Φροσύνη Θεσπρωτίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Συντεταγμένες: 39°27′09.13″N 20°35′51.67″E / 39.4525361°N 20.5976861°E / 39.4525361; 20.5976861

Φροσύνη
Τοποθεσία στον χάρτη
Τοποθεσία στον χάρτη
Φροσύνη
Διοίκηση
ΧώραΕλλάδα
ΠεριφέρειαΗπείρου
Περιφερειακή ΕνότηταΘεσπρωτίας
ΔήμοςΣουλίου
Δημοτική ΕνότηταΣουλίου
Γεωγραφία και στατιστική
Γεωγραφικό διαμέρισμαΉπειρος
Υψόμετρο600
Πληθυσμός119 (2011)
Άλλα
Παλαιά ονομασίαΚορύστιανη
Ταχ. κωδ.46031
Τηλ. κωδ.+30 26660

Η Φροσύνη (πρώην Κορύστιανη[1][2]) είναι οικισμός που ανήκει στον νομό Θεσπρωτίας της περιφέρειας Ηπείρου. Βρίσκεται στον Δήμο Σουλίου συγκεκριμένα στο ανατολικό άκρο του και συνορεύει με τον νομό Ιωαννίνων ενώ απέχει ελάχιστα από τον ιστορικό χώρο του Σουλίου. Είναι χτισμένος σε υψόμετρο 600 μέτρων και περικλείεται από τα όρη Παραμυθιάς και Σουλίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της Φροσύνης ανέρχεται στους 119 κατοίκους[3]. Ψηλότερο σημείο του χωριού αποτελεί η κορυφή Στρουμπι με υψόμετρο 1450.μ στα ορη Παραμυθιάς.

Γενικά και ιστορικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι τοπικές παραδόσεις κάνουν λόγω για την ύπαρξη στο μακρινο παρελθον δύο οικισμών εκτος τους σημερινού χωριό σε κοντινή όμως απόσταση οι οποίες ονομάζονταν Μαζιας και Καρδαράς. Οι σχέσεις των δύο οικισμών λέγεται πως ήταν εχθρικές με μήλον της έριδος να αποτελεί η μοναδική κοντινή πηγή στην σημερινή τοποθεσία Βρύση .Την αφήγηση αυτη καταγράφει ο Σ .Μουσελιμης ,τοπικός ιστοριογραφος ενώ επιβεβαιώνεται έως ένα σημείο από τα ερείπια μικρού κάστρου σε λοφο κοντά στην σημερινή Φροσυνη αλλά και από τα ορατά έως σήμερα ερείπια του Χωριού Μαζια. Στο χωριό επίσης έχουν βρεθεί κατά το παρελθόν ευρήματα εκείνης της εποχής (χρυσό νόμισμα,κρανίο με αχμη βέλους,ξύλινη σκαλισμένη κορυτα).Παρόλα αυτά τα δεδομένα η χρονική περίοδος των γεγονότων αυτών είναι παντελώς άγνωστη. Στην νεοτερη ιστορια η Φροσύνη αναφέρεται ως τμήμα των λεγόμενων Σκαπέτων ή Σκαπετοχωρίων[1], τα οποία ήταν συνδεδεμένα με την περιοχή του Σουλίου, ενώ ως το 1927 ονομαζόταν Κορύστιανη[2]. Μέχρι την κατάληψη του Σουλίου από τις δυνάμεις του Αλή Πασά κατά το 1803, το χωριό βρισκόταν υπό τον έλεγχο της σουλιώτικης φάρας των Μπουσμπαίων, οι οποίοι σύμφωνα με μια εκτίμηση του Ιωάννη Λαμπρίδη, κατάγονταν από εκεί[4].

Την ύστερη περίοδο της Τουρκοκρατίας, ο οικισμός αποτελούσε τσιφλίκι[5], ενώ ο πληθυσμός του αναφέρεται ως ελληνικός[5]. Με το ξέσπασμα του ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, οι κάτοικοι της Φροσύνης - από κοινού με τους κατοίκους γειτονικών οικισμών - οργάνωσαν εξέγερση κατά των Οθωμανών. Ωστόσο αυτή κατεστάλη εύκολα από δυνάμεις στρατού, οι οποίες προχώρησαν σε κακοποιήσεις αιχμαλώτων, με αποτέλεσμα ορισμένοι από αυτούς να σκοτωθούν, ανάμεσά τους και δύο κάτοικοι της Φροσύνης[1]. Στα τέλη του 1910, αναφέρεται πως στη Φροσύνη λειτουργούσε ελληνικό γραμματοδιδασκαλείο, στο οποίο φοιτούσαν 16 μαθητές[6].

Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων έδρασαν στην ευρύτερη περιοχή οι οπλαρχηγοί Παπαδιάς και Πεπονής[7], ενώ την ίδια περίοδο το χωριό ενσωματώθηκε στο ελληνικό κράτος. Παράλληλα, η πρώτη ελληνική απογραφή που διεξήχθη το 1913 στην Ήπειρο βρήκε τον οικισμό με 312 κατοίκους (171 άνδρες και 141 γυναίκες)[8]. Την περίοδο της Κατοχής, κάτοικοι της Φροσύνης συμμετείχαν στην Εθνική Αντίσταση μέσα από τις τάξεις του ΕΔΕΣ[9] και του ΕΛΑΣ[10], ενώ άλλοι τρεις κάτοικοι του οικισμού έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας της δράσης των κατοχικών δυνάμεων[11]. Τα χρόνια αυτά επιπλεον φιλοξενήθηκαν στο χωριό αρκετοί κάτοικοι των χωριών της Παραμυθιάς εκδιωγμενοι απο της αγριοτητες των κατοχικών δυνάμεων καθώς στα χωριά του Σουλίου δεν υπήρχε κατακτητικη δύναμη .

