Τζακ Κέρουακ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Τζακ Κέρουακ
Kerouac by Palumbo.jpg
Γέννηση
Τόπος γέννησης Λόουελ
Θάνατος
Τόπος θανάτου Αγία Πετρούπολη, Φλόριντα
Υπηκοότητα Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Επάγγελμα/
ιδιότητες
συγγραφέας, ποιητής, μυθιστοριογράφος και σεναριογράφος
Καλλιτεχνικά ρεύματα Μπητ γενιά
Jack Kerouac signature.svg
Τζακ Κέρουακ στην IMDb
Commons page Wikimedia Commons

O Τζακ Κέρουακ (Jean-Louis Lebris de Kerouac ή Jack Kerouac, όπως έγινε αργότερα γνωστός) (12 Μαρτίου 1922 - 21 Οκτωβρίου 1969) ήταν Αμερικανός λογοτέχνης, ένας από τους κύριους εκπροσώπους της Μπητ γενιάς (αγγλ. Beat Generation) και εισηγητής του ομώνυμου όρου. Ανάμεσα στα διασημότερα έργα του ανήκουν τα μυθιστορήματα Οι αλήτες του Ντάρμα, Οι υποχθόνιοι και πάνω απ΄όλα το Στο δρόμο.[1]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οικογενειακή καταγωγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στο Λόουελ της Μασαχουσέτης στις 12 Μαρτίου 1922,[2]. Ήταν γιος του Λεό Αλσίντ Κιρουάκ ή Κερουάκ και της Γκαμπριέλ Ανιέ Λεβέκ. H καταγωγή του Κέρουακ ήταν γαλλο-καναδική. Οι πρόγονοι της οικογένειας είχαν φτάσει το 18ο αιώνα από τη Βρετάνη της Γαλλίας στο Νέο Κόσμο και εγκαταστάθηκαν στο Κεμπέκ.[3] Ο παππούς του, Ζαν Μπατίστ, υπήρξε πιθανότατα ο πρώτος Κερουάκ που μετακινήθηκε γύρω στο 1890 στις Ηνωμένες Πολιτείες, ειδικότερα στο Νιου Χαμσάιρ,[4] όπου εργάστηκε ως μαραγκός. Σύμφωνα με διηγήσεις του πατέρα του, η οικογένεια των Κερουάκ αποτελούνταν από αριστοκράτες απογόνους Κελτών που έφθασαν στην Κορνουάλη από την Ιρλανδία,[5] για να μετεγκατασταθούν αργότερα στη Βρετάνη, όπου απέκτησαν ένα προγονικό οικόσημο που περιείχε το γνωμικό Aimer, Travailler et Souffrir (Να αγαπάς, να εργάζεσαι και να υποφέρεις).[6] H οικογένεια του Κέρουακ έδινε μεγάλη σημασία στην γαλλική καταγωγή της και τη γλώσσα, καθώς και στην καθολική πίστη.[4]

Παιδικά και νεανικά χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Τζακ Κέρουακ, που σε όλη τη ζωή του παρέμεινε δίγλωσσος, μέχρι την ηλικία των έξι ετών δεν μιλούσε καθόλου αγγλικά. Οι γονείς του συνεννοούνταν στο σπίτι στη ζουάλ (joual), μια εκδοχή της κεμπεκικής διαλέκτου της γαλλικής, η οποία θεωρείτο υποδεέστερη από τους αγγλόφωνους και στοιχείο διάκρισης - απομόνωσης. Γι' αυτό και ο Κέρουακ, που έζησε έως την ενηλικίωσή του στην εργατική γαλλο-καναδική συνοικία του Λόουελ, είχε κυρίως Ελληνοαμερικάνους για στενούς φίλους. Για τον Κέρουακ, η γαλλο-καναδική γλώσσα δεν ήταν ένα απλό εργαλείο συνεννόησης με τους οικείους του, αλλά βασικό στοιχείο ταυτότητας, όπως και ο αδιάσπαστα συνδεδεμένος με αυτήν καθολικισμός.[7]

