Ίουλλος Αντώνιος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ίουλλος Αντώνιος
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση43 π.Χ.
Αρχαία Ρώμη
Θάνατος2 π.Χ.
Συνθήκες θανάτουαυτοκτονία
Χώρα πολιτογράφησηςΑρχαία Ρώμη
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσαλατινική γλώσσα
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός
στρατιωτικός
Οικογένεια
ΣύζυγοςΚλαυδία Μαρκέλλα η Πρεσβύτερη
ΤέκναIullus Antonius
Lucius Antonius
Julla Antonia
ΓονείςΜάρκος Αντώνιος και Φουλβία
ΑδέλφιαΑντωνία η Νεότερη (νεότερη ετεροθαλής αδερφή από τον πατέρα)
Αντωνία η Πρεσβύτερη (νεότερη ετεροθαλής αδερφή από τον πατέρα)
Κλοδία Πούλχρα (elder maternal half-sister)
Κλεοπάτρα Σελήνη Β΄ (νεότερη ετεροθαλής αδερφή από τον πατέρα)
Αντωνία Πρίμα (elder paternal half-sister)
Μάρκος Αντώνιος Άντυλλος
Πτολεμαίος Φιλάδελφος (νεότερος ετεροθαλής αδερφός από τον πατέρα)
Αλέξανδρος Ήλιος (νεότερος ετεροθαλής αδερφός από τον πατέρα)
Publius Claudius Pulcher (elder maternal half-brother)
Gaius Scribonius Curio (elder maternal half-brother)
ΣυγγενείςΒιψανία (σύζυγος του Λέπιδου) (θετή κόρη), Πτολεμαίος ΙΕ΄ Καισαρίων (αλλάδελφος), Κλαυδία Μαρκέλλα η Νεότερη (ετεροθαλής), Κλαυδία Μαρκέλλα η Πρεσβύτερη (ετεροθαλής), Μάρκος Κλαύδιος Μάρκελλος (αλλάδελφος), Οκταβία η Νεότερη (μητριά), Κλεοπάτρα Ζ΄ της Αιγύπτου (μητριά) και Βιψανία (σύζυγος του Βάρου) (θετή κόρη)
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΡωμαίος συγκλητικός
Πραίτορας
Ύπατος στην αρχαία Ρώμη
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Ιούλλος Αντώνιος, λατιν.: Iullus Antonius (43–2 π.Χ.) [1] ήταν Ρωμαίος μεγιστάνας και ποιητής. Γιος του Μάρκου Αντώνιου και της Φουλβίας, τον λυπήθηκε ο Αυτοκράτορας Αύγουστος μετά τους εμφύλιους πολέμους της Δημοκρατίας και παντρεύτηκε την ανιψιά του Αυτοκράτορα. Αργότερα καταδικάστηκε ως ένας από τους εραστές της κόρης του Αυγούστου, Ιουλίας της Πρεσβύτερης, και αυτοκτόνησε.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νεανική ζωή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννημένος στη Ρώμη, πήρε το όνομά του από τον ευεργέτη του πατέρα του [2] τον Ίουλο. Αυτός και ο μεγαλύτερος αδελφός του, είχαν μια ανατρεπτική παιδική ηλικία. Η μητέρα του Φουλβία απέκτησε πολλούς εχθρούς συμπεριλαμβανομένου του Οκταβιανού (ανιψιός και υιοθετημένος γιος του Ιουλίου Καίσαρα). Η ετεροθαλής αδελφή του, Κλοδία Πούλχρα, ήταν η πρώτη σύζυγος του Οκταβιανού. Ωστόσο, το 41 π.Χ., ο Οκταβιανός χώρισε την Κλοδία χωρίς να έχει ολοκληρώσει τον γάμο και νυμφεύτηκε τη Σκριβωνία, μητέρα της Ιουλίας της Πρεσβύτερης, του μοναδικού παιδιού του Οκταβιανού. Η Φουλβία το είδε αυτό ως προσβολή για την οικογένειά της και, μαζί με τον θείο του Ίουλου, Λεύκιο Αντώνιο, ξεσήκωσαν οκτώ λεγεώνες στην Ιταλία για να πολεμήσουν για τα δικαιώματα του Aντώνιου εναντίον του Oκταβιανού. Ο στρατός κατέλαβε τη Ρώμη για μικρό χρονικό διάστημα, αλλά τελικά υποχώρησε στην Περουσία (σημερινή Περούτζια). Ο Οκταβιανός πολιόρκησε τη Φουλβία και τον Λεύκιο τον χειμώνα του 41-40 π.Χ., αφήνοντάς τουςε να πεινάσουν, ώστε να παραδοθούν. Η Φουλβία εξορίστηκε στη Σικυώνα, όπου απεβίωσε από ξαφνική ασθένεια.

