Φούλκων Δ΄ του Ανζού

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Φούλκων Δ΄ του Ανζού
Fulko4Anjou.jpg
Γέννηση
Château-Landon
Θάνατος
Ανζέ
Σύζυγος Βερτράδη του Μονφόρ
Τέκνα Ερμενγκάρδη του Ανζού, Γοδεφρείδος Δ΄ του Ανζού και Φούλκων των Ιεροσολύμων
Γονείς Γοδεφρείδος του Γκατινέ και Ερμενγάρδη του Ανζού
Αδέλφια Γοδεφρείδος Γ΄ του Ανζού και Hildegarde of Burgundy
Commons page Πολυμέσα

Ο Φούλκων Δ΄ του Ανζού (Foulques IV d'Anjou, 104314 Απριλίου 1109) ή Φούλκων ο Ρεχίν ήταν κόμης του Ανζού (1068 - 1109) [1], νεώτερος γιος του Γοδεφρείδου, κόμη του Γκατινέ (Geoffrey du Gatinais), και της Ερμενγάνδης του Ανζού (Ermengarde d'Anjou), κόρης του Φούλκωνος Γ΄ του Μαύρου και αδελφής του Γοδεφρείδου Μαρτέλου (Geoffrey Martel) κόμη του Ανζού. Το προσωνύμιο Ρεχίν σύμφωνα με τους ιστορικούς εμφανίζεται με πολλές ερμηνείες, όπως κατσούφης, αγέλαστος, φιλόνικος, αγενής, ηρωικός· κατά τον ιστορικό Ορδερίκ Βιτάλις ήταν ένας άνθρωπος με πολλές κακές συνήθειες και ροπή στα σκάνδαλα. [2]

Κόμης του Ανζού μετά την ανατροπή του ανίκανου, μεγαλύτερου αδελφού του Γοδεφρείδου Γ'[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όταν ο Γοδεφρείδος Μαρτέλ πέθανε χωρίς να αφήσει απογόνους, άφησε το Ανζού στον ανιψιό του Γοδεφρείδο Γ΄ του Ανζού μεγαλύτερο αδελφό του Φούλκωνα Δ΄. [3] Ο Φούλκων Δ΄ ήρθε αμέσως σε διαμάχη με τον αδελφό του, ο οποίος αποδείχτηκε ανίκανος κυβερνήτης. Τον νίκησε και τον αιχμαλώτισε το 1067, [4] αλλά υπό την πίεση της εκκλησίας, τον απελευθέρωσε. Σύντομα τα δύο αδέλφια ήρθαν ξανά σε σύγκρουση και ο Φούλκων Δ΄ αιχμαλώτισε για δεύτερη φορά τον αδελφό του, αυτή την φορά για πάντα.[5]

Ο Φούλκων Δ΄ προσπάθησε να κερδίσει γρήγορα το χαμένο έδαφος, αφού η ανίκανη διακυβέρνηση του αδελφού του και ο εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στα δυο αδέλφια έφεραν μεγάλες απώλειες για το Ανζού. Για να εξευμενίσει τον Γάλλο βασιλιά Φίλιππο Α', ο Φούλκων του παραχώρησε την πατρική του πόλη Γκατινέ.[6] Τον περισσότερο χρόνο της εξουσίας του τον σπατάλησε στην προσπάθειά του να κερδίσει ξανά τον έλεγχο των βαρόνων και στην σύγκρουση με τη Νορμανδία για την κυριαρχία του Μαιν και της Βρετάνης. [7]

O Φούλκων Δ΄ ως ιστορικός και συγγραφέας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Φούλκων Δ΄ έγραψε ένα ατελές ιστορικό έργο (το 1096) με τίτλο "Ιστορία του Ανζού", που αναφέρεται στην ιστορία της πατρίδας του μέχρι τις ημέρες του, αλλά η αυθεντικότητα της συγγραφής από τον ίδιο αμφισβητείται από πολλούς. [8] Το πρώτο τμήμα του έργου του, που περιγράφει εκτεταμένα την εποχή της βασιλείας του, σώζεται· το δεύτερο, που περιγράφει τους νόμους, δεν έχει σωθεί. Αν αληθεύει, είναι το πρώτο ολοκληρωμένο ιστορικό έργο, που γράφτηκε στα μεσαιωνικά χρόνια και μάλιστα από κυβερνήτη. [9]

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Φούλκων Δ΄ νυμφεύτηκε πέντε φορές, αλλά ο αριθμός των διαζυγίων του αμφισβητείται. [10]

Πρώτη σύζυγός του ήταν η Χίλντεγκαρντ του Μποζανσί (Hildegarde of Baugency), η οποία πέθανε το 1070. Μαζί της έκανε μία κόρη, την:

Μετά τον θάνατο της πρώτης συζύγου του νυμφεύτηκε το 1070 την Ερμενγάνδη των Βουρβόνων (Ermengarde de Bourbon), με την οποία χώρισε το 1075. Μαζί της απέκτησε έναν γιο:

Με την τρίτη σύζυγο του Ορενγάνδη (Aurengarde de Châtelailon), χώρισε το 1180 χωρίς να αποκτήσει απογόνους.