Το 1926 βίωσε το χαμό του αδελφού του Ζεράρ από ρευματικό πυρετό, γεγονός που τον επηρέασε βαθιά και τον ενέπνευσε να γράψει το μυθιστόρημα Visions of Gerard, όπου -μεταξύ άλλων- αποτύπωσε και το μαρτυρικό θάνατό του.[8] Η καταπληκτική του μνήμη τού χάρισε από νωρίς το προσωνύμιο Memory Babe και τον βοήθησε στη συγγραφή των έργων του, που σε μεγάλο βαθμό βασίζονταν σε αναμνήσεις του παρελθόντος.[9] Του άρεσε πάρα πολύ το διάβασμα κι από μικρή ηλικία έδειξε τάση προς την καλλιτεχνία, γράφοντας δικά του περιοδικά, τα οποία μάλιστα εικονογραφούσε μόνος του.

Σπουδές στη Νέα Υόρκη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μεγαλώνοντας, ο Κέρουακ εξελίχθηκε σε εξαιρετικό αθλητή του στίβου, του μπέιζμπολ και πάνω απ΄ όλα του αμερικανικού ποδοσφαίρου, του οποίου ήταν και ο σχολικός ήρωας.[10] Μετά το πέρας των γυμνασιακών σπουδών του (Ιούνιος 1939), ο προπονητής της ομάδας (αμερικανικού) ποδοσφαίρου του διάσημου νεοϋορκέζικου Πανεπιστημίου Κολούμπια κανόνισε να παρακολουθήσει ο Κέρουακ μια προπαρασκευαστική χρονιά στο Horace Mann School of Boys, στη Νέα Υόρκη. Έπρεπε να βελτιώσει τους σχολικούς βαθμούς του, ώστε να μπορέσει να λάβει μια πλήρη αθλητική υποτροφία σπουδών. Μια ανάλογη πρόταση έλαβε ο Κέρουακ και από το Κολέγιο της Βοστώνης (Boston College, γνωστό ως BC), φημισμένο Ιησουϊτικό καθολικό πανεπιστημιακό ίδρυμα των ΗΠΑ, με έδρα ένα προάστιο της Βοστώνης. Τελικά, επέλεξε να πάει στη Νέα Υόρκη.[11] Κατά τη διάρκεια της προπαρασκευής, ο Κέρουακ έβγαζε το χαρτζιλίκι του γράφοντας "πτυχιακές εργασίες" για λογαριασμό άλλων σπουδαστών, χρεώνοντας 2 δολάρια το κομμάτι, τους δίδασκε γαλλικά και, τελικά, εργάστηκε ως αθλητικογράφος στην εφημερίδα New York World-Telegraph.[12]

Στο Κολούμπια, ως φοιτητής, ο Κέρουακ ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με αρκετά από τα μετέπειτα μέλη της λογοτεχνικής μπητ γενιάς, όπως τον Άλλεν Γκίνσμπεργκ και τον Γουίλιαμ Μπάροουζ. Η φοίτησή του διήρκεσε περίπου ένα χρόνο: κατά το πρώτο εξάμηνο έσπασε το πόδι του στη διάρκεια ενός αγώνα (αμερικανικού) ποδοσφαίρου, γεγονός που σηματοδότησε μία κρίσιμη καμπή στη ζωή του καθώς του στέρησε τη δυνατότητα να ακολουθήσει σπουδαία σταδιοδρομία ως αθλητής. Το ατύχημα είχε ως αποτέλεσμα τη διακοπή της υποτροφίες και ως εκ τούτου και των σπουδών του στο πανεπιστήμιο.[1] Επέστρεψε στη γενέτειρά του, όπου τελικά ξεκίνησε να εργάζεται ως αθλητικός συντάκτης της εφημερίδας Λόουελ Σαν (Lowell Sun).[13]

