Φίλιππος Ιωάννου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Φίλιππος Ιωάννου
Filippos Ioannoú 1863 018.JPG
Γέννηση
Ζαγορά Μαγνησίας
Θάνατος
Αθήνα
Υπηκοότητα Ελλάδα
Σπουδές Πανεπιστήμιο του Μονάχου ()
Ιδιότητα πολιτικός και καθηγητής πανεπιστημίου
Εργοδότης Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών ()
Αξίωμα μέλος της Γερουσίας της Ελλάδας
Βουλευτής του Πανεπιστημίου ()
πρύτανης ( - - Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών)
πρύτανης ( - - Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών)

Ο Φίλιππος Ιωάννου (1796-1880) ήταν Έλληνας καθηγητής πανεπιστημίου και ευεργέτης του 19ου αιώνα. Το πλήρες όνομα του ήταν Φίλλιπος Ιωάννου Πάντος.[1]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στη Ζαγορά του Πηλίου το 1800.[2] Σε νεαρή ηλικία, μετέβη στην Κωνσταντινούπολη όπου μυήθηκε στις ιδέες της Φιλικής Εταιρείας.[1] Το 1829 μετέβη στο Ναύπλιο, όπου προσλήφθηκε ως γραμματέας του Ανδρέα Μιαούλη. Νωρίτερα είχε πολεμήσει κατά την Ελληνική Επανάσταση στη Ζαγορά. Ηττήθηκε όμως στη Μάχη του Δράμαλη και έτσι αναγκάστηκε να μεταγκατασταθεί, στη Σκιάθο, τη Σκόπελο και τέλος στη Σύρο, όπου δίδαξε ελληνικά στην Ελληνική Σχολή μετά από παρότρυνση του ιδρυτή της Γρηγόριου Κωνσταντά. Μετά την επανάσταση πήγε στο στο Μόναχο όπου σπούδασε κλασική φιλολογία και φυσικές επιστήμες και αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1836. Επίσης, όσο βρισκόταν εκεί δίδαξε και στο Ελληνικό Σχολείο. Μεταξύ των μαθητών του ήταν ο πρώτος Βασιλιάς της Ελλάδας Όθων, και η, τότε μνηστή του, Αμαλία.[1] Απόκτησε βαθιές γνώσεις της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και ήταν άριστος χειριστής της.

Το 1837 επέστρεψε στην Ελλάδα. Αρχικά εργάστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών και στη συνέχεια το 1839 διορίστηκε τακτικός καθηγητής της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας ως τον θάνατό του. Διετέλεσε πρόεδρος της αρχαιολογικής εταιρείας από το 1850 ως το 1879. Χρημάτισε βουλευτής του Πανεπιστημίου το 1846, και κατόπιν γερουσιαστής διευθυντής της βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου (1867-68, όπου συνέταξε τον οργανισμό του Νομισματικού Μουσείου. Εξελέγη δύο φορές πρύτανης του Πανεπιστημίου, κατά τα ακαδημαϊκά έτη 1848-1849 και 1857-1858.[3] Ακόμη, διετέλεσε κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, για έξι περιόδους (1844-1845, 1847-1848, 1852-1853, 1860-1861, 1865-1866 και 1868-1869).[4]

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1880.[2]

Συγγράμματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Συνέγραψε τα εξής έργα[1]:

  • Φιλολογικά πάρεργα. Αθήνα, 1865.
  • Φιλοσοφική δικαιολογία ή Φυσικόν Δίκαιον. Αθήνα, 1863.
  • Επιγράμματα. 1874.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]