Την ίδια χρονιά του θανάτου της Φουλβίας, ο πατέρας του Aντώνιου Mάρκος Αντώνιος νυμφεύτηκε την αμφιθαλή αδελφή του Oκταβιανού, Oκταβία τη Νεότερη. Ο γάμος έπρεπε να εγκριθεί από τη Σύγκλητο καθώς η Οκταβία ήταν έγκυος στο παιδί του πρώτου της συζύγου εκείνη την εποχή. Ο γάμος ήταν για πολιτικούς σκοπούς, για να εδραιώσει μια συμμαχία μεταξύ του Οκταβιανού και του Μάρκου Αντώνιου. Η Οκταβία φαίνεται να ήταν μια πιστή και αφοσιωμένη σύζυγος, που ήταν καλή και συμπεριφερόταν στα παιδιά του συζύγου της με την ίδια ευγένεια με τα δικά της. Μεταξύ 40 π.Χ.–36 π.Χ. η Οκταβία έζησε μαζί του στην αθηναϊκή έπαυλη του. Μεγάλωσε και τους δύο γιους του Mάρκου Αντώνιου και τα παιδιά της από τον πρώτο της σύζυγο μαζί όλα τα χρόνια του γάμου της. Όλοι μαζί ταξίδευαν μαζί του σε διάφορες επαρχίες. Κατά τη διάρκεια του γάμου, η Οκταβία απέκτησε δύο κόρες, οι οποίες έγιναν ετεροθαλείς αδελφές του Ίουλου: την Aντωνία την Πρεσβύτερη και η Aντωνία τη Νεότερη. Η Aντωνία η ΠΡεσβύτερη ήταν η γιαγιά του Αυτοκράτορα Νέρωνα και η γιαγιά της αυτοκράτειρας Βαλερίας Μεσσαλίνας. Η Αντωνία η Νεότερη ήταν κουνιάδα του Αυτοκράτορα Τιβέριου, εκ πατρός γιαγιά του Αυτοκράτορα Καλιγούλα και της αυτοκράτειρας (Ιουλίας) Αγριππίνας της Νεότερης, μητέρα του Αυτοκράτορα Κλαύδιου και προγιαγιά και εκ πατρός μεγάλη θεία του Αυτοκράτορα Νέρωνα.

Εμφύλιος πόλεμος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 36 π.Χ. ο Μάρκος Αντώνιος εγκατέλειψε την Οκταβία και τα παιδιά της στη Ρώμη και έπλευσε στην Αλεξάνδρεια για να ξανασυναντήσει την πρώην ερωμένη του Κλεοπάτρα Ζ΄ (είχαν ήδη συναντηθεί το 41 π.Χ. και ήταν γονείς δίδυμων παιδιών). Ο Μάρκος Αντώνιος χώρισε από την Οκταβία γύρω στο 32 π.Χ. Ο Ίουλλος και οι ετεροθαλείς αδελφές του επέστρεψαν στη Ρώμη με την Οκταβία, ενώ ο Άντυλλος παρέμεινε με τον πατέρα του στην Αίγυπτο. Ο Άντυλλος ανατράφηκε από την Κλεοπάτρα δίπλα στα παιδιά του πατέρα του από αυτήν, τον Πτολεμαίο Φιλάδελφο, τον Αλέξανδρο Ήλιο και την Κλεοπάτρα Σελήνη Β΄ και τον ετεροθαλή αδελφό τους Καισαρίωνα.

Στη μάχη του Ακτίου οι στόλοι του Αντώνιου και της Κλεοπάτρας καταστράφηκαν και κατέφυγαν στην Αίγυπτο. Τον Αύγουστο του 30 π.Χ. ο Οκταβιανός, με τη βοήθεια του Μάρκου Βιψάνιου Αγρίππα, εισέβαλε στην Αίγυπτο. Χωρίς άλλο καταφύγιο για να διαφύγει, ο Mάρκος Αντώνιος αυτοκτόνησε πέφτοντας στο σπαθί του, έχοντας εξαπατηθεί ώστε να σκεφτεί ότι η Κλεοπάτρα Ζ΄ το είχε ήδη κάνει. Λίγες ημέρες αργότερα, η Κλεοπάτρ Ζ΄ όντως αυτοκτόνησε.