Στο ναυτικό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά από διάφορα επαγγέλματα που άσκησε στο Λόουελ και στη Βοστώνη, όπου έζησε για ένα μικρό χρονικό διάστημα, τον Ιούλιο του 1942 μπάρκαρε ως λαντζέρης με το εμπορικό πλοίο Ντόρτσεστερ, με προορισμό τη Γροιλανδία. Είχε ανάγκη από χρήματα και αναζητούσε την περιπέτεια, θέλοντας να ξεφύγει από την ανιαρότητα της ζωής του: γι' αυτό επέλεξε να ταξιδέψει με ένα πλοίο που συμμετείχε σε συμμαχικές νηοπομπές, κάνοντας επικίνδυνες διαδρομές στο Βόρειο Ατλαντικό.[14] Μετά την επιστροφή του (Οκτώβριος 1942), εγκαταστάθηκε εκ νέου στη Νέα Υόρκη παρακολουθώντας μαθήματα στο Κολούμπια, κατόπιν πρόσκλησης του προπονητή του να επιστρέψει στον ποδοσφαιρικό σύλλογο του πανεπιστημίου. Σύντομα εγκατέλειψε για δεύτερη φορά και οριστικά την ομάδα, έπειτα από έντονη διαφωνία με τον προπονητή του. Την ίδια περίπου περίοδο ξεκίνησε να γράφει το μυθιστόρημα The Sea Is My Brother, έργο που τελικά δεν ολοκληρώθηκε. Τον επόμενο χρόνο, κατατάχθηκε εθελοντικά στη σχολή αξιωματικών του Αμερικανικού Ναυτικού, από όπου απολύθηκε έξι μήνες αργότερα. Στη διάρκεια της παρουσίας του στη σχολή υπήρξε μάλλον απείθαρχος. Τέθηκε υπό ψυχιατρική παρακολούθηση και τελικά οι γιατροί κατέληξαν στο συμπέρασμα πως ήταν ακατάλληλος για το ναυτικό, χαρακτηρίζοντας τον στη διάγνωση τους ως "αδιάφορη προσωπικότητα". Αργότερα, του επετράπη να επιταχθεί ξανά στο Ναυτικό, και ταξίδεψε μεταξύ ΗΠΑ και Αγγλίας, υπηρετώντας ως απλός ναύτης στο πολεμικό πλοίο S.S. George Weens.

Τα χρόνια της ωριμότητας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όταν επέστρεψε από την Αγγλία, ο Κέρουακ μαζί με την φίλη του Έντι Πάρκερ (Edie Parker), συνδέθηκε στενά με τους Λουσιέν Καρ (Lucien Carr) και Άλλεν Γκίνσμπεργκ, τότε φοιτητές στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, με τον Μπάροουζ, καθώς και με τον Νιλ Κάσαντι. Εκείνη την εποχή, σε μια συζήτησή του με τον συγγραφέα Τζον Κλέλον Χολμς, ο Κέρουακ περιέγραψε τους φίλους του και γενικά την γενιά του ως ψυχικά κουρασμένη με την ζωή και τον κόσμο, έχοντας ένα αίσθημα «ήττας» (beatness), εισάγοντας ουσιαστικά για πρώτη φορά τον όρο Beat Generation.

Παντρεύτηκε την Έντι Πάρκερ το 1944, λίγο μετά την φυλάκιση του Λουσιέν Καρρ για τη δολοφονία του κοινού φίλου τους Ντέιβιντ Κάμερερ. Ο Κέρουακ είχε συλληφθεί ως ύποπτος για συνενοχή στην πράξη και η οικογένεια της Πάρκερ προσφέρθηκε να πληρώσει την εγγύησή του -κάτι που είχε αρνηθεί να κάνει ο πατέρας του- με το όρο να παντρευτεί την κόρη τους.[15] Ο γάμος του κράτησε μόλις μερικούς μήνες, χώρισε το 1945 και τον ίδιο χρόνο συνέπεσε ο θάνατος του πατέρα του.

Λίγο μετά τον θάνατο του, ο Κέρουακ άρχισε τη συγγραφή του πρώτου μυθιστορήματός του, Η κωμόπολη και η πόλη (The Town and the City), το οποίο δημοσιεύτηκε το 1950. Στο βιβλίο τον απασχόλησε το θέμα της διάστασης ανάμεσα στο γνώριμο κόσμο της γειτονιάς, της κωμόπολης, και της ζωής στη μεγαλούπολης. Επιπλέον, περιείχε δραματοποιημένα στοιχεία σπό τη νεανική σχέση του με τη Μαίρη Κάρνεϊ (Mary Carney), ένα θέμα στο οποίο θα επανέλθει διεξοδικότερα σχεδόν μια δεκαετία αργότερα, με το Maggie Cassidy.[16] Η Κάρνεϊ-Κάσιντυ υπήρξε για τον Κέρουακ η εξιδανικευμένη εικόνα της γυναίκας που οι άντρες συνήθως πλάθουν για την "πρώτη αγάπη" τους.[17]

