Γερμανικές γενικές εκλογές Νοεμβρίου 1932

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Γερμανικές γενικές (ομοσπονδιακές) εκλογές διεξήχθησαν στις 6 Νοεμβρίου 1932.[1]
Ήταν οι δεύτερες γενικές εκλογές στις οποίες καλούνταν να προσέλθουν οι Γερμανοί ψηφοφόροι, μετά το άκαρπο αποτέλεσμα των εκλογών της 31ης Ιουλίου του ίδιου έτους, όπου αν και το «Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα» του Αδόλφου Χίτλερ ήρθε πρώτο σε ψήφους, δεν μπόρεσε ωστόσο να σχηματίσει κυβέρνηση.
Ήταν οι τελευταίες ελεύθερες εκλογές πριν από την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, στις 30 Ιανουαρίου του 1933.[2] Οι επόμενες ελεύθερες εκλογές ολόκληρης της Γερμανίας δεν θα διεξαχθούν παρά τον Δεκέμριο του 1990 ύστερα από την επανένωση των δύο Γερμανιών.
Οι εκλογές αυτές - στις οποίες συμμετείχαν 52 διαφορετικά κόμματα - έβγαλαν και πάλι πρώτο κόμμα το «Εθνικοσοσιαλιστικό», (NSDAP), αλλά με σημαντική μείωση της δύναμής του σε σχέση με περίπου δυόμισυ μήνες πριν: 33.09 % και 196 έδρες (Ιούλιος 1932)
έναντι 37.27 % και 230 έδρες (Ιούλιος 1932).
Αντιθέτως, ενισχυμένο βγήκε το «Κομμουνιστικό Κόμμα της Γερμανίας», (KPD)- με ποσοστό 16.86 % και 100 έδρες
έναντι 14.32 % και 89 έδρες (Ιούλιος 1932).

Η πορεία προς τις εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Διαδηλώσεις και συλλήψεις στους δρόμους του Βερολίνου, 1932

Ο φον Πάπεν με την στήριξη των ψήφων του «Κόμματος του Κέντρου», μετά τα αποτελέσματα των εκλογών του Ιουλίου, περίμενε ότι - όπως είχε συμφωνηθεί - ο Χίτλερ θα στήριζε την κυβέρνηση Πάπεν πάνω στη βάση συνεργασίας των "NSDAP" και "Zentrum" ενώ θα έπαιρνε σαν αντάλλαγμα την θέση του Αντικαγκελάριου. Ωστόσο, ο Χίτλερ ζήτησε το αξίωμα του Καγκελάριου και η συμφωνία ακυρώθηκε.
Ο φον Πάπεν, φανατικός αντικομμουνιστής και φίλα προσκείμενος σε δικτατορικές λύσεις, έδωσε συνέντευξη Τύπου στις 12 Αυγούστου του 1932, όπου ανακοίνωσε τις προθέσεις του, για αλλαγή της μορφής του πολιτεύματος σε δικτατορικό, μέσω νέου Συντάγματος. [3]
Στην πρώτη συνεδρίαση του νέου Κοινοβουλίου που έγινε στις 12 Σεπτεμβρίου του 1932, ο Πάπεν πρόλαβε μόνο να διορίσει Πρόεδρο του Κοινοβουλίου, τον Χέρμαν Γκαίρινγκ ενώ οι Κομμουνιστές κατέθεσαν αμέσως πρόταση μομφής εναντίον της κυβέρνησής του. Στην ψηφοφορία που ακολούθησε, η κυβέρνηση Πάπεν έχασε την εμπιστοσύνη του Κοινοβουλίου, με 512 ψήφους υπέρ της μομφής και μόνο 42, κατά.[4]
Έτσι, προκηρύχθηκαν και πάλι εκλογές.