Ο Οκταβιανός και ο στρατός του ανέλαβαν τον έλεγχο της Αιγύπτου και τη διεκδίκησαν ως μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ενώ ο μεγαλύτερος αδελφός του Ίουλου, ο Mάρκος Αντώνιος Άντυλλος και ο ετεροθαλής αδελφός του Πτολεμαίος ΙΕ΄ Καισαρίων δολοφονήθηκαν από τον Οκταβιανό, έδειξε λίγο έλεος στα ετεροθαλή αδέλφια Αλέξανδρο Ήλιο, Κλεοπάτρα Σελήνη Β΄ και Πτολεμαίο Φιλάδελφο. Δόθηκαν στην πρώτη θετή μητέρα του Ίουλου, την Οκταβία, για να τα μεγαλώσει ως Ρωμαίους πολίτες. Το 27 π.Χ. επέστρεψαν στη Ρώμη και ο Οκταβιανός έλαβε τον τίτλο του Αυγούστου.

Σταδιοδρομία και γάμος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά τους εμφύλιους πολέμους, ο Ίουλλος έλαβε υψηλές ευεργεσίες από τον Αύγουστο, μέσω της επιρροής της Οκταβίας. Το 21 π.Χ. ο Αύγουστος ήθελε η κόρη του Ιουλία η Πρεσβύτερη να παντρευτεί τον Αγρίππα, ο οποίος εκείνη την εποχή ήταν νυμφευμένος με την ετεροθαλή αδελφή του Ίουλου, Κλαυδία Μαρκέλλα την Πρεσβύτερη. Ο Αγρίππας συμφώνησε στο γάμο και έτσι χώρισε με τη Κλ. Μαρκέλλα. Η Mαρκέλλα, κατά συνέπεια, υποχρέωσε τον Ίουλο να την παντρευτεί. Τα παιδιά του Ίουλου και της Mαρκέλλας ήταν ο Ίουλλος Αντώνιος, ο Λεύκιος Αντώνιος και η Ίουλλα Αντωνία. [3]

Ο Ίουλλος έγινε πραίτορας το 13 π.Χ., ύπατος το 10 π.Χ. και ανθύπατος της Ασίας το 7/6 π.Χ., και έχαιρε μεγάλης εκτίμησης από τον Αύγουστο. [4] [5] Ο Οράτιος αναφέρεται σε αυτόν σε ένα ποίημα, μιλώντας για μια περίπτωση που ο Ίουλλος σκόπευε να γράψει ένα ανώτερο είδος ποίησης, που επαινούσε τον Αύγουστο για την επιτυχία του στη Γαλατία. [6] Ο Ίουλλος ήταν επίσης ποιητής και πιστώνεται, ότι έγραψε σε δώδεκα βιβλία το ποίημα Διομήδεια λίγο πριν από το 13 π.Χ., που δεν έχει διασωθεί. [7]

Το σκάνδαλο και το τέλος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αν και το πότε ξεκίνησε η σχέση τους είναι αβέβαιο: ο Ίουλος Αντώνιος έγινε εραστής της Ιουλίας της Πρεσβύτερης. Ο Αγρίππας απεβίωσε το 12 π.Χ. και η Ιουλία είχε αναγκαστεί να παντρευτεί τον ετεροθαλή αδελφό της, Τιβέριο. Ο γάμος της Ιουλίας με τον ετεροθαλή αδελφό της ήταν μία καταστροφή και ήθελε απεγνωσμένα να τον χωρίσει, αν δεν ικανοποιούσε τις επιθυμίες της, και ο Ίουλους ήταν ανοιχτός να το κάνει. Ο Τιβέριος είχε φύγει από τη Ρώμη το 8 π.Χ. αφήνοντας την Ιουλία και τα πέντε παιδιά της από τον Αγρίππα, τον Γάιο Καίσαρα, τον Λεύκιο Καίσαρα, την Ιουλία τη Νεότερη, την Αγριππίνα την Πρεσβύτερη και τον Αγρίππα Πόστουμο, στη Ρώμη. Η Ιουλία ένιωθε, ότι τα παιδιά της ήταν απροστάτευτα και ίσως πλησίασε τον Ίουλλλο για να είναι προστάτης των παιδιών της, ιδιαίτερα των δύο μεγαλύτερων γιων της, Γάιου Καίσαρα και Λεύκιου Καίσαρα, που ήταν διάδοχοι του Αυγούστου.

