Λυρική ποίηση
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Η λυρική ποίηση είναι λογοτεχνικό είδος, το οποίο αναπτύχθηκε στην αρχαία Ελλάδα. Πήρε το όνομα της από τη συνοδεία της λύρας, μουσικού οργάνου συνηθισμένου στην αρχαιότητα. Πρώτοι ποιητές ήταν η Σαπφώ και ο Αλκαίος από τη Λέσβο και ο Πίνδαρος από την Βοιωτία. Ακολούθησαν ο Αρχίλοχος από την Πάρο, ο Σιμωνίδης ο Κείος, ο Μίμνερμος από την Κολοφώνα και ο Αλκμάν από τη Σπάρτη.
 Αυτό το λήμμα σχετικό με τη λογοτεχνία χρειάζεται επέκταση. Μπορείτε να βοηθήσετε τη Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το! |