Το 1949 πραγματοποίησε το πρώτο του ταξίδι από τη Νέα Αγγλία στο Σαν Φρανσίσκο, μαζί με τον φίλο του Νιλ Κάσαντι και την πρώην σύζυγο του Κάσαντι, Λουάν (Luanne). Την επόμενη δεκαετία, ο Κέρουακ ταξίδεψε σχεδόν σε όλη την Αμερική και το Μεξικό, άλλοτε οδηγώντας με συνεπιβάτη τον Κάσαντι, κι άλλοτε κάνοντας ότο-στοπ. Η περιπλάνησή θα αποτελούσε τη βάση του περίφημου μυθιστορήματός του Στο δρόμο (On the Road).

Το 1950 παντρεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του, Τζόαν Χάβερτυ (Joan Haverty). Το 1952 -ενώ το ζεύγος είχε ήδη χωρίσει- γεννήθηκε η κόρη τους Ζαν (Janet Kerouac), την οποία ο Κέρουακ εξαναγκάστηκε να αναγνωρίσει έπειτα από εννιά χρόνια.[18] Το επόμενο διάστημα, αποτέλεσε μία ιδιαίτερα δημιουργική και παραγωγική περίοδο για τον Κέρουακ. Άρχισε να γράφει με μανία, τα γνωστά του μυθιστορήματα Στο δρόμο, βασισμένο στα ταξίδια του, τα Οράματα του Κόντυ (Visions of Cody), το Ντόκτορ Σακς (Dr. Sax), το Μάγκι Κάσιντι (Maggie Cassidy), τους Υποχθόνιους (The Subterraneans) και άλλα έργα.

Περίπου το 1955, άρχισε να μελετά το Βουδισμό, επηρεασμένος αρχικά από το έργο του Ντουάιτ Γκοντάρ (Dwight Goddard) A Buddhist Bible ενώ ασχολήθηκε έντονα με το διαλογισμό. Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού του στο Μεξικό, ολοκλήρωσε την ποιητική του σειρά Μπλουζ του Μέξικο Σίτι (Mexico City Blues) καθώς και το μυθιστόρημα Τριστέσα (Tristessa) γραμμένο για μιά κοπέλα που γνώρισε εκεί. Το 1956 άρχισε να γράφει τα μυθιστορήματα Τα οράματα του Ζεράρ (Visions of Gerard) γραμμένο για τον αδελφό του, Γραφές της αιωνιότητας (The Scripture of the Golden Eternity) καθώς και πολλά ποιήματα.

Μετά τη δημοσίευση του βιβλίου του Στο δρόμο το 1957, άρχισε να γράφει το μυθιστόρημα Οι αλήτες του Ντάρμα (The Dharma Bums). Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, και ειδικότερα μετά τη δημοσίευση του On the Road, ο Κέρουακ απέκτησε μεγάλη φήμη. Πραγματοποίησε αρκετές δημόσιες απαγγελίες ποίησης ή πεζογραφίας, συχνά με συνοδεία μουσικής τζαζ, στη Νέα Υόρκη -ο ίδιος, άλλωστε, παραλλήλιζε τον τρόπο που έγραφε με εκείνον που ένας μουσικός της τζαζ έπαιζε τρομπέτα ή σαξόφωνο.[19] Επίσης, αρθρογράφησε στα περιοδικά Playboy, Swank, Holiday, Escapade και Esquire.

Η οικία του Κέρουακ στη Φλόριντα, όπου έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Το 1961 εγκαταστάθηκε στο Μπιγκ Σερ (Big Sur) της Καλιφόρνιας, όπου και έγραψε το τελευταίο του ημιαυτοβιογραφικό μυθιστόρημα Μπιγκ Σερ.