Τόσο οι ιστορικοί της εποχής, όσο και οι σύγχρονοι, έχουν προτείνει ότι ο Ίουλλος είχε σχέδια για τη μοναρχία [8] και ήθελε να νυμφευτεί την Ιουλία, πριν τα παιδιά της ο Γάιος και ο Λεύκιος ενηλικιωθούν, πιθανώς για να σχηματίσουν κάποιο είδος αντιβασιλείας. [9] Ωστόσο είναι απίθανο, η Ιουλία να έθετε σε κίνδυνο τον πατέρα της ή τους γιους της. Είναι πιθανό, ότι σχεδίαζε να χωρίσει τον Τιβέριο και να κάνει τον Ίουλλο Αντώνιο προστάτη των γιων της. [10]

Το σκάνδαλο ξέσπασε τελικά το 2 π.Χ. Όταν ο Αύγουστος ανέλαβε δράση για την άφθονη ακολασία της κόρης του Ιουλίας, ο Ίουλλος Aντώνιος αποκαλύφθηκε ως ο εξέχων εραστής της. Οι άλλοι άνδρες που κατηγορήθηκαν για μοιχεία με την Ιουλία εξορίστηκαν, αλλά ο Ίουλλος δεν ήταν τόσο τυχερός. Κατηγορήθηκε για προδοσία και καταδικάστηκε σε θάνατο. Στη συνέχεια, αυτοκτόνησε. Οι σύγχρονοι μελετητές έχουν υποθέσει, ότι ο Ίουλλος Anντώνιος είναι μια από τις μορφές που αναπαριστώνται στη βόρεια όψη το Βωμού της Ειρήνης (Ara Pacis) στη Ρώμη.

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα παιδιά του με την Κλαυδία Μαρκέλλα:

  • Ίουλλος Αντώνιος [3] [α]
  • Λεύκιος Αντώνιος.
  • Ίουλλα Αντωνία [14].

Πιθανότατα είχε τουλάχιστον δύο προγονές: τη Βιψανία (παντρεμένη με τον Βάρο) και τη Βιψανία (παντρεμένη με τον Λέπιδο) από προηγούμενο γάμο της Μαρκέλλας.

Ο Ίουλλος στη λαϊκή κουλτούρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ίουλλος απεικονίζεται σε πολλές σύγχρονες λογοτεχνίες και τηλεοπτικές διασκευές με διάφορους τρόπους. Πολλοί σύγχρονοι συγγραφείς τον παρουσιάζουν ως γυναικείο και τονίζουν τη σχέση ανάμεσα σε αυτόν και την Ιουλλία, είτε αυτή είναι πολιτική, είτε ρομαντική.

Στη Λογοτεχνία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Στο Εγώ ο Κλαύδιος, ένα μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Γκρέιβς
    • Αναφέρεται εν συντομία ως ο εραστής της Ιουλίας την εποχή της εξορίας της. Είναι ο μόνος που αναγκάστηκε να αυτοκτονήσει, διότι ο Αύγουστος δεν άντεχε στη σκέψη να είναι η κόρη του μαζί με τον γιο του Μάρκου Αντωνίου.
  • Στο Ερωτεύτηκα τον Τιβέριο, ένα μυθιστόρημα της Eλίζαμπεθ Ντόρεντ
    • Ο Ίουλλος και η αδελφή του Aντωνία η Πρεσβύτερη είναι οι καλύτεροι φίλοι της Ιουλίας σε όλο το μυθιστόρημα. Αφού ο Τιβέριος αποσύρεται στη Ρόδο, ο Ίουλλους παραδέχεται στην Ιουλία, ότι είναι ερωτευμένος μαζί της. Δεν είναι σαφές εάν έχουν ερωτική σχέση.
  • Στο Aύγουστος: ένα μυθιστόρημα του Τζον Γουίλλιαμς
    • Ο Ίουλλος είναι αξιόλογος. Θαυμάζει αρχικά τον Αύγουστο και μισεί τον πατέρα του Μάρκο Αντώνιο. Ωστόσο, όταν ερωτεύεται την Ιουλία, σχεδιάζει να δολοφονήσει τον Τιβέριο για να την ελευθερώσει από τον γάμο της, όταν ο Αύγουστος δεν δίδει διαζύγιο.
  • Στο Η κόρη του Καίσαρα, ένα μυθιστόρημα του Έντουαρντ Μπάρτον
    • Ο Ίουλλος είναι φιλόδοξος, αλλά πιστός στην οικογένεια των Ιουλίων και επιθυμεί κρυφά να νυμφευτεί την Ιουλία. Κυνηγάει ερωτικά την Ιουλία και προσπαθεί να την πείσει να τον βοηθήσει να δολοφονήσει τον Τιβέριο. Στη συνέχεια, ο Ίουλλος και οι πολιτικοί του φίλοι κατηγορούνται όλοι για συνωμοσία εναντίον του Τιβέριου και του Αυγούστου και ο Ίουλλος για μοιχεία με την Ιουλία.
  • Στο Αύγουστος και στο Τιβέριος, μυθιστορήματα του Άλλαν Μάσιε
    • Ο Ίουλλος περιγράφεται ως σκληρός, μοχθηρός και γεμάτος μίσος, χωρίς ίχνος καλοσύνης. Στον Αύγουστο, παροτρύνει την Ιουλία στις μοιχεύσεις της και σχεδιάζει να δολοφονήσει και τον Αύγουστο και τον Τιβέριο και να νυμφευτεί την Ιουλία. Στον Τιβέριο εκμυστηρεύεται στον Τιβέριο, ότι επιθυμεί να νυμφευτεί την Ιουλία.

