Αλέκος Αλεξανδράκης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Αλέκος Αλεξανδράκης
Alexandrakis.jpg
Ο Αλέκος Αλεξανδράκης κατά την εποχή που μεσουρανούσε στον ελληνικό κινηματογράφο
Γέννηση 27 Νοεμβρίου 1928
Τόπος γέννησης Αθήνα
Θάνατος 8 Νοεμβρίου 2005 (76 ετών)
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελληνική
Είδος Τέχνης ηθοποιός
Καλλιτεχνικά ρεύματα Δράμα, Κωμωδία
Σημαντικά έργα Συνοικία το όνειρο, Θρίαμβος, Έγκλημα στα παρασκήνια, Στέλλα
Βραβεύσεις Βραβείο κριτικών Α' ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1962 για την ταινία Θρίαμβος, Χρυσός Σταυρός του Τάγματος της Τιμής το 2001

Ο Αλέκος Αλεξανδράκης (27 Νοεμβρίου 1928 - 8 Νοεμβρίου 2005) ήταν ένας μεγάλος Έλληνας ηθοποιός, που διακρίθηκε εξίσου στη μεγάλη και στη μικρή οθόνη. Ανάμεσα στις συζύγους του ήταν και η Αλίκη Γεωργούλη, ενώ ο ίδιος από νωρίς καθιερώθηκε σε ρόλους ζεν πρεμιέ. Με τη νεορεαλιστική ταινία Συνοικία το όνειρο (1961) άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στον ελληνικό κινηματογράφο και κέρδισε και βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Στην τηλεόραση εμφανίστηκε στην πετυχημένη σειρά Ο παράξενος ταξιδιώτης, με συμπρωταγωνίστρια την Νόνικα Γαληνέα. Ο Αλέκος Αλεξανδράκης απεβίωσε στην Αθήνα από καρκίνο, το 2005. Είχε μία κόρη και ένα γιο.