H παρακμή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Κέρουακ αισθανόταν ότι είχε ξοφλήσει ως συγγραφέας εμπορικών βιβλίων. Βίωνε τη σχεδόν καθολική απόρριψη του εκδοτικού κόσμου και της κατεστημένης κριτικής, που τώρα έστρεφε το ενδιαφέρον σε άλλα πρόσωπα τα οποία είχαν διδαχτεί από αυτόν, όπως ο Γκίνσμπεργκ. Έτσι, αφού παντρεύτηκε το 1966 την ελληνικής καταγωγής παιδική του φίλη Στέλλα Σάμπας,[α] μετακόμισε κι εγκαταστάθηκε στην πόλη Σεντ Πίτερσμπεργκ, στη Φλόριντα, μαζί με την μητέρα του και και τις δυο αγαπημένες του γάτες Πιτού και Μινέτ.[21]

Θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πέθανε σε ηλικία 47 χρονών από αιμορραγία του στομάχου, αναμενόμενο αποτέλεσμα μιας αργής αυτοκτονίας με αλκοόλ, στις 21 Οκτωβρίου 1969, τα ξημερώματα, στο Νοσοκομείο του Αγ. Αντωνίου του Σεντ Πίτερσμπεργκ.[22] Στις 24 του μηνός, στο Λόουελλ, στην εκκλησία του Αγ. Ιωάννου του Βαπτιστή, εκεί όπου συμμετείχε ως παπαδάκι όταν ήταν μικρός, τελέστηκε η νεκρώσιμη ακολουθία. Στους παρευρισκόμενους ήταν και οι Γκίνσμπεργκ, Πήτερ Ορλόσφσκι, Γκρέγκορυ Κόρσο, η πρώην σύζυγός του Έντι, ο Τζον Χολμς κ.άλ. Το προηγούμενο βράδι, οι φίλοι των παιδικών και νεανικών του χρόνων, Ελληνοαμερικανοί ως επί το πλείστον, είχαν ξεφαντώσει με οργιαστικό τρόπο προς τιμήν του -μαζί τους και αρκετοί από τους επισκέπτες.[23] Η ταφή έγινε στον οικογενειακό τάφο των Σάμπας στο Λόουελ, στο Νεκροταφείο Έντσον.[24]

Αποτίμηση του έργου του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σήμερα ο Κέρουακ αναγνωρίζεται ως ένας από τους μείζονες Αμερικανούς συγγραφείς, αν και κατά τη διάρκεια της ζωής του δεν έτυχε της ίδιας αναγνώρισης από τους κριτικούς. Θεωρείται πλέον ένας "οραματιστής" συγγραφέας και τοποθετείται στη μεγάλη γραμμή της παράδοσης του Ουώλτ Ουίτμαν και του Μαρκ Τουαίην, ενώ συχνά αναφέρεται ως ο "πρώτος μεταμοντερνιστής".[25] Το ύφος του, η πειραματική "αυθόρμητη πρόζα" και ο "αντι-ακαδημαϊσμός" που τον διέκριναν, οδήγησαν "τη λογοτεχνία στα πεδία μιας τέχνης όπου κανόνας ήταν η αλληλουχία ιδεών και εντάσεων, οι οποίες στοιχειοθετούσαν έναν υψηλό και βαθύτατο τρόπο έκφρασης".[26] Το μεταθανάτιο Οράματα του Κόντυ, που συμπληρώνει το Στο δρόμο, αναγνωρίζεται από πολλούς ως το αριστούργημά του και ένα από τα πιο σπουδαία πεζογραφήματα του εικοστού αιώνα, που τοποθετεί τον Κέρουακ δίπλα σε άλλους πρωτοποριακούς συγγραφείς όπως ο Τζόυς και ο Φώκνερ.[27] Ο γραπτός λόγος του, που σύμφωνα με τον Γκίνσμπεργκ ήταν καθαρά ποιητικός, και ο ίδιος ως προσωπικότητα επηρέασαν άμεσα[β] πολλούς σημαντικούς Αμερικανούς συγγραφείς και ποιητές, όπως τον Μπάροουζ, τον Λόρενς Φερλινγκέτι, τον ίδιο τον Άλ. Γκίνσμπεργκ, πολλούς Αφρο-Αμερικανούς λογοτέχνες, μέχρι και τον Μπομπ Ντύλαν.[28]

Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αρχικές εκδόσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • (1950) The Town and the City
  • (1957) On the Road (Στο δρόμο)
  • (1958) The Dharma Bums (Οι αλήτες του Ντάρμα)
  • (1958) The Subterraneans (Οι υποχθόνιοι)
  • (1959) Mexico City Blues
  • (1959) Doctor Sax
  • (1960) Tristessa (Τριστέσσα)
  • (1960) Lonesome Traveller (Μοναχικός ταξιδιώτης)
  • (1960) Scripture of the Golden Eternity (Γραφές της αιωνιότητας)
  • (1961) Book of Dreams (Τα όνειρά μου)
  • (1961) Pull my Daisy[γ]
  • (1962) Big Sur (Μπιγκ Σερ)
  • (1963) Visions of Gerard
  • (1965) Desolation Angels
  • (1966) Satori in Paris (Σατόρι στο Παρίσι)
  • (1968) Vanity of Duluoz (Η ματαιοδοξία του Ντουλουόζ)

Μεταθανάτιες εκδόσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • (1971) Scattered Poems
  • (1971) Pic (Πικ)
  • (1972) Visions of Cody
  • (1973) Trip Trap
  • (1977) Heaven and Other Poems
  • (1992) Pomes All Sizes
  • (1993) Good Blonde and Others
  • (1995) Selected Letters, vol. 1
  • (1995) Portable Jack Kerouac
  • (1997) Some of the Dharma
  • (1999) Selected Letters, vol. 2
  • (1999) Atop an Underwood
  • (2000) Door Wide Open: A Beat Love Affair in Letters, 1957-1958 [Jack Kerouac, Joyce Johnson]
  • (2000) Orpheus Emerged
  • (2003) Book of Haikus
  • (2004) Wind Blown World
  • (2004) Departed Angels: The Lost Paintings
  • (2011) The Sea Is My Brother
  • (2014) The Haunted Life and Other Writings
  • (2016) La vie est d’hommage (υπό έκδοση)[δ]

Ελληνικές μεταφράσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Στο δρόμο. Μετάφραση: Δήμητρα Νικολοπούλου (Πλέθρον 1996, ISBN 960-7599-67-5). Επίσης έκδοση του αρχικού χειρογράφου, μετάφραση: Μιχάλης Λαλιώτης (Πλέθρον 2015, ISBN 978-960-348-264-2).
  • Στοιχειωμένη ζωή. Μετάφραση: Μιχ. Λαλιώτης (Πλέθρον 2015, ISBN 978-960-348-267-3).
  • Η θάλασσα τ' αδέρφι μου. Μετάφραση: Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης (Πατάκης 2015, ISBN 978-960-16-4640-4).
  • Οράματα του Κόντυ. Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς (Ηριδανός 2015, ISBN 978-960-335-328-7).
  • Ρεμπό και 18 χαϊκού. Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς (Κουκούτσι 2015, ISBN 978-618-81518-7-1).
  • Μπιτ γενιά. Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς (Ηριδανός 2011, ISBN 978-960-335-237-2).
  • H ματαιοδοξία του Nτουλουόζ. Mετάφραση: Νάνσυ Βεκιαρέλλη (Πλέθρον 2010, ISBN 978-960-348-200-0).
  • Μάγκι Κάσιντι. Μετάφραση: Σπύρος Μεϊμάρης (Αίολος 2010, ISBN 978-960-521-009-0).
  • Μπιγκ Σερ. Μετάφραση: Ιουλία Ραλλίδη (Αίολος 2010, ISBN 978-960-7267-13-9).
  • Σατόρι στο Παρίσι. Μετάφραση: Μαίρη Καραγιανοπούλου (Πλέθρον 2010, ISBN 978-960-348-202-4).
  • Τα όνειρά μου. Μετάφραση: Σπύρος Μεϊμάρης (Αίολος 2010, ISBN 978-960-7267-44-3).
  • Η σούτρα της χρυσής αιωνιότητας. Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς (Απόπειρα 2009, ISBN 978-960-537-107-4).
  • Ορφέας ανέδυσε. Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς (Ηριδανός 2009, ISBN 978-960-335-179-5).
  • Και έβρασαν οι ιπποπόταμοι στις γούρνες τους (με τον Γ. Μπάροουζ). Μετάφραση: Γιώργος Μπέτσος (Τόπος 2009, ISBN 978-960-6863-08-0).
  • Ο γυρισμός του ταξιδευτή. Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς (Απόπειρα 2007, ISBN 978-960-537-092-3).
  • Ποιήματα. Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς (Ηριδανός 2007, ISBN 978-960-335-100-9).
  • Οι αλήτες του Ντάρμα. Μετάφραση: Εύη Παπά (Αίολος 2002, ISBN 978-960-726-712-2).
  • Γραφές της αιωνιότητας. Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς (Απόπειρα 2006, ISBN 960-537-084-0).
  • Οι υποχθόνιοι. Μετάφραση: Ιουλία Ραλλίδη (Πλέθρον 2000, ISBN 960-348-098-3). Προγενέστερη μετάφραση ως Οι υπόγειοι από τη Λευκή Γιαννοπούλου (Υπό Σκέψη 1980).
  • Μοναχικός ταξιδιώτης. Μετάφραση: Γιώργος Τασσόπουλος (Πλέθρον 1996, ISBN 960-7599-18-7).
  • Mexico City Blues. Μετάφραση: Ρούμπη Θεοφανοπούλου (Ελεύθερος Τύπος 1990). Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς (Ηριδανός 2009, ISBN 978-960-335-153-5).
  • Τριστέσσα. Μετάφραση: Γιάννης Τζώρτζης[ε] (Ελεύθερος Τύπος 1985). Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς (Ηριδανός 2009, ISBN 978-960-335-156-6).
  • Πικ. Μετάφραση: Μίνα Παιδαράκη (Υπό Σκέψη 1981, επανέκδ. Ελεύθερος Τύπος 1990). Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς (Απόπειρα 2008, ISBN 978-960-537-100-5).
  • Σκόρπια Ποιήματα. Μετάφραση: Σταύρος Αντωνίου (Της Μη Άμεσης Επανάστασης 1979).