Στη συνέχεια νυμφεύτηκε τη Βερτράδη του Μονφόρ (Bertrade de Montfort), η οποία τον χώρισε, προκειμένου να παντρευτεί τον βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο Α΄ το 1092. Με τη Βερτράδη του Μονφόρ απέκτησε τον γιο που τον διαδέχθηκε:

  • Φούλκων Ε΄ κόμης του Ανζού, σύζυγος της Μελισσάνθης βασίλισσας της Ιερουσαλήμ.

Στην συνέχεια προχώρησε στον πέμπτο και τελευταίο γάμο του με την Μάντη (Mantie), κόρη του Γουόλτερ Α΄ της Βρυέννης, με την οποία χώρισε το 1097.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. K.S.B. Keats-Rohan, Family Trees and the Root of Politics; A Prosopography of Britain and France from the Tenth to the Twelfth Century (The Boydell Press, Woodbridge, 1997), p. 257
  2. Orderic Vitalis (1973). Chibnall, Marjorie, ed. The Ecclesiastical History of Orderic Vitalis, vol. IV. London: Oxford University Press. p. 187.
  3. Jim Bradbury, 'Fulk le Réchin and the Origin of the Plantagenets', Studies in Medieval History Presented to R. Allen Brown, Ed. Christopher Harper-Bill, Christopher J. Holdsworth, Janet L. Nelson (The Boydell Press, 1989), p. 27
  4. Jim Bradbury, 'Fulk le Réchin and the Origin of the Plantagenets', Studies in Medieval History Presented to R. Allen Brown, Ed. Christopher Harper-Bill, Christopher J. Holdsworth, Janet L. Nelson (The Boydell Press, 1989), p. 31
  5. Jim Bradbury, 'Fulk le Réchin and the Origin of the Plantagenets', Studies in Medieval History Presented to R. Allen Brown, Ed. Christopher Harper-Bill, Christopher J. Holdsworth, Janet L. Nelson (The Boydell Press, 1989), p. 32
  6. Jean Dunbabin, France in the Making, 843-1180, Second Edition (Oxford; New York: Oxford University Press, 2005), p. 189
  7. Jean Dunbabin, France in the Making, 843-1180, Second Edition (Oxford; New York: Oxford University Press, 2005), pp. 189–90
  8. Nicholas L. Paul, 'The Chronicle of Fulk le Rechin: a Reassessment', The Haskins Society Journal 18: Studies in Medieval History, ed. Stephen Morillo, Diane Korngiebel (The Boydell Press, Woodbridge, 2007) pp. 20-1
  9. Louis Halphen; René Poupardin, eds. (1913). "From Chroniques des comtes d'Anjou et des seigneurs d'Amboise". Paris. pp. 232–38.
  10. Jim Bradbury, 'Fulk le Réchin and the Origin of the Plantagenets', Studies in Medieval History Presented to R. Allen Brown, Ed. Christopher Harper-Bill, Christopher J. Holdsworth, Janet L. Nelson (The Boydell Press, 1989), p. 36

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Jean Dunbabin, France in the Making, 843-1180, Second Edition (Oxford; New York: Oxford University Press, 2005)
  • Jim Bradbury, 'Fulk le Réchin and the Origin of the Plantagenets', Studies in Medieval History Presented to R. Allen Brown, Ed. Christopher Harper-Bill, Christopher J. Holdsworth, Janet L. Nelson (The Boydell Press, 1989)
  • Louis Halphen; René Poupardin, eds. (1913). "From Chroniques des comtes d'Anjou et des seigneurs d'Amboise"
  • Orderic Vitalis (1973). Chibnall, Marjorie, ed. The Ecclesiastical History of Orderic Vitalis, vol. IV. London: Oxford University Press. p. 187.
  • Nicholas L. Paul, 'The Chronicle of Fulk le Rechin: a Reassessment', The Haskins Society Journal 18: Studies in Medieval History, ed. Stephen Morillo, Diane Korngiebel (The Boydell Press, Woodbridge, 2007)
Προκάτοχος:
Γοδεφρείδος Γ΄
Κόμης του Ανζού
10681109
Διάδοχος:
Φούλκων των Ιεροσολύμων
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Fulk IV of Anjou της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).