Διοικητικά, κατά τα τελευταία χρόνια της Τουρκοκρατίας, η Φροσύνη υπαγόταν στον καζά Παραμυθιάς του σαντζακίου Ιωαννίνων[12], ενώ μετά την ενσωμάτωσή της στην Ελλάδα αποτέλεσε έδρα κοινότητας πρώτα του νομού Ιωαννίνων και από το 1937 του νομού Θεσπρωτίας. Το 1997 υπήχθη στην κοινότητα Σουλίου και από το 2011 ανήκει στον δήμο Σουλίου[2].

Κυριότερες ασχολίες των κατοίκων είναι η κτηνοτροφία και οι εργολαβικές εργασίες. Στο χωριό διοργανώνεται παραδοσιακό πανηγύρι στις 6 Αυγούστου κατά τον εορτασμό της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος.

Απογραφές πληθυσμού[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Απογραφή 1895 1913 1928 1940 1951 1961 1971 1981 1991 2001 2011
Πληθυσμός 250[12] 312[8] 320[13] 332[14] 314[15] 339[16] ; 169[17] 163[18] 113[18] 119[3]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 Φωτίου Γ. Οικονόμου, Η Θεσπρωτία από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι των ημερών ημών, Αθήναι 1979, σελ. 77.
  2. 2,0 2,1 2,2 «Διοικητικές μεταβολές Οικισμών - Αναλυτικά: Φροσύνη Θεσπρωτίας». eetaa.gr. Ελληνική Εταιρεία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης. Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2019. 
  3. 3,0 3,1 Εφημερίς της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τεύχος Δεύτερο, 20 Μαρτίου 2014, αρ. φύλλου 698, σελ. 10590.
  4. Βασιλική Ψιμούλη, Σούλι και Σουλιώτες. Οικονομικά, κοινωνικά και δημογραφικά δεδομένα, Ιόνιο Πανεπιστήμιο, Διδακτορική Διατριβή, Αθήνα 1995, σελ. 200.
  5. 5,0 5,1 Björn Forsén (επιμ.), Thesprotia expedition I. Towards a regional History, Papers and monographs of the Finnish Institute at Athens, Helsinki, 2009, σελ. 260.
  6. Χαράλαμπος Φούκης, Η βασική εκπαίδευση στη Θεσπρωτία (ύστερη τουρκοκρατία, 1854 - 1913), Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων-Διδακτορική Διατριβή, Ιωάννινα 2008, σελ. 599.
  7. Βασίλη Κραψίτη, Οι Σουλιώτες από του έπους του Μεσολογγίου μέχρι και της εποχής μας (1823-1983), Αθήνα 1983, σελ. 165.
  8. 8,0 8,1 Βασίλειον της Ελλάδος, Υπουργείον Εθνικής Οικονομίας, Διεύθυνσις Στατιστικής, Απαρίθμησις των κατοίκων των νέων επαρχιών της Ελλάδος του έτους 1913, Εν Αθήναις 1915, σελ 66.
  9. Κοσμά Εμμ. Αντωνοπούλου, Εθνική Αντίστασις 1941 - 1945, Αθήναι 1964, σελ. 30.
  10. Δήμος Κ. Βότσικας, Στη θύελλα. Αναμνήσεις από την Εθνική Αντίσταση και τη δράση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας στην Ήπειρο και στη Δυτική Μακεδονία, Αθήνα 1985, σελ. 98, 195.
  11. Αθανάσιος Γκότοβος, Τσαμουριά. Ταυτότητες στην κατοχική Θεσπρωτία και ο ρόλος της μουσουλμανικής μειονότητας, Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα 2016, σελ. 112.
  12. 12,0 12,1 Μιχάλης Κοκολάκης, Η τουρκική στατιστική της Ηπείρου στο Σαλναμέ του 1895, στο Τετράδια Εργασίας', τεύχος 18, Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών, Αθήνα 2008, σελ. 268.
  13. Σύγχρονος Εγκυκλοπαιδεία Ελευθερουδάκη, Εγκυκλοπαιδικαί Εκδόσεις Ν. Νίκας και ΣΙΑ Ε.Ε., έκδοσις πέμπτη εκσυγχρονισμένη δια συμπληρώματος κατά τόμον, Αθήναι 1964, τόμος 24ος, σελ. 711.
  14. Γκότοβος, 2016, σελ. 96.
  15. Βασίλειον της Ελλάδος, Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Ελλάδος, Πληθυσμός της Ελλάδος κατά την απογραφήν της 7ης Απριλίου 1951, Εν Αθήναις, 1955, σελ. 80.
  16. Σπύρου Δ. Δημητράκου, Γεωγραφία. Άτλας Παγκόσμιος. Ελλάς, Εκδόσεις Δέλτα, Αθήναι 1970, τόμος Β΄, σελ. 506.
  17. Ελληνική Δημοκρατία-Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Ελλάδος, Αποτελέσματα απογραφής πληθυσμού-κατοικιών της 5ης Απριλίου 1981, τόμος Ι (Πληθυσμός κατά γεωγραφικές και διοικητικές διαιρέσεις), Αθήνα 1994, σελ. 296.
  18. 18,0 18,1 «Μόνιμος και Πραγματικός Πληθυσμός της Ελλάδος: Σύνολο Ελλάδος,νομοί,δήμοι/κοινότητες,δημοτικά/κοινοτικά διαμερίσματα και οικισμοί, Απογραφές πληθυσμού 2001 και 1991». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Ιουνίου 2006. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουνίου 2006.