Στοιχεία για τις παλιότερες μεταφράσεις των έργων του Κέρουακ δίνει ο Κ. Αρβανίτης στην "Ελληνική βιβλιογραφία beat".[ζ] Περαιτέρω πληροφορίες για τον Τζακ Κέρουακ και το έργο του βρίσκονται στα κείμενα εκδόσεων που αφορούν τους μπιτ λογοτέχνες, τις οποίες που έχει επιμεληθεί ο Γιάννης Λειβαδάς.[η]

Κινηματογραφικές προσαρμογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Ήταν αδελφή του καλύτερου νεανικού φίλου του, Σεμπάστιαν (Σάμι) Σάμπας, ο οποίος σκοτώθηκε στον Πόλεμο.[20]
  2. Ακόμα και "κυριολεκτικά", όπως έχει επισημανθεί από τον Γ. Λειβαδά, "μέσω του δανεισμού χειρογράφων [του]" σε άλλους ποιητές και συγγραφείς, πολλοί εκ των οποίων αργότερα "πήραν τα «πρωτεία» της αμερικανικής λογοτεχνίας".[26]
  3. Σενάριο της ομότιτλης μικρού μήκους ταινίας (1959).
  4. Έχει προαναγγελθεί από το γαλλο-καναδικό οίκο Les Éditions du Boréal. Βλ. «Des inédits de Jack Kerouac écrits en français à paraître aux Éditions du Boréal». Les Éditions du Boréal. http://www.editionsboreal.qc.ca/catalogue/livres/. Ανακτήθηκε στις 17 Νοεμβρ. 2015. 
  5. O ποιητής και μεταφραστής Γιάννης Τζώρτζης είχε σημαντική συμβολή στη γνωριμία του ελληνικού κοινού με τους συγγραφείς και ποιητές της Μπητ Γενιάς. Βλ. Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης. «Γιατί να διαβάζουμε τον Κέρουακ;» (html). Book Press (29 Νοεμβρίου 2011). http://www.bookpress.gr/afieromata/noembrios/giati-na-diavazoume-ton-kerouac. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρ. 2015. 
  6. Βλ. Κωστής Αρβανίτης. «Ελληνική βιβλιογραφία beat» (html). Book Press (5 Νοεμβρίου 2009). http://www.bookpress.gr/afieromata/noembrios/elliniki-vivliografia. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρ. 2015. 
  7. Βλ. Ανθολογία Μπιτ Ποίησης και Τα οράματα μιας απίθανης γενιάς: στοιχεία για την Beat Generation
  8. «Big Sur (2013)». IMBd. http://www.imdb.com/title/tt1462411/fullcredits?ref_=tt_ov_st_sm. Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρ. 2015. 
  9. «Στο δρόμο (2012)». IMBd. http://www.imdb.com/title/tt1462411/fullcredits?ref_=tt_ov_st_sm. Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρ. 2015. 
  10. Σάκης Παπαδημητρίου. «Jack Kerouac: Oι υποχθόνιοι» (html). O Αναγνώστης (2 Φεβρ. 2014). http://www.oanagnostis.gr/jack-kerouac-o%CE%B9-%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%87%CE%B8%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CE%B9/. Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρ. 2015. 