Ψήφοι και έδρες ανά κόμμα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κόμμα (ο κατάλογος περιλαμβάνει όσα κόμματα συγκέντρωσαν πάνω από 1%) Ψήφοι % Έδρες +/- εδρών (σε σχέση με τις εκλογές του 1932)
Flag of the NSDAP (1920–1945).svg
Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei, NSDAP
Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα
11,737,021 33.09 196 –34
SPD logo.svg
Sozialdemokratische Partei Deutschlands, SPD
Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας
7,247,901 20.43 121 –12
KPD-logo.svg
Kommunistische Partei Deutschlands, KPD
Κομμουνιστικό Κόμμα της Γερμανίας
5,980,239 16.86 100 +11
Deutsche Zentrumspartei logo.svg
Deutsche Zentrumspartei, Zentrum
Κόμμα του Κέντρου (Γερμανία)
4,230,545 11.93 70 –5
DNVP logo (basic).svg
Deutschnationale Volkspartei, DNVP
Γερμανικό Εθνικό Λαϊκό Κόμμα
2,959,053 8.34 51 +14
Flag of Bavaria (lozengy).svg
Bayerische Volkspartei, BVP
Λαϊκό Κόμμα της Βαυαρίας
1,094,597 3.09 20 –2
German People's Party.svg
Deutsche Volkspartei, DVP
Γερμανικό Λαϊκό Κόμμα
660,889 1.86 11 +4
Christlich-Sozialer Volksdienst, CSVD
Χριστιανοκοινωνικό Κόμμα
403,666 1.14 5 +2
Άκυρα / Λευκά 287,471
Συνολικοί ψήφοι 35,758,259 - 584 –24
Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι/Συμμετοχή 44,374,085 80.58
Πηγή: http://www.gonschior.de/weimar/Deutschland/RT7.html
Χάρτης με τον νικητή των εκλογών ανά κρατίδιο

Μετά τις εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η αποτυχία για ακόμα μια φορά, δηιουργίας αυτοδύναμης κυβέρνησης, διατηρεί τον φον Πάπεν, στην πρωθυπουργία, στηριζόμενος στα προεδρικά διατάγματα του προέδρου του Ράιχ, Πάουλ φον Χίντενμπουργκ.
Στο παρασκήνιο, ο υπουργός Άμυνας της κυβέρνησης φον Πάπεν και σημαίνον πολιτικός παράγοντας της εποχής, Κουρτ φον Σλάιχερ διαβουλεύεται με τον Γκρέγκορ Στράσερ, εσωκομματικό αντίπαλο του Αδόλφου Χίτλερ, την δημιουργία ενός «τρίτου πόλου» εξουσίας. Ωστόσο, τις εξελίξεις προλαμβάνει ο Χίτλερ, ο οποίος συμφωνώντας για μια κοινοβουλευτική συνεργασία με το αδελφό «Γερμανικό Εθνικό Λαϊκό Κόμμα» - DNVP - και παραχωρώντας στον φον Πάπεν τη θέση του αντι-καγκελάριου, κατορθώνει να σχηματίσει κυβέρνηση η οποία και γίνεται αποδεκτή από τον πρόεδρο Χίντενμπουργκ.
Στις 30 Ιανουαρίου του 1933 ο Αδόλφος Χίτλερ διορίζεται Καγκελάριος του Ράιχ και σχηματίζει κυβέρνηση.
Σύμφωνα με τους ιστορικούς αυτή η ημερομηνία σηματοδοτεί το τέλος της «Δημοκρατίας της Βαϊμάρης» και την αρχή της «Ναζιστικής Γερμανίας».

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Dieter Nohlen και Philip Stöver: "Elections in Europe: A data handbook", 2010, σελ.762
  2. William L. Shirer: "The Rise and Fall of the Third Reich". Εκδ. Simon & Schuster, 1960, σελ. 184
  3. Ian Kershaw: "Hitler Hubris 1889-1936". Εκδόσεις W.W. Norton, 1998, σελ. 372.
  4. Richard J. Evans: "The Third Reich in Power". Εκδ. Penguin, 2006, σελ. 297-298