Λευκή της Καστίλης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Η Λευκή της Καστίλης

Η Λευκή της Καστίλλης (Παλέντσια 1188 - 27 Νοεμβρίου 1252) ήταν βασίλισσα της Γαλλίας (1223 - 1226), τρίτη κόρη του βασιλιά της Καστίλλης Αλφόνσου του Η΄ και της Ελεονώρας της Αγγλίας (κόρης των βασιλιάδων Ερρίκου Β΄ και Ελεονώρας της Ακουιτανίας, αδελφής του Ιωάννη του Ακτήμονα).

Τον Μάιο 1200 επήλθε συμφωνία μεταξύ του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου Β΄ Αυγούστου, και του θείου της Άγγλου βασιλιά Ιωάννη του Ακτήμονα, με την οποία ο γιος και διάδοχος του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκος θα παντρευόταν την αδελφή της Λευκής, Ουρράκα. Τότε επενέβη η γιαγιά της, βασιλομήτωρ Ελεονώρα της Ακουιτανίας, που ήξερε τον δυναμικό της χαρακτήρα και πρότεινε την Λευκή στην θέση της νύφης αντί της αδελφής της. Η πρόταση έγινε αποδεκτή και η Λευκή έφτασε στην Γαλλική αυλή μαζί με τον θείο της, όπου και έγινε ο γάμος της με τον Γάλλο διάδοχο.

Αρκετά φιλόδοξη και πανούργα, πρότεινε στον σύζυγο της να καταλάβουν τον Αγγλικό θρόνο (1216) την εποχή που οι βαρόνοι έκαναν την επανάσταση κατά του βασιλιά τους και θείου της Ιωάννη. Την ενέργειά τους αυτή αποδοκίμασε ο πεθερός της βασιλιάς Φίλιππος - Αύγουστος, που αρνήθηκε να τους υποστηρίξει. Τελικά κατάφεραν μόλις για ένα χρόνο να καταλάβουν τον Αγγλικό θρόνο (1216 - 1217), οργανώνοντας η ίδια δύο εκστρατείες με τον Ευστάθιο Μοναχό και το Ροβέρτο του Τάραντα. Τελικά οι φιλοδοξίες της έπεσαν στο κενό και επέστρεψε στη Γαλλία.

Είχε μεγάλη επιρροή στον αδύναμου χαρακτήρα σύζυγό της την εποχή που ήταν βασιλείς (1223 - 1226). Μετά τον πρόωρο θάνατό του, ανέλαβε την αντιβασιλεία για λογαριασμό του διαδόχου βασιλιά Λουδοβίκου Θ΄ του Άγιου (το μεγαλύτερο από τα έξι επιζώντα τότε παιδιά της, από τα 12 που έκανε). Εκεί είχε να αντιμετωπίσει βαρύτατα προβλήματα που της κληρονόμησε ο σύζυγός της, όπως οι κρατικές υποθέσεις, η εξέγερση των βαρώνων και η επίθεση του βασιλιά της Αγγλίας (1230). Η δυναμική γυναίκα δεν πτοήθηκε όμως σε τίποτα, ενώ βρέθηκαν δύο ισχυροί άντρες όπως ο Θεοβάλδος Α΄ της Ναβάρρας και ο απεσταλμένος του πάπα, Ρομάνο Μποναβεντούρα, να της πλέξουν εγκώμια πέρα από την λυσσώδη αντιπάθεια που της είχαν οι περισσότεροι.

Μετά την ενηλικίωση του γιου της, Λουδοβίκου, εξακολούθησε να εξασκεί πάνω του επιρροή, ασκώντας την αντιβασιλεία την εποχή που έλειπε στην Ζ΄ Σταυροφορία (1246).

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Elie Berger, «Ιστορία της Λευκής της Καστίλης, βασίλισσας της Γαλλίας»
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Blanche of Castile της Αγγλόγλωσσης Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).