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Lelyveld (1969)
  2. «Jack Kerouac». Encyclopædia Britannica. http://www.britannica.com/EBchecked/topic/315512/Jack-Kerouac. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγ. 2014. 
  3. Maher (2007), σελ. 3-4].
  4. 4,0 4,1 Maher (2007), σελ. 7.
  5. Kerouac (1959), σελ. 32.
  6. Τσάρτερς (2002), σελ. 15-16.
  7. Maffina (2012), σελ. 96.
  8. Maher (2007), σελ. 19.
  9. Theado (2009), σελ. 9.
  10. Theado (2009), σελ. 12.
  11. Maher (2007), σελ. 56.
  12. Maher (2007), σελ. 62.
  13. Maher (2007), σελ. 92.
  14. Maher (2007), σελ. 98.
  15. Theado (2009), σελ. 18.
  16. Theado (2009), σελ. 13.
  17. Jarvis (1974), σελ. 46.
  18. «Jan Kerouac, 44, the Novelist And Daughter of a Beat Icon». The New York Times (8 Ιουνίου 1966). http://www.nytimes.com/1996/06/08/arts/jan-kerouac-44-the-novelist-and-daughter-of-a-beat-icon.html?pagewanted=1. Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρ. 2015. 
  19. Maffina (2012), σελ. 359.
  20. Maher (2007), σελ. 38, 257.
  21. Μακ Νάλλυ (1981), σελ. 68-69.
  22. Μακ Νάλλυ (1981), σελ. 71.
  23. Μακ Νάλλυ (1981), σελ. 72.
  24. John Suiter (1988). «Kerouac’s Grave». jackkerouac.com. http://www.jackkerouac.com/photo-essay-16/. Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2015. 
  25. Llano (2009), σελ. 33-34.
  26. 26,0 26,1 Λειβαδάς (2010).
  27. Theado (2009), σελ. 20, 72.
  28. Σημειώσεις του Γκίνσμπεργκ στο Kerouac (1997).

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στα αγγλικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Kerouac, Jack (1959). «The Origins of the Beat Generation» (jpeg). Playboy (Ιούνιος): 31-32, 42, 79. 
  • Jarvis, Charles E. (1974). Visions of Kerouac: The Life of Jack Kerouac. B' έκδοση. Ρέντινγκ: Ithaca Press. ISBN 0915940000. 

Στα ελληνικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Τσάρτερς, Άνν (2002). Τζακ Κέρουακ: μια βιογραφία. Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς. Επιμέλεια: Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης. Αθήνα: Printa. ISBN 960-7408-68-3. 
  • Συλλογικό (2003). Ανθολογία Μπιτ ποίησης. Πρόλογος - μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς. Επιμέλεια: Παυλίνα Παμπούδη. Αθήνα: Ροές. ISBN 960-283-151-0. 
  • Λειβαδάς Γιάννης, επιμ. (2011). Τα οράματα μιας απίθανης γενιάς: στοιχεία για την Beat Generation. Αθήνα: Κέδρος. ISBN 978-960-04-4117-8. 

Πολυμέσα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Kerouac, Jack (1997). Readings by Jack Kerouac on the Beat Generation. (cd). Verve Records.  (Περιέχει βιβλιαράκι με κείμενο του Άλλεν Γκίνσμπεργκ.) UPC 731453757424 (℗1957).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]