένα σε ξένες ανθολογίες και λογοτεχνικά περιοδικά.

Ήταν επίτιμος πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών και επίτιμος γενικός γραμματέας της Ένωσης Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών.

Ο Γιώργος Κάρτερ διετέλεσε διευθυντής Τηλεόρασης της ΕΡΤ-1, διευθυντής Ραδιοφωνίας-Τηλεόρασης της ΕΡΤ-2, μέλος του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου, Πρόεδρος της Ε. Ε. Λογοτεχνών, μέλος της COM.E.S (Ευρωπαίων συγγραφέων) και επανειλημμένα πρόεδρος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Εθνικού θεάτρου. Το 1973 παρουσίασε το τηλεπαιχνίδι "Τηλεσταυρόλεξο".

Το πνευματικό και ποιητικό του έργο βράβευσε η Ακαδημία Αθηνών, ο Δήμος της Φλωρεντίας με αργυρό μετάλλιο και τον τίτλο του επίτιμου δημότη, ο Δήμος Αχιλλείων, η ΕΡΤ3, το Ίδρυμα Αθ. Μπότση, καθώς και ο Δήμος της Κέρκυρας με το "Μετάλλιο Αξιοσύνης". Τον τίμησαν, επίσης, το 2009 ο Δήμος Καλαμαριάς κι ο Σύλλογος Κερκυραίων Θεσσαλονίκης.

Ήταν αδελφός του ζωγράφου Ερνέστου Κάρτερ και νυμφευμένος με την γνωστή βιολονίστρια Ισμήνη Χρυσοχόου.

Απεβίωσε αιφνιδίως την Κυριακή 22 Ιουλίου 2012 σε ηλικία 84 ετών στην Αθήνα.[1]

Ποίηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο χώρο των Γραμμάτων εμφανίσθηκε το 1945 με τη ποιητική του συλλογή "Αντιφεγγίσματα της ψυχής μου". Άλλα ποιητικά έργα του είναι:

  • "Δευτέρα Παρουσία" (1948)
  • "Σάντερμαχ" (1954)
  • "Απόψε η γη καίει" (1958)
  • "Ποιήματα 5" (1965)
  • "Εσωτερική υπόθεσις" (1974)
  • "Ποιήματα" (1976)
  • "Ατομικός Φάκελλος" (1982)
  • "Ενδόμηση" (1991)
  • "Βιο-λογία" (1994)
  • "Οίκος Ενοχής" (Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών) (1999)
  • "Το λάλον αίμα (2003)
  • "Κατά παντός υπευθύνου" (2007)
  • «Η Μέθοδος των τριών + 1» (2009)
  • «111»

Δοκίμια - μελέτες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • "Το ραδιόφωνο και η αισθητική του" (1955)
  • "Γνωριμία με την Τηλεόραση" (1962)
  • "Ραδιόφωνο και Τηλεόραση" (1966)
  • "Εισαγωγή στη Τηλεόραση" (1966)
  • "Ιστορικά της Τηλεόρασης" (1979)
  • "Δοκιμές για την Τηλεόραση" (1976)
  • "Κείμενα Επικοινωνίας" (1981)
  • "Τηλεόραση: Θέσεις και καταθέσεις" (1986)
  • "Αναφορά στο ζωγράφο Ερνέστο Κάρτερ" (1996)
  • "Ο Ζωγράφος Γεώργιος Σαμαρτζής" (1997)
  • "Ανιχνεύσεις και εκτιμήσεις" (1998)
  • "Παναγιώτη Σ. Σαμαρτζή : «Καθημερούσιαι Ειδήσεις» 1854-67. Πρόλογος,επιμέλεια κειμένων (2000)
  • "Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση - Ιστορία και ιστορίες" (2004)
  • "Ανιχνεύσεις και εκτιμήσεις", β΄ τόμος (2008)
  • "Οι δικοί μου της Κέρκυρας" (2009)
  • "Τέχνη και επικοινωνία" (2010)

Ταξιδιωτικό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • "Επιστροφή στη Ρώμη" (1957)

Κριτική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • "Θεατρική θεώρηση" (1978)
  • "Κριτική της Ελληνικής Τηλεόρασης", α΄ τόμος (1988)
  • "Κριτική της Ελληνικής Τηλεόρασης", β΄ τόμος (1995)

Δίσκοι Ήχου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • "Ο Μεγάλος Πόλεμος" (1967)
  • "7 χρόνια Δικτατορία" (1975)
  • "Ο 20ός αιώνας αρχίζει" (Συνεργασία με τον Φρ. Γερμανό) (1976)
  • "Μεγάλες στιγμές του αιώνα μας" (1978)
  • "Φωνές της Λογοτεχνίας μας" (1978)
  • "Φωνές της Λογοτεχνίας μας" - Έλλη Αλεξίου (1985)
  • "Αφιέρωμα στο Μάνο Κατράκη" (1987)

Φιλμογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ελευθέριος Βενιζέλος (1966)
  • Δυο κωθώνια στο ναυτικό (1952)

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Πέθανε ο Γιώργος Κάρτερ». Το Βήμα. 24 Ιουλίου 2012. http://www.tovima.gr/media/article/?aid=468179. Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2012. 

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • «Who's Who» - Μέτρον
  • «Who is Who» - Hübner
  • Εγκυκλοπαίδεια «Πάπυρος-Λαρούς»
  • Εγκυκλοπαίδεια «Υδρία»
  • Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια
  • Μεγάλη Eγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας
  • Βιογραφική Εγκυκλοπαίδεια Ελλήνων Λογοτεχνών
  • Αρχεία Ελληνικής Βιογραφίας (1830 - 2010) - Μέτρον
  • Εκδόσεις Γαβριηλίδης: «Ο Ποιητής Γιώργος Ν. Κάρτερ», Συλλογικός τόμος (2009)
  • Γιώργος Κάρτερ - "Οι ποιητές τώρα" μέσα από τις "Πέντε αισθήσεις της Ιστορίας" σ' "το μηδέν του ενός". Περιοδικό ΕΙ, τ.2 1993 σ. 10&26-27

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]