Στο Δράμα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Στη βρετανική / ιταλική μίνι σειρά, Αυτοκρατορία: Αύγουστος
    • Ο Ίουλλος απεικονίστηκε από τον Juan Diego Botto ως ο όμορφος, φιλόδοξος γιος του Mάρκου Αντωνίου, που θέλει να εκδικηθεί για το τέλος του πατέρα του. Ωστόσο όταν ερωτεύεται την Ιουλία, πιέζεται για προδοσία από τον Κορνήλιο Σκιπίωνα. Εκτελείται από τον Τιβέριο, με δικαίωμα του Lex Iulia. Παίζει σημαντικό ρόλο στην ταινία, αποτελώντας την κινητήρια δύναμη πίσω από μια πλοκή για τη δολοφονία του Aυγούστου.
  • Στη μίνι σειρά της τηλεόρασης του BBC, Εγώ ο Κλαύδιος
    • Ο Ίουλλος Αντώνιος απουσιάζει παραδόξως από την ιστορία. Όταν η Ιουλία κατηγορείται, ότι έχει τις υποθέσεις της, το όνομα του Ίουλλου Αντώνιου δεν αναφέρεται. Ιστορικά, ο Ίουλλος ήταν ο πιο διάσημος και γνωστός εραστής της Ιουλίας. Η ανακάλυψη της σχέσης τους συγκλόνισε και ταπείνωσε τον πατέρα της Ιουλίας, τον Αύγουστο. Ωστόσο, οι άλλοι υποτιθέμενοι εραστές της Ιουλίας δεν αναφέρθηκαν επίσης στη σειρά.

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Some question the inscription cited to be of Iullus Minor and believe it belongs to a different family,[11] but the boys existence can also be inferred from an inscription which describes Iullus as "Iullus pater".[12][13]

Βιβλιογραφικές αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Cadoux, Theodore John· Levick, Barbara M. (20 Δεκεμβρίου 2012). «Antonius (RE 22), Iullus». Antonius, Iullus. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-954556-8. Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2018. 
  2. James, Sharon L.· Dillon, Sheila (15 Ιουνίου 2015). A Companion to Women in the Ancient World. ISBN 9781119025542. 
  3. 3,0 3,1 http://www.strachan.dk/family/antonius.htm
  4. Marcus Velleius Paterculus 2.100
  5. Syme, Ronald, Augustan Aristocracy, p. 398.
  6. Horace, Odes 4.2 (Pindarum quisquis studet aemulari, Iulle)
  7. Kenney, E.J, Clausen, Clausen, W.J. The Cambridge History of Classical Literature(1983) p. 187. (ISBN 0-521-27373-0)
  8. Cassius Dio, LV.10.12-16
  9. Cassius Dio LV.10.15
  10. Levick, Barbara, Tiberius the Politician, p. 26.
  11. Stern, Gaius (2006). Women, Children, and Senators on the Ara Pacis Augustae: A Study of Augustus' Vision of a New World Order in 13 BC. University of California, Berkeley. σελ. 381. 
  12. Trivium (στα English). 1–2. St. David's University College. 1966. σελ. 193. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
  13. Lana, Italo (1990). Sapere, lavoro e potere in Roma antica (στα Italian). Jovene. σελ. 214. ISBN 9788824308496. Dal matrimonio nacquero almeno due figli maschi: come si deduce sia dal fatto che in un'epigrafe Iullo è designato come Iullus Pater 109, sia dal fatto che il figlio di Iullo, di cui si conosce il nome, si chiamava Lucio. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
  14. Kajava, Mika (1995). Roman Female Praenomina: Studies in the Nomenclature of Roman Women. Institutum Romanum Finlandiae. σελ. 155.