Βίος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γιος δικηγόρου από τη Μάνη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1928 στην Αθήνα. Φοίτησε στο σχολείο Μπερζάν[1] και μεγάλωσε σε ένα σπίτι γεμάτο βιβλία. Αγαπημένο του άθλημα ήταν η ξιφασκία και στα 15 του έγινε μέλος της εθνικής ομάδας. Ένα χρόνο αργότερα μπήκε στη Σχολή Δοκίμων, θέλοντας να γίνει αξιωματικός του Ναυτικού.[2] Επιθυμούσε παράλληλα να σπουδάσει στις ΗΠΑ κινηματογραφική σκηνοθεσία.[3] Μία παράσταση, όμως, του Κάρολου Κουν, με πρωταγωνίστρια την Έλλη Λαμπέτη, του άλλαξε τη ζωή. Παράλληλα ο φίλος του, ηθοποιός Νίκος Καζής, σπουδαστής στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, τον παρακινεί να παρακολουθήσει μαθήματα στη Σχολή.[4] Αποφάσισε να δώσει εξετάσεις στο Βασιλικό Θέατρο και πέρασε πρώτος. Ο Δημήτρης Χορν ήταν τόσο σίγουρος για το ταλέντο του Αλέκου, που είχε στοιχηματίσει για την επιτυχία του. Τον καιρό εκείνο, η Κατερίνα (Ανδρεάδη) έψαχνε για έναν «ζεν πρεμιέ», για το έργο «Φθινοπωρινή Παλίρροια». Ο νεαρός ηθοποιός την επισκέφτηκε με λουλούδια στο σπίτι της μαζί με την Άννα Συνοδινού και πήρε το ρόλο. Έκανε τα πρώτα του βήματα στο θεατρικό σανίδι στις 9 Ιουλίου 1949 και άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις σε κριτικούς και κοινό. «Παρουσιάστε όπλα. Επιτέλους, ένας εραστής στο ελληνικό θέατρο», έγραψε χαρακτηριστικά ο Αιμίλιος Χουρμούζιος στην «Καθημερινή». Εντύπωση έκανε και στον Φιλοποίμην Φίνο, ο οποίος του πρότεινε να παίξει στον κινηματογράφο.[5] Την ίδια, κιόλας, χρονιά έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη, με την ταινία «Δύο κόσμοι», σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου.[6] Ακολούθησαν αμέτρητες άλλες, και όλοι συμφωνούσαν πως επρόκειτο για έναν μεγάλο ηθοποιό και τον μεγαλύτερο γόη της εποχής. Η απήχηση του στον γυναικείο πληθυσμό ήταν άνευ προηγουμένου.Στη γοητεία του είχε υποκύψει πρώτη η Έλλη Λαμπέτη. Ο δεσμός τους, όμως, δεν κράτησε πολύ, καθώς ο Αλεξανδράκης προτίμησε να ακολουθήσει την Κατερίνα σε μία περιοδεία[7]. Στο Σουδάν γνώρισε την πρώτη του γυναίκα, Μαρτζ Βάλβη, με την οποία παντρεύτηκε λίγο αργότερα στην Αθήνα[8]. Ο γάμος τους κράτησε τρία χρόνια, όσο κι αυτός με την Κλοντ Σαμπαντού, μια πανέμορφη Γαλλίδα[9]. Το 1956, παντρεύτηκε την ηθοποιό Αλίκη Γεωργούλη[10]. Μαζί ανέβασαν στο θέατρο «Γκλόρια» της Πλατείας Αμερικής, το «Πικνίκ», ενώ συμμετείχαν σε πορείες ειρήνης και δημοκρατικά συλλαλητήρια. Όμως, ύστερα από τέσσερα χρόνια χώρισαν. Ο τέταρτος γάμος του ήταν με την Ελβετή Βερένα Γκάουερ. Στα πέντε χρόνια που κράτησε ο γάμος τους απέκτησαν δύο παιδιά. Το 1969 γνώρισε τη Νόνικα Γαληνέα και την ερωτεύτηκε βαθιά. Παρότι αυτή η σχέση κράτησε 21 ολόκληρα χρόνια, δεν παντρεύτηκαν ποτέ.Εκτός από την ιδιότητα του θιασάρχη, που ξεκίνησε το 1956 και κράτησε τουλάχιστον 35 χρόνια, ο Αλέκος Αλεξανδράκης σκηνοθέτησε θεατρικά έργα, αλλά και ταινίες, όπως ο «Θρίαμβος» (1960) με τον Καρύδη-Φουκς και η «Συνοικία το όνειρο» (1961), που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, αλλά η προβολή της απαγορεύτηκε από τη λογοκρισία της εποχής. Συνεργάστηκε με λαμπερές πρωταγωνίστριες, όπως τη Μελίνα Μερκούρη, την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τη Τζένη Καρέζη, τη Μάρω Κοντού και τη Ζωή Λάσκαρη. Συνολικά, πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 75 κινηματογραφικές ταινίες, από τις οποίες ξεχωρίζουν: «Ο βαφτιστικός» , «Στέλλα», «Το νησί των γενναίων», «Ραντεβού στην Κέρκυρα», «Δεσποινίς Διευθυντής», «Δάκρυα για την Ηλέκτρα», «Όμορφες μέρες», «Η κόμισσα της Κέρκυρας», «Η Μαρία της σιωπής», «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο», «Τα παιδιά της Χελιδόνας» και πολλές ακόμα.Στο θέατρο ερμήνευσε τους σημαντικότερους ρόλους. Μεταξύ των παραστάσεων στις οποίες πρωταγωνίστησε και άφησαν εποχή, είναι: «Παράξενο Ιντερμέτζο», «Ταξίδι της μέρας μέσα στην νύχτα», «Ήταν όλοι τους παιδιά μου», «Μαντάμ Μπάτερφλαΐ»,«Η γυναίκα με τα μαύρα», «Τέσσερα δωμάτια με κήπο», «Έγκλημα και τιμωρία», «Τα μεγάλα χρόνια», «Ο γλάρος». Στην τηλεόραση έπαιξε στον «Παράξενο Ταξιδιώτη», τον «Γιούγκερμαν» και τους «Μυστικούς Αρραβώνες». Το 1994 ανέβασε με τη Μιμή Ντενίση, τον «Θείο Βάνια» και δύο χρόνια αργότερα επέστρεψε στο Εθνικό, απ' όπου είχε ξεκινήσει. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του δίδασκε υποκριτική στο Εργαστήρι του Διαμαντόπουλου, ενώ το 2001 ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος, του απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής για την προσφορά του στην τέχνη. Πέθανε στις 8 Νοεμβρίου του 2005, έπειτα από μακροχρόνια μάχη με τον καρκίνο.

Φιλμογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κινηματογραφικές παρουσίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

"Εκείνες που δεν πρέπει ν' αγαπούν" .... Παύλος
"Η Αγνή του λιμανιού" .... Ανδρέας
"Εύα" .... Αντίνοος
"Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο" .... Δημήτρης Λαμπράκης
"Κόκκινα τριαντάφυλλα" .... Τάκης Βρεχός
"Στέλλα" .... Αλέκος
"Κατρακύλισμα" .... Τέλης
"Η Άγνωστος" ....Άλκης Φεριανός
"Μπαρμπα-Γιάννης ο κανατάς" .... Λουκάς Δάσης
"Λατέρνα, φτώχεια και γαρύφαλλο" .... Δημήτρης
"Το αγοροκόριτσο" .... Δημήτρης
"Ραντεβού στην Κέρκυρα" .... Ανδρέας Λαμπρινός
"Το κλωτσοσκούφι" .... Τζώρτζης Βένγκελης
"Είμαι αθώος" .... Άλφρεντ Ντρέιφους
"Έγκλημα στα παρασκήνια" .... Γιώργος Μακρής
"Μάνα μου τον αγάπησα"
"Ένα κορίτσι για δύο" .... Κίμων
"Ίλιγγος" .... Νίκος
"Το δόλωμα" .... Μπάμπης Βαλέρης
"Δεσποινίς Διευθυντής" .... Αλέκος Σαμιωτάκης
  • 1965 "Βρώμικη πόλις" .... Αλέξης Μπίλιας
"Μια τρελή... τρελή οικογένεια" .... Ανδρέας
"Ο μετανάστης" .... Θανασός Ρήγας
"Επιστροφή" .... Δημήτρης Βαλέντης
"Οι εχθροί" .... Αλέκος Θεοχάρης
"Οι κυρίες της αυλής" .... Νίκος Αλεξίου
"Δάκρυα για την Ηλέκτρα" .... Γιώργος
"Η αρτίστα" .... Δημήτρης
"Οικογένεια Χωραφά" .... Παντελής Χωραφάς
"Μια Ιταλίδα απ' την Κυψέλη" .... Αντώνης
"Πεθαίνω κάθε ξημέρωμα"
"Το νυφοπάζαρο"
"Στον ίλιγγο της ζωής" .... Στέλιος Διαμαντής
"Τα δυο πόδια σ' ένα παπούτσι" .... Γιώργος
"Η δίκη ενός αθώου" .... Δημήτρης Δοράνης
"Όμορφες μέρες"
"Δεν υπάρχουν λιποτάκτες" .... Ιάσων
"Για μια χούφτα τουρίστριες" .... Μενέλαος
"Ο αήττητος" .... Κώστας Βαλής
"Αγάπησα έναν αλήτη" .... Αλέκος Ραϊσης
"Ιπποκράτης και δημοκρατία" .... Περικλής
"Αντίστροφη πορεία" .... Γιάννης Κατσώνης

Τηλεοπτικές παρουσίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τηλεοπτικές παρουσίες - Guest star[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • "Ανατομία ενός εγκλήματος" στα επεισόδια: "Ο κυνηγός", "Αδιέξοδο", "Έστι δίκης οφθαλμός", "Γόρδιος δεσμός"
  • "Τμήμα ηθών" στο επεισόδιο με τίτλο: "Επικίνδυνο βελούδο" .... Ανδρέας Κανέλος

Βινεοταινίες που έχει παίξει[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κινηματογραφικές παρουσίες - Σκηνοθέτης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003, σελ.58
  2. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003, σελ. 62
  3. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003, σελ.62, Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Στο τέλος μιλάει το πανί, εκδ.Άμμος, Αθήνα, 1997, σελ.101
  4. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003, σελ.62-63, Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Στο τέλος μιλάει το πανί, εκδ.Άμμος, Αθήνα, 1997, σελ.101
  5. Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Στο τέλος μιλάει το πανί, εκδ.Άμμος, Αθήνα, 1997, σελ.97
  6. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003 σελ.64, 122
  7. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003 σελ.64-66
  8. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003 σελ.70-72
  9. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003 σελ.86
  10. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003 σελ.86-87
  11. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003, σελ.60, 120

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003
  • Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Στο τέλος μιλάει το πανί, εκδ.Άμμος, Αθήνα, 1997, σελ.96-105

Εξωτερικές συνδέσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]